Tragedia Tu-154 M nb 101 z Prezydentem Lechem Kaczyńskim w dniu 10.04.2010r. część 2

Kraków 10.05.2010r.

Katastrofa Tu-154 nb 101 z Prezydentem Lechem Kaczyńskim na pokładzie w dniu 10.04.2010r.
Część 2


Są ludzie niezastąpieni.
Minął miesiąc, a my nadal cierpimy i mamy coraz więcej pytań niż odpowiedzi. Ta część poświęcona jest ofiarom tej tragedii. 


Prezydent Lech Kaczyński za sterami Tu-154 M. Okęcie 2009r.

Polityczne konsekwencje wypadku
Kiedy w pierwszej części ( Część 1 ) pisałem o ogromnych konsekwencjach dla Rzeczypospolitej, dużo większych niż dzień 11.09.2001r. dla USA, miałem na myśli głównie brak ludzi, którzy byli motorami wielu przedsięwzięć. Są ludzie niezastąpieni. Ludzie, którzy swoimi rozwijanymi talentami umacniali duch w naszym narodzie. Wielokrotnie w moich opracowaniach podnosiłem kwestie, że naszemu narodowi było zawsze pod górę. Dzień 10.04.2010r. jest tego kolejnym dowodem. 
Na wieść o katastrofie prezydenckiego samolotu Premier Donald Tusk wezwał wszystkich ministrów do Warszawy na nadzwyczajne posiedzenie rządu ( 10.04.2010r. godzina 14;00 ). Wszyscy ministrowie przebywający poza stolicą w trybie nagłym zostali wezwani do Warszawy. Również marszałek Sejmu Bronisław Komorowski wrócił z Trójmiasta do stolicy. 
– „Takiego dramatu współczesny świat nie widział” – powiedział Premier Donald Tusk na krótkiej konferencji poświęconej katastrofie. 

Ale teraz skupię się na najważniejszych urzędach, które straciły swoich szefów;
Zgodnie z art. 131 konstytucji z chwilą śmierci Prezydenta Rzeczypospolitej jego obowiązki przejmuje Marszałek Sejmu. Powinien też, w ciągu dwóch tygodni od dnia śmierci Prezydenta, ogłosić termin wyborów, które powinny się odbyć nie później niż w ciągu 60 dni od ustalenia ich terminu. Procedura jest następująca – Marszałek Sejmu musi zwrócić się do Trybunału Konstytucyjnego o stwierdzenie przeszkody w sprawowaniu urzędu przez prezydenta ( co w tej sytuacji nie wymaga nawet szczególnego uzasadnienia ). Następnie Trybunał formalnie powierzy marszałkowi sprawowanie tymczasowo funkcji Prezydenta. Powołany w ten sposób prezydent zachowuje wszystkie uprawnienia wybranej w wyborach głowy państwa, poza jednym: nie wolno mu postanowić o skróceniu kadencji Sejmu. Nie ma prawa zmian w gabinecie np.; powodując nowych ministrów w kancelarii prezydenta. Nie musi powoływać nowych urzędników, jeśli nie jest to konieczne. Oraz nie ma mandatu społecznego, co oznacza że nie powinien wykonywać ruchów mogących zaszkodzić narodowi. Tak wynika z prawa niepisanego. Taka prezydentura ma polegać na łagodzeniu napięć społecznych, aby kraj nie popadał w anarchię. Z konstytucji wynika także, iż Prezydent nie może sprawować żadnego innego urzędu ani pełnić żadnej funkcji publicznej, z wyjątkiem tych, które są związane ze sprawowanym urzędem – to oznacza, że nie może być również Marszałkiem Sejmu. Oznacza to, że Marszałek Bronisław Komorowski powinien pożegnać się z dotychczasową funkcją – także posła. Sejm będzie musiał wybrać nowego Marszałka Sejmu.
A jaki był stan faktyczny? Marszałek Sejmu Rzeczypospolitej Bronisław Komorowski w ciągu kilku godzin od tragicznej śmierci Prezydenta Lecha Kaczyńskiego objął obowiązki Prezydenta i szybko podpisał pięć ustaw. Natomiast przez trzy tygodnie nie wykonał żadnych czynności, aby zrezygnować ze sprawowanych innych urzędów. Jednym słowem w jednym ręku skupił trzy urzędy.

W dniu 10.04.2010r. po raz drugi w historii Polski Marszałek Sejmu przejął funkcję Prezydenta RP po nagłej śmierci głowy państwa. Pierwszy raz doszło do tego w grudniu 1922r., gdy wybrany kilka dni wcześniej pierwszy Prezydent Polski Gabriel Narutowicz został zastrzelony w stołecznej Zachęcie przez powiązanego z Narodową Demokracją Eligiusza Niewiadomskiego. Obowiązki Prezydenta przejął wówczas Marszałek Sejmu Maciej Rataj z PSL "Piast". Drugi raz objął on na krótko obowiązki głowy państwa, gdy po przewrocie majowym Józefa Piłsudskiego w maju 1926 r. do dymisji podał się prezydent Stanisław Wojciechowski.

