Iliuszyn Ił-14. 1955r. - Konstrukcja

Kategoria: Samoloty Ostatnia zmiana: Maj 2020 Historia Konstrukcja Zestawienie

Kraków 2008-10-17


125b Rozdział 1955-06-01


Iliuszyn Ił-14


Polska



Samolot transportowy. Następca samolotu Ił-12.

Konstrukcja

Ił-14 nb 3078. 2004 rok. Zdjęcie Karol Placha Hetman
Ił-14 nb 3078. 2004 rok. Zdjęcie Karol Placha Hetman

Ił-14 nb 3078. 2017 rok. Zdjęcie Karol Placha Hetman
Ił-14 nb 3078. 2017 rok. Zdjęcie Karol Placha Hetman

Ił-14 nb 3078. 2009 rok. Zdjęcie Karol Placha Hetman
Ił-14 nb 3078. 2009 rok. Zdjęcie Karol Placha Hetman

Ił-14 nb 3078. 2009 rok. Zdjęcie Karol Placha Hetman
Ił-14 nb 3078. 2009 rok. Zdjęcie Karol Placha Hetman

Rysunek Ił-14. Zdjęcie LAC
Rysunek Ił-14. Zdjęcie LAC

Konstrukcja Ił-14.

Samolot pasażersko-transportowo-desantowy, stosowany do przewozu osób, transportu ładunku, zrzutu skoczków spadochronowych, transportu rannych, aerofotogrametrii i innych. Samoloty użytkowane w Polsce zabierały na pokład 18 – 32 żołnierzy lub 3 500 kg ładunku.


Iliuszyn Ił-14 to dwusilnikowy dolnopłat z podwoziem trójpodporowym chowanym w locie. Konstrukcja półskorupowa całkowicie metalowa.


Skrzydła trójdzielne z pokryciem pracującym. Centropłat ma dźwigar typu skrzynkowego i stanowi całość z gondolami silnikowymi. Centropłat wyposażono w klapy typu krokodylowego. Części zewnętrzne są łatwo doczepiane i mają konstrukcję trójdźwigarową. Lotki kryte płótnem, na prawej lotce znajduje się trymer. Skrzydła zewnętrzne mają niewielki wznos. Klapy szczelinowe, całkowicie metalowe, wychylane są do startu pod kątem 20 stopni i lądowania o 45 stopni. Krawędzie natarcia odladzane ciepłym powietrzem przepływającym w wewnętrznych kanałach. W dolnej powierzchni umieszczono chowane reflektory do lądowania, kołowania i startu, o mocy 700 W każdy.


Kadłub konstrukcji półskorupowej mieści w części przedniej kabinę załogi złożonej z; dwóch pilotów, mechanika pokładowego i nawigator-radiotelegrafisty. Mechanik pokładowy siedzi pomiędzy pilotami na składanym krzesełku. Nawigator siedzi po prawej stronie za drugim pilotem. Przednie szyby kabiny załogi odladzane są ciepłym powietrzem. W nosie umieszczono także reflektory do lądowania. Za kabiną załogi umieszczono przedział osprzętu z urządzeniami łączności i nawigacji oraz centralną hydraulikę i system gaśnic. Dalej, z lewej strony w wersji pasażerskiej umieszczono przedni bagażnik z lukiem po lewej stronie. Po prawej stronie umieszczono małe miejsce dla przygotowania posiłków. Kabina pasażerska w pierwotnej wersji dysponowała 18 fotelami w układzie 2+1 w 6 rzędach. Poprzez zmianę wszystkich foteli na podwójne liczba miejsc wzrosła do 24, a likwidując przedni bagażnik dostawiono rząd foteli przez to liczna miejsc siedzących wzrosła do 28. Następna zmiana polegająca na zmniejszeniu rozstawu między rzędami doprowadziła do zmieszczenia ósmego rzędu, co dało 32 miejsca siedzące. Miejsca siedzące nie miały indywidualnych zagłówków i były raczej kanapami typu kolejowego. W CCCP stosowano nawet układ miejsc 
siedzących mieszczący nawet 40 osób. Z tyłu przy wejściu za kotarą jest miejsce na okrycia pasażerów. Po prawej stronie toaleta, po lewej tylny mały bagażnik. Za bagażnikiem jest przejście do ogona kadłuba mieszczącego aparaturę radiowysokościomierza i wyrzutnie flar sygnalizacyjnych. W wersji transportowej samolotu w środkowej części jest przedział ładunkowy ze składanymi pod ścianami metalowymi ławkami. W tylnej części dodatkowy mały przedział ładunkowy dla lekkich ładunków. Przekrój kadłuba jest kołowy, a w najgrubszych 
sekcjach średnica wynosi 2,8 m. Kabiny niehermetyzowane. 


