Suchoj Su-7 B w muzeach w Polsce. 2020r. - Konstrukcja

Data publikacji: 2020-10-06
|
Ostatnia zmiana: 2020-10-06
|
Kategoria: Samoloty
Facebook
Twitter
Historia Konstrukcja Zestawienie

Kraków 2020-10-04

Samoloty Su-7 B w Polsce.

Konstrukcja podwozia Su-7 BKŁ.

Konstrukcja podwozia Su-7 BKŁ. 2008 rok. Zdjęcie Karol Placha Hetman
Konstrukcja podwozia Su-7 BKŁ. 2008 rok. Zdjęcie Karol Placha Hetman

Konstrukcja podwozia Su-7 BKŁ. 2020 rok. Zdjęcie Karol Placha Hetman
Konstrukcja podwozia Su-7 BKŁ. 2020 rok. Zdjęcie Karol Placha Hetman

Konstrukcja podwozia Su-7 BKŁ. 2020 rok. Zdjęcie Karol Placha Hetman
Konstrukcja podwozia Su-7 BKŁ. 2020 rok. Zdjęcie Karol Placha Hetman

Samolot Su-7 BKŁ ma specyficzne podwozie. Oznaczenie BKŁ to rosyjskie Koliesno-Łyżny, Колесно-Южный, po polsku Kołowo-Płozowe). Oprócz klasycznych trzech kół przy goleniach podwozia głównego można zobaczyć nieduże płozy. Samoloty w wersji Su-7 BM, U, mają podwozie klasyczne. Podwozie jest trój-podporowe z kołem przednim. Wciągane i wypuszczane jest hydraulicznie. Przednia goleń wyposażona w tłumik drgań, który jednocześnie pełni rolę układu kierowania (skręcania) kołem. Wszystkie koła pojedyncze. Opony podwozia głównego mają wymiary 860x230. Amortyzatory olejowo-pneumatyczne. Przednie podwozie chowa się w kierunku przodu do kadłuba i jest zakrywane dwoma symetrycznymi klapami. Główne podwozie jest chowane w kierunku kadłuba, do skrzydeł. Opony mają stosunkowo dużą średnicę (860x230) dla możliwości korzystania z lotnisk gruntowych i są wysoko ciśnieniowe. Rozstaw podwozia głównego wynosi 3,83 m. Baza podwozia wynosi 4,78 m.

W trakcie pierwszych miesięcy eksploatacji, okazało się, że samolot ma trudności ze startem i lądowaniem na lotniskach gruntowych. Zwłaszcza wczesną wiosną i jesienią, kiedy grunt jest nasiąkniety wodą.

W 1959 roku, rozpoczęto prace nad prototypem oznaczonym jako S-23 (na bazie Su-7), który w miejsce klasycznego podwozia kołowego otrzymał specjalne łyżwy (płozy). Zrobiono je ze stopu aluminium, metodą odlewania. Od spodu gładkie, od góry widoczne wzmacniające żeberka. Płozy miały wymiary około 60 cm x 18 cm.

W trakcie testów okazało się, że na niejednorodnym podłożu, gdzie są kałuże, błoto i miejsca zmarznięte, płoza ma różne tarcie i przy ruchu potrafi zepchnąć samolot na bok. System sprawdzał się przy lądowaniu samolotu, gdyż łyżwy nie grzęzły w stosunkowo miękkim podłożu gruntowym. Natomiast podczas startu płozy stawiały dużo większy opór niż koła. Powstały także inne problemy. Po mroźnej nocy płozy przymarzały do gruntu i samolotu nie można było ruszyć z miejsca.

Wówczas konstruktorzy zastsowali smarowanie płozy olejem, z dodatkowej instalacji. W spodzie płozy jest kilka otworów przez które wycieka olej, co wywołało jednakowe tacie na obu płazach oraz chłodziło płozy. Takim samolotem można było wykonywać nawet „poślizg kontrolowany”, aby samolot zarzucił tyłem. System sprawdził się, ale tylko na lotniskach z nawierzchnią gruntową. Okazało się jednak, że dodatkowa instalacja komplikuje konstrukcję samolotu, a samolotu nie można eksploataować na nawierzchni betonowej.