Jeśli chodzi o przygotowania do wyborów Prezydenckich to przygotowania szły zgodnie z konstytucją.
Zasady wyboru Prezydenta, w razie opróżnienia urzędu;
1. W dniu śmierci Prezydenta jego obowiązku przejmuje Marszałek Sejmu.
2. W ciągu 14 dniu od śmierci Prezydenta Marszałek Sejmu zarządza wybory – najpóźniej do 24 kwietnia. 
3. W ciągu 60 dni od dnia zarządzenia wyborów – powinny się odbyć wybory nowej głowy państwa – najpóźniej do 20 czerwca ( musi to być dzień wolny od pracy ).
4. Ważność wyboru Prezydenta Rzeczypospolitej stwierdza Sąd Najwyższy.
5. Prezydent Rzeczypospolitej obejmuje urząd po złożeniu przysięgi wobec Zgromadzenia Narodowego ( Sejm i Senat ).
6. Kadencja Prezydenta Rzeczypospolitej rozpoczyna się w dniu objęcia przez niego urzędu i trwa pięć lat.

Już 10.04.2010r. w MSZ rozpoczął działanie sztab kryzysowy. 
Rząd. Katastrofa pod Smoleńskiem nie spowodowała śmierci żadnego z ministrów. Przypomnę, że oficjalne, państwowe, Polsko-moskiewskie obchody Zbrodni Katyńskiej odbyły się w dniu 7.04.2010r., a obchody narodowe zaplanowano na 10.04.2010r. To Premier Donald Tusk doprowadził do rozmycia uroczystości, aby nie były jednych centralnych.
Wicemarszałkowie Sejmu i Senatu. Funkcjonowanie Sejmu i Senatu nie jest także zagrożone z powodu śmierci wicemarszałków obu izb parlamentu. Obowiązki związane z kierowaniem pracami Sejmu i Senatu będą teraz pełnili ci członkowie konwentu seniorów, którzy pozostali. Konieczne będzie jednak uzupełnieni liczby wicemarszałków. W obecnej kadencji było ich czterech. Konieczny będzie zatem wybór dwóch z nich, bowiem tylu wicemarszałków izby wyższej parlamentu tragicznie zginęło we wczorajszej katastrofie. Brak wicemarszałka może być uzupełniony w dowolnym czasie.

