Historia Konstrukcja Zestawienie

Iliuszyn Ił-2 1944r.

Kraków 9 wrzesień 2011 rok


012b Rozdział 30 sierpień 1944 rok


Iliuszyn Ił-2 Szturmowik (Штурмови́к)

Polska



Konstrukcja

Ił-2 to typowy samolot szturmowy. Jednosilnikowy, wolnonośny dolnopłat, o konstrukcji mieszanej. Nieźle uzbrojony i opancerzony. Istniały odmiany jednomiejscowe i dwumiejscowe. W odmianie dwumiejscowej drugim członkiem załogi był tylny strzelec. W Wojsku Polskim nie używano odmiany jednomiejscowej.

Płat technologicznie podzielono na trzy części; centropłat i dwa doczepiane skrzydła. Centropłat we wnętrzu posiadał komorę bombową. Skrajne końce centropłata posiadały komory podwozia głównego i mechanizm jego chowania. 

Kadłub technologicznie podzielono na dwie części. Przednia rozpoczynała się silnikiem, za którym umieszczono zbiornik paliwa i kabinę załogi. Newralgiczne elementy maszyny opancerzono. Wśród nich; silnik, zbiornik paliwa, kabinę pilota, chłodnice oleju i płynu chłodzącego silnik. Pancerz wykonano z grubych stalowych płyt, łączonych nitami lub śrubami. Tylna część kadłuba była klasyczna, wykonana z metalu lub metalowo-drewniana. 
Usterzenie klasyczne, z podziałem na stateczniki i stery. Wykonane z metalu lub konstrukcji mieszanej. 

Podwozie trójpodporowe z tylnym podparciem. Podwozie główne podparte i chowane w skrzydła, w kierunku do tyłu. Każde podwozie główne było wyposażone w jedno koło na dwóch goleniach. Po schowaniu podwozia koło częściowo wystawało z obrysu skrzydła. Kółko ogonowe było zamontowane na stałe.

Wyposażenie

Wyposażenie samolotu było mniej niż skromne. Nie było celownika bombowego, a jedynie prosty celownik strzelecki. Nie było radiostacji. Jedynie nieliczne samoloty dowódców kluczy lub eskadr je posiadały. Dopiero po wojnie w Polskich Pułkach starano się wszystkie samoloty wyposażyć w radiostacje. Nie było instalacji przeciwpożarowej. Samoloty nie posiadały żadnego oświetlenia, także antykolizyjnego. Jedynie były podświetlone niektóre zegary na tablicy przyrządów pilota. Dopiero później montowano w krawędzi natarcia lewego skrzydła reflektor. Samolot nie dysponował fotelami wyrzucanymi. Załoga dysponowała spadochronami siedzeniowymi. 

Napęd

Silnik AM-38, tłokowy, 12-cylindrowy w układzie V z rozwarciem 60 stopni. Chłodzony cieczą. W zależności od wersji osiągał moc od 1 600 KM do 1 700 KM. Silnik zaprojektował Aleksander Mikulin. Silnik był wykonany ze słabej jakości surowców i był bardzo wyżyłowany, przez co jego żywotność rzadko przekraczała 150 godzin pracy. 

Uzbrojenie

Uzbrojenie to bez wątpienia najsilniejsza strona samolotu. Oczywiście w układzie ofensywnym. Uzbrojenie stałe. Podstawą były dwa działka. Początkowo typu SzWAK kal 20 mm. Później działka WJa kal 23 mm. Uzupełnieniem działek były dwa km typu SzKAS kal 7,62 mm. Wszystko zamontowano w skrzydłach. 

W komorze bombowej podczepiano bomby.

Pod skrzydłami można było podwiesić dodatkowe bomby lub n.p.r. RS-82 lub RS-132. Można było także podwieszać zasobniki z działkami o kalibrze 37 lub 45 mm.
Wersja dwumiejscowa, w stanowisku tylnego ma zamontowany km UBT kal 12,7 mm.

Dane techniczne

Opracował Karol Placha Hetman