Su-7 BŁ

W 1962 roku, oblatany został kolejny prototyp S-22-4, zbudowany na bazie Su-7 B. Zdecydowano się na podwozie płozowo-kołowe. Płozy były montowane po zewnętrznej stronie koła głównego i były automatycznie opuszczane przez dwa siłowniki hydrauliczne, w sytuacji gdy samolot lądował na podłożu gruntowym. Gdy startowano lub lądowano z podłoża betonowego płozy pozostawały w swoim położeniu początkowym i samolot wykorzystywał do tego tylko standardowe koła. Z nieznanych powodów testy przerwano.

Jednak wywiad CCCP uzyskał informacje, że Zachód opracował specjalne bomby do niszczenia nawierzchni betonowych na lotniskach. Do badań nad podwoziem kołowo-łyżwowym powrócono w 1963 roku, wraz z opracowaniem prototypu S-26, na bazie samolotu Su-7 BM. Samolot ten otrzymał poprawioną wersję znanych z S-23 łyżew (z przodu pozostało koło), by zmniejszyć ich opór przy starcie szczególnie z betonowego podłoża, system otrzymał specjalną instalację poślizgowo-chłodzącą (olejem). Planowano wdrożenie samolotu do produkcji pod oznaczenie Su-7 BŁ, jednak ostatecznie z powodu skomplikowania instalacji z tego rozwiązania zrezygnowano.

Su-7 BKŁ (rosyjskie Koliesno-Łyżnyj, Колесно-Южный).

W latach 1962-1964, przeprowadzono próby zakładowe, a w latach 1964-1966, próby państwowe samolotu S-22-4 wykorzystującego niektóre elementy z innych prototypów. Samolot rekomendowano do produkcji seryjnej w 1965 roku, jako Su-7 BKŁ. Po za wspomnianym (w przypadku opisu S-22-4) systemem kołowo-płozowym, samolot otrzymał przyspieszacze startowe SPRD-110, powiększone zbiorniki paliwa, dwa duże spadochrony hamujące (wszystkie inowacje były testowane na samolocie S-25), półautomatyczny celownik ASP-PF-7 (w latach 70-tych zastąpione ASP-PFM-7), fotel wyrzucany KS-4 (pozwalał na opuszczenie samolotu z 0 m wysokości przy minimalnej prędkości 140 km/h), silnik AL-7 F1-250 (resurs 250 godzin, masa silnika 2 103 kg, zużycie paliwa 0,9 kg/kG/h), cieńszą przednią szybę pancerną dla poprawy widoczności, wzmocnione grzebienie aerodynamiczne, hamulce aerodynamiczne, nowe dodatkowe zbiorniki paliwa po 950 litrów każdy. Wzmocnieniu uległo uzbrojenie, a to dzięki wzmocnieniu skrzydeł pod nowe zapasowe zbiorniki paliwa, samolot otrzymał pod każdym skrzydłem dodatkowy punkt mocowań (montowane od 1969 roku) o nośności 2 x 250 kg.

Podwozie kołowo-płozowe głównych goleni opracowano tak, aby zmian w komorze podwozia było mało. Płoza otrzymała wymiary 40 cm x 12 cm. Główny jej element był wykonywany metodą odlewania ze stopu aluminium. Płoza otrzymała metalowy ślizg w postaci formy nakładanej na płozę i mocowanej na śruby. Po jej zużyciu wymieniano tylko metalowy ślizg, a nie całą płozę. Płoza jest opuszczana w dół przy pomocy dwóch siłowników hydraulicznych, które są mocowane do wahacza goleni. Czasami w opisach samolotów Su-7 BKŁ można znaleść określenie - Płoza terenowa.

Produkcja samolotu Su-7 BKŁ prowadzona była w latach 1965-1971 i zakończyła się zbudowaniem około 500 egzemplarzy w seriach o numerach 57-80.

Opracował Karol Placha Hetman