W przypadku śmierci posła nie organizuje się wyborów uzupełniających. Marszałek Sejmu po stwierdzeniu wygaśnięciu mandatu zmarłego posła, zawiadamia kolejnego kandydata z jego listy. Decydująca jest liczba głosów uzyskanych w wyborach. Jeśli byłoby niemożliwe z powodu braku kandydatów, którym mandat można przydzielić, to marszałek postanawia, że dany fotel poselski pozostanie pusty do końca kadencji.
W razie śmierci senatora, wygaśnięcie jego mandatu stwierdza Marszałek Senatu. Muszą odbyć się wybory uzupełniające – w ciągu trzech miesięcy od momentu stwierdzenia wygaśnięcia mandatu. Do urn idziemy tylko na terytorium kraju i tylko w okręgach które straciły senatorów.
Instytut Pamięci Narodowej. Problem był ogromny. Zgodnie z obowiązującą ustawą, Kolegium IPN spoza swojego grona musi zgłosić kandydata i przedstawić go Sejmowi, który powołuje prezesa większością 3/5 głosów za zgodą Senatu ( w tym przypadku wystarczy zwykła większość ). Dzięki takiej ordynacji w ciągu 30 dni IPN będzie miał swojego prezesa. Problem w tym, że na biurku Prezydenta leżała do podpisu nowa ustawa o IPN. Prezydent Lech Kaczyński zdecydował o przekazaniu jej do Trybunału Stanu. Nowa ustawa autorstwa Platformy Obywatelskiej w rzeczywistości była pierwszym krokiem do likwidacji tej instytucji. Od dawna działania świętej pamięci profesora Janusza Kurtyki nie podobały się Platformie Obywatelskiej, SLD i PSL. No cóż, to efekt braku lustracji i dekomunizacji. W dniu 29.04.2010r. pełniący obowiązki Prezydenta Bronisław Komorowski podpisał nowelizację ustawy o IPN, a Sejm niemal natychmiast przystąpił do jej kolejnej nowelizacji, bo ta nowo podpisana zawierała błędy.
Rzecznik Praw Obywatelskich. Zgodnie z ustawą o RPO, Sejm formalnie musi odwołać rzecznika, który nie może pełnić swoich funkcji. Nowego rzecznika powołuje Sejm za zgodą Senatu na wniosek marszałka lub grupy co najmniej 35 posłów. Janusz Kochanowski miał dwóch zastępców, w tej chwili zapewne jeden z nich przejmie jego obowiązki.
Prezes Narodowego Banku Polskiego. Ustawa o NBP przewiduje, że w razie śmierci prezesa wygasa jego kadencja. W jego obowiązkach zstępuje go pierwszy zastępca prezesa NBP ( w tym przypadku Piotr Wiesiołek ). Prezes NBP jest powoływany i odwoływany przez Sejm na wniosek prezydenta. Ustawa nie określa terminów, w jakich należy powołać nowego prezesa. Problem jednak w tym że, tragicznie zmarły prezes Sławomir Skrzypek, urzędnik najwyższego formatu, nie był zwolennikiem szybkiego przyjęcia ojro (euro ). Wielokrotnie zwracał uwagę, że muszą być spełnione określone kryteria finansowe, gospodarcze i ekonomiczne. Obecna, katastrofalna sytuacja Grecji potwierdziła, że miał rację. Ale czy to widzi Rząd Premiera Donalda Tuska?
Zginęli dowódcy najważniejszych rodzajów sił zbrojnych Rzeczypospolitej. Obowiązki zmarłych dowódców wojskowych przejęli ich pierwsi zastępcy, zgodnie z regulaminami wojskowymi.
Szefem Sztabu Generalnego WP został gen. broni Mieczysław Stachowiak. Dowódcą wojsk lądowych został gen. dyw. Edward Gruszka. Dowódcą Sił Powietrznych został gen. dyw. Krzysztof Załęski. Dowódcą wojsk specjalnych został gen. bryg. Marek Olbrycht. Dowódcą Operacyjnym Sił Zbrojnych został gen. dyw. Jerzy Michałowski. 
Problemem była kwesta zachowania tajemnicy wojskowej. Mimo zapewnień Premiera Donalda Tuska, problem był i należało zwrócić się o pomoc do NATO. Nie wiemy ile informacji tyczących naszego bezpieczeństwa wyciekło do Moskwy. Informacji zawartych w telefonach komókowych, laptopach, itp.
Biuro Bezpieczeństwa Narodowego. Na stan bezpieczeństwa państwa nie wpłynęła tragiczna śmierć szefa Biura Bezpieczeństwa Narodowego. Jako sekretarz stanu przy pomocy swojego biura wykonywał powierzone prezydentowi przez konstytucję zadania w zakresie bezpieczeństwa i obronności państwa. Jego ustawowe obowiązki zaczął wykonywać zastępca szefa Biura Bezpieczeństwa Narodowego. Powołanie następcy Szefa BBN należało do obowiązków nowo wybranego Prezydenta. Do czasu przeprowadzenia wyborów decyzję w tym przedmiocie będzie mógł jednak podjąć Marszałek Sejmu – Bronisław Komorowski, który skwapliwie to wykorzystał i powołał nowego szefa BBN generała Stanisława Kozieja, już w dniu 12.04.2010r.
Rzeczypospolita i NATO. Już w dniu 12.04.2010r. o godzinie 16;00 zwołano nadzwyczajne posiedzenie NATO. Nie wiemy, jaki był przebieg tego posiedzenia, ale Rząd Rzeczypospolitej Premiera Donalda Tuska nie wykorzystał tej szansy i nie zwrócił się do NATO o pomoc w wyjaśnieniu tej zagadkowej katastrofy. W Brukseli w Polskim przedstawicielstwie sojuszu wystawiono księgę kondolencyjną.

Tragedia Tu-154 M poruszyła sercami wszystkich ludzi, ale myliłby się ktoś, że wszystkich ogarnął smutek. Znamienne były słowa Marszałka Komorowskiego, jeszcze przed katastrofą – „Może Prezydent gdzieś poleci i się wszystko zmieni”. A w moim środowisku słyszałem wypowedź lekarza – „To był najlepszy prezent jaki otrzymałem na urodziny”. Ale to tylko margines, w którym króluje sztan. 
Jacy jesteśmy jako naród mogliśmy i możemy zobaczyć w dokumentalnym filmie pod tytułem „Solidarni 2010”, pani Ewy Stankiewicz i Jana Pospieszalskiego. 

Obchody w Katyniu
Nie zapominajmy o celu tej tragicznie zakończonej wyprawy. Podczas której przedstawiciele naszego narodu, lecieli złożyć hołd 22 tysiącom bestialsko pomordowanych przez sowietów naszych rodaków; żołnierzy, oficerów, służ mundurowych, lekarzy, prawników, kapłanów i innych. Tragedia, która miała miejsce 10.04.2010r. doprowadziła do tego, że świat zapytał się – „O co chodzi Polakom z tym Katyniem? Co tam się stało?” Mnóstwo stacji telewizyjnych, z całego świata, zamówiło film Andrzeja Wajdy „Katyń”.

