Historia Konstrukcja Zestawienie

Antonow An-26 1972r.

Kraków 2008-10-26


232b Rozdział 1972-09-13


Antonow An-26


Polska

Konstrukcja

Samolot transportowy.

Zobacz An-24.

An-26 nb 1508. Czyżyny 2017 rok. Zdjęcie Karol Placha Hetman
An-26 nb 1508. Czyżyny 2017 rok. Zdjęcie Karol Placha Hetman

An-26 nb 1508. Czyżyny 2009 rok. Zdjęcie Karol Placha Hetman
An-26 nb 1508. Czyżyny 2009 rok. Zdjęcie Karol Placha Hetman

An-26 nb 1406. Mińsk Mazowiecki 2008 rok. Zdjęcie Karol Placha Hetman
An-26 nb 1406. Mińsk Mazowiecki 2008 rok. Zdjęcie Karol Placha Hetman

An-26 nb 44. Radom 2018 rok. Zdjęcie Karol Placha Hetman
An-26 nb 44. Radom 2018 rok. Zdjęcie Karol Placha Hetman

An-26 nb 1508. Czyżyny 2019 rok. Zdjęcie Karol Placha Hetman
An-26 nb 1508. Czyżyny 2019 rok. Zdjęcie Karol Placha Hetman

An-26 nb 1508. Czyżyny 2019 rok. Zdjęcie Karol Placha Hetman
An-26 nb 1508. Czyżyny 2019 rok. Zdjęcie Karol Placha Hetman

An-26. Radom 2009 rok. Zdjęcie Karol Placha Hetman
An-26. Radom 2009 rok. Zdjęcie Karol Placha Hetman

Silnik AI-24 z samolotu An-26. Zdjęcie Karol Placha Hetman
Silnik AI-24 z samolotu An-26. Zdjęcie Karol Placha Hetman

An-26. Radom 2009 rok. Zdjęcie Karol Placha Hetman
An-26. Radom 2009 rok. Zdjęcie Karol Placha Hetman



Konstrukcja

Samolot An-26 jest maszyną transportową bliskiego i średniego zasięgu. Służy także do desantowania spadochroniarzy i ładunku oraz przewozu chorych i rannych. Załoga składa się z 3 – 5 osób.


Standardowo załoga składa się z dwóch pilotów, nawigatora, radiotelegrafisty i mechanika pokładowego. Na pokład można zabrać 41 skoczków spadochronowych, 40 pasażerów lub 24 rannych na noszach. Trójsilnikowy górnopłat, o konstrukcji półskorupowej. Samolot jest dostosowany do użytkowania z nawierzchni gruntowych.


Skrzydło pięcioczęściowe, dwudźwigarowe. Kąt zaklinowania wynosi 3 stopnie. Zewnętrzne części skrzydeł mają ujemny wznos 2 stopnie. Skrzydła wyposażono w klapy i lotki. Lotki 
wykonano z laminatu szklanego. Wyważono je masowo i wyposażono w klapki wyważające. Klapy poszarzacze Fowlera, napędzane są hydraulicznie. Wewnętrzne klapy są jednoszczelinowe, zewnętrzne są dwuszczelinowe. Do skrzydeł dołączone są gondole silnikowe łączące komory podwozia głównego. Krawędzie natarcia wykonano jako kanały, przez które przepływa gorące powietrze służące do odladzania skrzydeł.

Kadłub podzielony jest technologicznie na trzy główne części. Przednia część rozpoczyna się osłoną laminatową o konstrukcji ulowej, pod którą umieszczono wyposażenie. Kabina załogi przeznaczona jest dla 5 osób załogi; dwóch pilotów, nawigatora, radiotelegrafisty i mechanika pokładowego. Lewe, tylne stanowisko zajmuje nawigator, który ma okno w postaci półkolistej kopułki w której umieszcza się urządzenie celownicze. W górnej części kabiny załogi znajduje się właz do awaryjnego opuszczania samolotu przez załogę. Pomiędzy kabiną załogi, a ładownią umieszczono ściankę z drzwiami otwieranymi do ładowni. Ładownia ma wymiary; długość 15,68 m, szerokość 2,17 m, wysokość 1,77. Mieści ona ładunek o objętości 55 m sześciennych. Wzdłuż burt umieszczono 41 składanych siedzeń. W podłodze umieszczono łańcuchowy transporter służący do załadunku, wyładunku i wysuwania ładunków w locie, które opadną na spadochronach. Transporter ma nośność 4 550 kg. Pod sufitem umieszczono wyciągarkę o udźwigu 1 500 kg przemieszczającą się po szynie. W prawej ścianie kadłuba umieszczono drzwi, a w spodzie kadłuba kolejny awaryjny właz opuszczania samolotu. Ładownia wyposażono jest tylko w 8 okien, po 4 na każdej burcie. Pierwsze okno w lewej burcie i ostatnie w prawej burcie są jednocześnie włazami awaryjnymi. Tylne drzwi do ładowni mają wymiary; długość 3,40 m i szerokość 2,40 m. Jest zamknięta trapem-rampą o wymiarach 3,40 m x 2,60 m. Kabiny załogi i ładunkowa są hermetyczne i klimatyzowane. Tylna część kadłuba, do której przymocowane jest usterzenie także jest hermetyczna i stanowi pomieszczenie dla agregatów wyposażenia pilotażowo-nawigacyjnego i radioelektronicznego. Dostęp do tej części umożliwia wziernik.