Usterzenie klasyczne, wolnonośne. Stateczniki kryte blachą, stery płótnem. Na wszystkich sterach zamontowano trymery ( klapki wyważające ). Krawędzie natarcia usterzenia poziomego odladzane ciepłym powietrzem.


Podwozie trójpodporowe, jednogoleniowe, z amortyzacją olejowo-powietrzną. Przednie z jednym kołem. Główne zdwojone. Włazy komór podwozia otwarte są tylko podczas wysuwania i chowania podwozia. W położeniu podwozie zamknięte-otwarte klapy pozostają zamknięte. Chroni to komory przed dostawaniem się tam zanieczyszczeń i poprawiają aerodynamikę. 
Średni pułap operacyjny nie przekracza 4 000 m npm, a wynika z zastosowania niehermetycznej kabiny. Jednak przy zastosowaniu masek tlenowych dla załogi samolot był zdolny operować na pułapie 6 500 m. Żywotność płatowca wynosiła 20 000 godzin przy okresach miedzy naprawczych 4 200 godzin. Średnio Polskie samoloty spędzały w powietrzu około 1 200 godzin / rok.

Napęd Ił-14.

Zastosowana dwa silniki tłokowe 14-cylindrowe w układzie podwójnej gwiazdy ASz-82 T o mocy startowej 2 x 1 398,4 kW ( 2 x 1 900 KM ). Nominalna moc 2 x 1 199 kW ( 2 x 1 630 KM ). Rury wydechowe umieszczono w sposób odrzutowy, co zmniejsza ryzyko pożaru i poprawia aerodynamikę. Rury wydechowe są dwie, a między nimi umieszczono trzecią rurę, która jest wylotem systemu chłodzenia silników i kolektorów wydechowych. Bezpośrednio na kolektorach wydechowych umieszczono powietrzne wymienniki ciepła. Powietrze o temperaturze około 90 stopni C było kierowane do kanałów odladzających krawędzie natarcia skrzydeł oraz do ogrzewania kabiny. Śmigła 4-łopatowe samoprzestawiane AW-50 o średnicy 3,8 m.


Zbiorniki paliwa o łącznej pojemności 3 520 litrów mieszczą się w zewnętrznych częściach skrzydeł. Zużycie paliwa wynosi około 450 kg / h lotu. Zbiorniki oleju 2 x 142 litrów umieszczono w gondolach silnikowych.

Wyposażenie awioniki Ił-14.

Trzy radiostacje pokładowe zakresu KF i UKF. System ILS/VOR do lotu bez widoczności ziemi. Pilot automatyczny AP-45.

Dane T-T Ił-14.

Rozpiętość 31,70 m, długość 22,31 m, wysokość 7,80 m, powierzchnia nośna 100 m2, masa własna 12 700 kg, masa całkowita 17 500 kg, masa ładunku 3 300 - 3 500 kg, paliwo 3 520 litrów, prędkość maksymalna 430 km/h, prędkość przelotowa 280-350 km/h, prędkość wznoszenia 5,0 m/s, prędkość lądowania 135 km/h, zasięg maksymalny 2 250 km, zasięg z maksymalnym ładunkiem 600 km, pułap maksymalny 7 400 m, rozbieg 485 m, dobieg 443 m.

Opracował Karol Placha Hetman