Przemówienie Prezydenta Lecha Kaczyńskiego nie wygłoszone w Katyniu
Szanowni Przedstawiciele Rodzin Katyńskich! Szanowni Państwo!
W kwietniu 1940 roku ponad 21 tysięcy polskich jeńców z obozów i więzień NKWD zostało zamordowanych. Tej zbrodni ludobójstwa dokonano z woli Stalina, na rozkaz najwyższych władz Związku Sowieckiego. Sojusz III Rzeszy i ZSRR, pakt Ribbentrop-Mołotow i agresja na Polskę 17 września 1939 roku znalazły swoją wstrząsającą kulminację w zbrodni Katyńskiej. Nie tylko w lasach Katynia, także w Twerze, Charkowie i w innych, znanych i jeszcze nieznanych miejscach straceń wymordowano obywateli II Rzeczypospolitej, ludzi tworzących podstawę naszej państwowości, nieugiętych w służbie ojczyzny. W tym samym czasie rodziny pomordowanych i tysiące mieszkańców przedwojennych Kresów były zsyłane w głąb Związku Sowieckiego, gdzie ich niewypowiedziane cierpienia znaczyły drogę polskiej Golgoty Wschodu.
Najbardziej tragiczną stacją tej drogi był Katyń. Polskich oficerów, duchownych, urzędników, policjantów, funkcjonariuszy straży granicznej i służby więziennej zgładzono bez procesów i wyroków. Byli ofiarami niewypowiedzianej wojny. Zostali zamordowani z pogwałceniem praw i konwencji cywilizowanego świata. Zdeptano ich godność jako żołnierzy, Polaków i ludzi. Doły śmierci na zawsze miały ukryć ciała pomordowanych i prawdę o zbrodni. Świat miał się nigdy nie dowiedzieć. Rodzinom ofiar odebrano prawo do publicznej żałoby, do opłakania i godnego upamiętnienia najbliższych. Ziemia przykryła ślady zbrodni, a kłamstwo miało wymazać ją z ludzkiej pamięci.
Ukrywanie prawdy o Katyniu – efekt decyzji tych, którzy do zbrodni doprowadzili – stało się jednym z fundamentów polityki komunistów w powojennej Polsce: założycielskim kłamstwem PRL. Był to czas, kiedy za pamięć i prawdę o Katyniu płaciło się wysoką cenę. Jednak bliscy pomordowanych i inni, odważni ludzie trwali wiernie przy tej pamięci, bronili jej i przekazywali kolejnym pokoleniom Polaków. Przenieśli ją przez czas komunistycznych rządów i powierzyli rodakom wolnej, niepodległej Polsce. Dlatego im wszystkim, a zwłaszcza Rodzinom Katyńskim, jesteśmy winni szacunek i wdzięczność. W imieniu Rzeczypospolitej składam najgłębsze podziękowanie za to, że broniąc pamięci o swoich bliskich, ocaliliście Państwo jakże ważny wymiar naszej polskiej świadomości i tożsamości.
Katyń stał się bolesną raną polskiej historii, ale także na długie dziesięciolecia zatruł relacje między Polakami i Rosjanami. Sprawmy, by katyńska rana mogła się wreszcie w pełni zagoić i zabliźnić. Jesteśmy już na tej drodze. My, Polacy, doceniamy działania Rosjan z ostatnich lat. Tą drogą, która zbliża nasze narody, powinniśmy iść dalej, nie zatrzymując się na niej ani nie cofając.
Wszystkie okoliczności zbrodni Katyńskiej muszą zostać do końca zbadane i wyjaśnione. Ważne jest, by została potwierdzona prawnie niewinność ofiar, by ujawnione zostały wszystkie dokumenty dotyczące tej zbrodni. Aby kłamstwo katyńskie zniknęło na zawsze z przestrzeni publicznej. Domagamy się tych działań przede wszystkim ze względu na pamięć ofiar i szacunek dla cierpienia ich rodzin. Ale domagamy się ich także w imię wspólnych wartości, które muszą tworzyć fundament zaufania i partnerstwa pomiędzy sąsiednimi narodami w całej Europie.
Oddajmy wspólnie hołd pomordowanym i pomódlmy się nad ich głowami. Chwała bohaterom! Cześć Ich pamięci!

Homilia, którą miał wygłosić Biskup Polowy Wojska Polskiego gen. dyw. prof. dr hab. Tadeusz Płoski na cmentarzu wojennym podczas Mszy św. polowej w 70. rocznicę zbrodni katyńskiej.
Ile dowodów trzeba przedstawić ludziom, aby wreszcie uwierzyli w Boże działanie? Słowo Boże wybrane na 70. rocznicę zbrodni katyńskiej pokazuje także, że nie jest to sprawa łatwa. 
Dzisiejsza Ewangelia, pokazując spotkania Jezusa Zmartwychwstałego z kolejnymi osobami, de facto przekazuje smutną prawdę o ludzkiej podejrzliwości, niedowierzaniu, dystansie do nowych, niepojętych Bożych interwencji itp...
Nieco podobnie ma się sprawa z opisem zawartym w dzisiejszym pierwszym czytaniu. Św. Łukasz, autor Dziejów Apostolskich przekazuje nam, że "przełożeni i starsi, i uczeni widząc odwagę Piotra i Jana, a dowiedziawszy się, że są oni ludźmi nieuczonymi i prostymi, dziwili się. Rozpoznawali w nich też towarzyszy Jezusa. A widząc nadto, że stoi z nimi uzdrowiony człowiek, nie znajdowali odpowiedzi. Kazali więc im wyjść z sali Rady i naradzili się: Co mamy zrobić z tymi ludźmi? - mówili jeden do drugiego - bo dokonali jawnego znaku, oczywistego dla wszystkich mieszkańców Jerozolimy. Przecież temu nie możemy zaprzeczyć. Aby jednak nie rozpowszechniało się to wśród ludu, zabrońmy im surowo przemawiać do kogokolwiek w to imię. Przywołali ich potem i zakazali im w ogóle przemawiać, i nauczać w imię Jezusa. Lecz Piotr i Jan odpowiedzieli: Rozsądźcie, czy słuszne jest w oczach Bożych bardziej słuchać was niż Boga? Bo my nie możemy nie mówić tego, cośmy widzieli i słyszeli. Oni zaś ponowili groźby, a nie znajdując żadnej podstawy do wymierzenia im kary, wypuścili ich ze względu na lud, bo wszyscy wielbili Boga z powodu tego, co się stało" (Dz 4,13-21)