Usterzenie klasyczne z podziałem na stery i stateczniki. Poziome jest zamontowane z dużym dodatnim wznosem. Pionowe z dużym napływem. Krawędzie usterzenia odladzane ciepłym 
powietrzem.


Podwozie trójpodporowe z kołami przednimi. Wszystkie koła zdwojone. Przedni zespół chowany jest do kadłuba do tyłu. Sterowany w lewo-prawo. Podwozie główne z długimi 
goleniami, chowane do przodu do komór umieszczonych w gondolach silnikowych. Pokrywy podwozia głównego mają duże przetłoczenia, aby zastosować maksymalnie duże ogumienie. 
Pokrywy są cały czas zamknięte, a otwierają się tylko dla wysunięcia bądź schowania podwozia. Chroni to komory przed dostaniem się zanieczyszczeń. Amortyzatory olejowo-gazowe ( azot ) umieszczone w goleniach. Instalacja hydrauliczna chowa i wypuszcza podwozie, skręca zespołem przednim, hamuje kołami podwozia głównego. Awaryjne otwieranie podwozia pod własnym ciężarem.

Zespół napędowy An-26.


Dwa silniki turbośmigłowe AI-24 WT o mocy 2 x 2 076 kW – 2 x 2 103 kW ( 2 x 2 820 KM ) ze śmigłami czterołopatowe AW-72 T.


Dodatkowy silnik turboodrzutowy RU-19 A-300 o ciągu 1 x 8,80 kN ( 1 x 900 kG ). Jego praca zapewnia;


  • Dodatkowy ciąg podczas startu i wznoszenia.

  • Ciąg niezbędny przy uszkodzeniu jednego z silników głównych. Wówczas można bez problemu kontynuować lot do zakładanego lotniska. 
  • Uruchamia silniki AI-24 WT z pokładowych źródeł zasilania w energie elektryczną.

  • Zasila w energie elektryczną samolot na postoju, gdy nie pracują silniki główne.

  • Pracuje jako prądnica w sytuacji awarii prądnic głównych.



Instalacja paliwowa An-26.


Samolot wyposażono w trzy pompy paliwowe. Każda z nich obsługuje jeden silnik, ale dzięki układowi krzyżowemu jedna pompa może zasilać jednocześnie dwa silniki. 
W miarę ubywania paliwa ze zbiorników wolną przestrzeń wypełnia dwutlenek węgla lub azot. W zależności od zastosowanego układu. Ogranicza to ewentualny wybuch oparów paliwa. 




Instalacja przeciwpożarowa.

Automatycznie wykrywa źródła pożaru i je gasi za pomocą freonu. Szczególnie silniki, zbiorniki paliwa, prądnice i inne. 

Instalacja przeciw oblodzeniowa.
Odladzane są; krawędzie skrzydeł, krawędzie usterzenia pionowego i poziomego, wloty do silników, łopaty śmigieł, oraz szyby kabiny załogi. 



Dane T-T An-26 1972 rok.


Rozpiętość 29,20 m

Długość 23,80 m


Powierzchnia nośna 74,98 m2


Masa własna 15 020 – 16 914 kg

Masa całkowita 23 000 – 24 000 kg

Masa ładunku 5 500 kg


Prędkość maksymalna 540 km/h

Prędkość wznoszenia 3,3 m/s


Prędkość przelotowa 420 - 450 km/h

Prędkość lądowania 175 - 190 km/h


Zasięg maksymalny 2 250 – 2 400 km

Zasięg z ładunkiem 900 – 1 400 km


Pułap lotu 7 600 - 8 100 m


Rozbieg Dobieg 680-870 / 650-1 500 m


Silniki Typ AI-24 WT + RU-19 
o mocy 2 x 2 076 kW + APU 1 x 8,80 kN 


Załoga 5 


Liczba sztuk w Polsce 12 





Opracował Karol Placha Hetman