Obawiam się, że taki punkt widzenia jest bardzo powszechny w każdym czasie. Niektórzy ludzie tak bardzo boją się Boga, że wolą zaprzeczać Jego działaniu, wbrew najbardziej oczywistym, wręcz krzyczącym świadectwom Jego obecności i działania. Wolą sami milczeć, co więcej, wolą zmuszać innych do milczenia, byle tylko zachować swoisty "status quo", nie wymagający wysiłku nawrócenia i zmiany myślenia.
Jest to bardzo powszechna cecha szczególnie chyba w naszych czasach. Gorzej jednak, że taka postawa blokuje możliwość rozpowszechniania Ewangelii.
Widać to również w dzisiejszym fragmencie Ewangelii. Jezus, ukazując się Jedenastu, gdy siedzieli za stołem, musiał najpierw wyrzucać im brak wiary i upór, że nie wierzyli tym, którzy widzieli Go zmartwychwstałego. Dopiero potem (zapewne w chwili, gdy Apostołowie zrozumieli jak wielki błąd popełnili i żałowali za swój grzech niedowiarstwa) Mistrz i Nauczyciel mógł im przekazać ważne zadanie głoszenia Ewangelii wszelkiemu stworzeniu.
A my?
Czy nie jest tak, że wciąż wolimy bardziej słuchać ludzi, niż Boga? Czy nie próbujemy za bardzo dopasowywać się do ludzkich poglądów, usiłując nasze doświadczenie wcisnąć w ramy poprawności społecznej i politycznej? Czy nie łatwiej nam odrzucać dowody Bożego działania, byle tylko zachować swój, często budowany latami, wizerunek w pracy czy towarzystwie... 

Bóg jednak oczekuje od nas czegoś innego...
Nie po to przemawia do nas słowami dzisiejszej Ewangelii, abyśmy pozostali zamknięci w ciasnym (ale własnym) pokoju naszych poglądów. Być może dzisiaj wyrzuca brak wiary, Tobie i mnie właśnie po to, aby posłać nas z misją głoszenia Dobrej Nowiny, nawet do tych, którzy coraz bardziej otwarcie sprzeciwiają się temu co Boże.
Pamiętaj, że w takiej sytuacji bardziej trzeba słuchać Boga niż ludzi...
W świecie mnogości głosów i idei, w czasach zalewu informacji, musimy umieć praktycznie postępować w kwestii wyboru autorytetów, osób lub instytucji, które obdarzymy zaufaniem na tyle, że pozwolimy im kształtować naszą doczesność i wieczność, uczynimy z nich naszych życiowych doradców. Musimy umieć zdecydować, kogo i czego będziemy słuchać bardziej, a kogo i czego mniej lub wcale.
Z zalecenia, że mamy "bardziej słuchać Boga niż ludzi" wynika, że słyszeć będziemy przynajmniej dwa głosy: ludzki - ten głos łatwo usłyszeć, ale również głos Boży, a to wymaga z naszej strony pewnej postawy i działania.
Jeżeli mamy bardziej słuchać Boga, to musimy być bardziej ludźmi Bożej Księgi Życia. Dzięki Biblii poznajemy bowiem Boże odwieczne zamysły, Boże sposoby działania, Boże zasady i prawa, Boże wartości.
Jeżeli mamy bardziej słuchać Boga to musimy być wrażliwi bardziej na wewnętrzny głos Ducha Świętego, wpływającego na nasze motywacje. Tu właściwym środkiem jest modlitwa.
Słuchać Boga "bardziej", oznacza słuchać Go bardziej niż własnego zdrowego rozsądku, bardziej niż tego, czego się nam bardzo chce, albo bardzo nie chce.
Jeśli Boga mamy słuchać "bardziej", to Bóg ma być autorytetem w sprawach życia rodzinnego, małżeńskiego, wychowania, życia codziennego. Bóg ma być autorytetem w kwestii polityki, kultury, historii, sztuki, prawa, filozofii. Bóg ma być autorytetem w sprawach medycyny i opieki społecznej, przedsiębiorczości, sukcesu. Bóg ma być autorytetem w kwestiach wiary, Kościoła, religii.
W każdej z tych dziedzin są też ludzkie autorytety. I, oczywiście, słuchajmy ich. Tylko zawsze pamiętajmy, że aby nie przegrać życia, "trzeba bardziej słuchać Boga niż ludzi".Tak. Bóg zna się na wszystkim doskonale. Wszystko wie najlepiej. Warto zatem Go słuchać.
Jezus, mówiąc, że jest Drogą, Prawdą i Życiem, chce podkreślić, że poprzez prawdę daje nam nowe impulsy do wychodzenia z sytuacji życiowych obronną ręką. Przecież powiedział: poznacie prawdę, a prawda Was wyzwoli (J 8,32). Jezus jako Prawda niesie wyzwolenie od tego, co zniewala, co nie pozwala trzeźwo spojrzeć na wydarzenia codziennego życia.
Cóż to jest prawda? - pytał Piłat w czasie procesu Pana Jezusa (por. J 18,38). Wielu współczesnych także pyta o prawdę. Dziś w wielu wypadkach lepiej nie powiedzieć prawdy, przemilczeć ją lub powiedzieć tylko część prawdy. Tymczasem właśnie w naszej epoce tak bardzo potrzebnym lekarstwem na znalezienie sensu życia jest prawda.
James Garfield - amerykański prezydent - powiedział: "Prawda Cię wyzwoli, ale wpierw uczyni Cię żałosnym". Cóż to jest prawda? Prawdę można pomylić z własną opinią, z poglądami, z uczuciami - bo choć uczucia są prawdziwe, nie znaczy to, że są prawdą. Prawdy można poszukiwać, można ją znać, odrzucać ją, ukrywać.... .
Co można zrobić z prawdą w świecie pełnym kłamstwa? Oprawić w ramkę i powiesić na ścianie? Co można, a co należy z nią robić? Może trzeba jej bronić? Choć niektórzy twierdzą, że prawda obroni się sama, to jest to chyba dość naiwny pogląd. Bałagan nie sprząta się sam, problemy nie rozwiązują się same, a prawda miałaby się sama obronić?
Prawda potrafi być wielkim ciężarem, źródłem spokoju, punktem oparcia, powodem rozterek... Czy prawda jest ważniejsza od szczęścia? Czy można być szczęśliwym bez prawdy?
Pytamy dalej: - Czy prawda rzeczywiście wyzwala? - Czy zawsze i czy każda prawda? Nie, nie każda prawda wyzwala i nie zawsze wyzwala. Nie zawsze, ponieważ potrzebuje swojego, właściwego czasu, aby mogła zajaśnieć w pełnym blasku. Wielokrotnie na ów czas trzeba czekać, długo czekać i trzeba go rozpoznać, gdy nadejdzie. Prawda wyjawiona za wcześnie lub za późno zamiast świecić - roztacza wokół siebie ciemność. Zamiast wyzwalać - niszczy.
Czy wobec tego Chrystus pomylił się mówiąc: "prawda was wyzwoli"? Nie. Dlatego, że "wyzwolenie" oznacza "otrzymanie wolności". O "wolności" decyduje "możliwość dokonania wyboru", czyli "posiadanie wolnej woli". Poznanie "prawdy" to "otrzymanie za nią odpowiedzialności". "Być odpowiedzialnym" za "prawdę" oznacza "podejmowanie decyzji o jej wyjawieniu". Oznacza "wolność".
Wraz z prawdą otrzymujemy wolność, ponieważ prawda jest miarą wolności.
Jeżeli dobrze skorzystamy z wolności, prawda przyniesie nam wyzwolenie.
Natomiast człowiek - jak naucza Ojciec Święty Jan Paweł II - nie może pozwolić, żeby prawda została wydarta pod pozorem niczym nieograniczonej wolności, nie można zagubić w sobie krzyku sumienia, jako głosu Prawdy, która go przerasta, ale która jednocześnie czyni go człowiekiem i stanowi o jego człowieczeństwie.
Na naszej historii w XX wieku zaważyły dwa okrutne systemy: faszyzm, którego symbolem jest Oświęcim - Auschwitz, i stalinizm, którego symbolem jest Katyń. Hitler i jego potworne zbrodnie zostały już osądzone i potępione. A Stalin i system komunistyczny winien śmierci milionów ofiar, w tym setek tysięcy Polaków, pozostaje nadal bezkarny. Ten ogrom potwornego bolszewickiego zła nazywamy Golgotą Wschodu. Kaci totalitaryzmu zabijali ludzi, niszczyli ich niezależnie od pochodzenia, rasy, religii. Zbrodnie ludobójstwa państwa totalitarnego nie mogą być w żaden sposób usprawiedliwione.
70 lat temu sowieckie NKWD przystąpiło do wykonywania polecenia Stalina i towarzyszy, którzy postanowili zgładzić tysiące polskich oficerów, policjantów i funkcjonariuszy państwowych uznanych za zdeklarowanych i nierokujących nadziei poprawy wrogów władzy sowieckiej. Nie rokowali nadziei, że da się ich urobić do konsystencji ludzi sowieckich, wobec czego byli wrogami, których należało unicestwić.
Zbrodnia ludobójstwa nazwana później - katyńską - pochłonęła tysiące ofiar. Według ustaleń historyków wiosną 1940 roku Sowieci zamordowali co najmniej 22 079 obywateli Rzeczypospolitej Polskiej, w tym 14 463 wojskowych, policjantów i innych funkcjonariuszy państwowych z obozów specjalnych.
Szacuje się, że w Lesie Katyńskim - oprócz polskich oficerów - pochowanych jest około 8-10 tys. obywateli byłego ZSRR. Tylko od sierpnia 1937 do listopada 1938 roku, czyli w czasie "wielkiego terroru", NKWD rozstrzelało tam 7088 osób.

Ciśnie się do światła niby warstwy skóry
Tłok patrzących twarzy spod ruszonej darni
Spoglądają jedna znad drugiej - do góry
Ale nie ma ruin. To nie gród wymarły...
Raz odkryte - krzyczą zatęchłymi usty
Lecą sobie przez ręce wypróchniałe w środku
W rów, co nigdy więcej nie będzie już pusty
Ale nie ma krzyży. To nie groby przodków...
Sprzączki i guziki z orzełkiem ze rdzy
Po miskach czerepów - robaków gonitwy
Zgniłe zdjęcia, pamiątki, mapy miast i wsi
Ale nie ma broni. To nie pole bitwy...
Może wszyscy byli na to samo chorzy?
Te same nad karkiem okrągłe urazy
Przez które do ziemi dar odpłynął Boży
Ale nie ma znaków, że to grób zarazy...
Jeszcze rosną drzewa, które to widziały
Jeszcze ziemia pamięta kształt buta, smak krwi
Niebo zna język, w którym komendy padały
Nim padły wystrzały, którymi wciąż brzmi
Ale to świadkowie żywi - więc stronniczy
Zresztą, by ich słuchać - trzeba wejść do zony
Na milczenie tych świadków może pan ich liczyć
Pan powietrza i ziemi i drzew uwięzionych
Oto świat bez śmierci. Świat śmierci bez mordu.
Świat mordu bez rozkazu, rozkazu bez głosu.
Świat głosu bez ciała i ciała bez Boga.
Świat Boga bez imienia, imienia - bez losu.
Jest tylko jedna taka świata strona
Gdzie coś, co nie istnieje - wciąż o pomstę woła
Gdzie już śmiechem nawet mogiła nie czczona
Dół nieominięty - dla orła sokoła...
"O pewnym brzasku w katyńskim lasku
Strzelali do nas Sowieci..."

(J. Kaczmarski, Ballada Katyńska)

Podczas pielgrzymki do Rzymu 13 kwietnia 1996 roku Rodziny Katyńskie usłyszały najgłębsze, najbogatsze w treść słowa Ojca Świętego Jana Pawła II o istocie Golgoty Wschodu:
"Ojcze, przebacz im, bo nie wiedzą, co czynią... Dziś, pozdrawiając Rodziny Katyńskie na czele z księdzem prałatem Zdzisławem Peszkowskim, przywołuję te właśnie słowa Chrystusa: Ojcze, przebacz... Są one bowiem szczególnie aktualne dla ludzi, których dotknął dramat niewinnej śmierci bliskich. Jesteście świadkami śmierci, która nie powinna ulec zapomnieniu. Tragiczne wydarzenia, które miały miejsce na wiosnę 1940 roku w Katyniu, Charkowie i Miednoje, są rozdziałem w martyrologium polskim, które nie może być zapomniane. Ta żywa pamięć powinna być zachowana jako przestroga dla przyszłych pokoleń (...).
Przybyliście do Rzymu, do grobu Apostołów, aby na nowo - po 56 latach od tamtego dramatu - odczytać, jakie jest wasze zadanie, zadanie Rodzin Katyńskich. Wydaje się, że jest nim właśnie niesienie przebaczenia. Tak, jest nim przechowanie w pamięci tego dramatu narodowego, rodzinnego, osobistego, ale jest nim również, poprzez tę pamięć, przebaczenie.
Pragnę dodać, że ja również codziennie modlę się za tych, którzy zginęli w Katyniu".
Każdy rok pontyfikatu Ojca Świętego Jana Pawła II naznaczony był jakimś znakiem pamięci i troski o Golgotę Wschodu. Z wielkim namaszczeniem traktował wszelkie znaki wiążące się z dziejami naszego Narodu na tej "nieludzkiej ziemi".
W marcu 2005 roku na placu św. Piotra w Rzymie, w czasie audiencji ogólnej w Niedzielę Wielkanocną, Ojciec Święty Jan Paweł II podczas swojego ostatniego błogosławieństwa "Urbi et orbi" pobłogosławił przywieziony z Polski do Rzymu Krzyż Katyński.
2 kwietnia 2005 roku odszedł od nas nasz największy Opiekun i Orędownik. Do dziś pamiętamy wstrząsające misterium Jego choroby, cierpienia i umierania. To były dla naszego Narodu, dla całego świata wielkie rekolekcje.
Dziękujemy Ojcu Świętemu za to wszystko, co uczynił dla Golgoty Wschodu, dla jej pamięci, dla świadomości i tożsamości młodych pokoleń. Modlimy się żarliwie, aby i tam, w Niebie, stał się orędownikiem Golgoty Wschodu, tak jak czynił to w czasie swojej posługi tu, na ziemi.
Święty Boże! Święty Mocny! Święty a Nieśmiertelny! - zmiłuj się nad nami. 
Od powietrza, głodu, ognia i wojny - wybaw nas Panie. 
Od nagłej i niespodziewanej śmierci - zachowaj nas Panie. 
My grzeszni Ciebie Boga prosimy - wysłuchaj nas Panie.
+ Tadeusz Płoski
Biskup Polowy Wojska Polskiego
Katyń, 10 kwietnia 2010 r.

Wracają z nieludzkiej ziemi do Rzeczypospolitej. 
Powrót Prezydenta Lecha Kaczyńskiego.
Jeszcze rano w dniu 11.04.2010r. wydawało się, że samolot transportowy CASA przywiezie do Polski 8 pierwszych zidentyfikowanych ciał. Tak się nie stało. Jarosław Kaczyński po wielu utrudnieniach dopiero wieczorem 10.04.2010r. dotarł do Smoleńska. Wiadomo było, że kilka ( kilkanaście ) ciał jest już rozpoznana. Lecz moskale uparli się, aby wszystkie ofiary przewieść do Moskwy. To musiały być wyjątkowo dramatyczne chwile dla Jarosława Kaczyńskiego. Nie tylko stracił brata, bratową i przyjaciół, to jeszcze musiał niemal pazurami wyrwać zwłoki brata z rąk moskali. 
Około godziny 13;00 w dniu 11.04.2010r. na lotnisku w Smoleńsku, ciało naszego Prezydenta zostało wniesione na pokład C-295 M nb 20. Samolot wystartował i około godziny 15;00 wylądował na Lotnisku Okęcie. Po powitaniu na płycie Wojskowego Lotniska Okęcie, o godz. 16;00 ulicami Warszawy ruszył uroczysty kondukt. Wzdłuż jego trasy stały tysiące Polaków. Było to przejmujące powitanie. Ciało zostało przywiezione do Pałacu. Od dnia 12.04.2010r. trumna z ciałem Prezydenta została wystawiona na widok publiczny do 16.04.2010r. Naród oddawał hołd stojąc ponad 18 ( osiemnaście ) godzin w kolejce. 
W dniu 17.04.2010r. para Prezydencka została przewieziona samolotem CASA z Warszawy do Krakowa. Masza żałobna została odprawiona w Bazylice Marjackiej na Rynku Głównym. Nastepnie kondukt przeszedł ulicą Grodzką na Wawel. Para Prezydencka spoczęła w Katadrze Wawelskiej.

Kiedy powrócili do Polski?
12.04.2010r. samolotem CASA powróciło do Polski ciało Marii Kaczyńskiej.
14.04.2010r. C-17 przywieziono 30 ciał. W ceremonii żałobnej na warszawskim lotnisku wojskowym Okęcie uczestniczyły rodziny ofiar, przedstawiciele najwyższych władz państwowych, duchowieństwo oraz dowództwo armii. Trumny z ciałami tragicznie zmarłych przyleciały z Moskwy do Warszawy transportowym samolotem Boeing C-17, którego jesteśmy współużytkownikami ( 12 państw ). Baza na Węgrzech. We wszystkich lotach C-17 do Polski po smoleńskiej katastrofie w skład międzynarodowych załóg wchodzili Polacy - piloci i specjaliści załadunku. Wszystkie trumny przykryte były biało-czerwonymi flagami. Z samolotu wynosili je żołnierze w asyście rodzin. Podczas ceremonii na lotnisku odegrano hymn państwowy i odmówiono modlitwę ekumeniczną. Tak było za każdym kolejnym transportem.
14.04.2010r. CASA ciało Prezydenta Ryszarda Kaczorowskiego.
15.04.2010r. ( czwartek ) godzina 16;28. C-17 przywieziono 34 ciała.
16.04.2010r. ( piątek ) wieczorem dwa samoloty CASA. Pierwszym przyleciała trumna z ciałem Generała Franciszka Gągora, szefa sztabu Wojska Polskiego. Drugim 7 innych osób.
23.04.2010r. ( piątek ) godzina 17;30. C-17 przywieziono ostatnie 21 ciał. Przewieziono je na cmentarz na warszawskiej Wólce Węglowej lub zgodnie z wolą rodziny ( 5 trumien ) od razu zabrane do rodzinnych stron. Dopiero w tej grupie znalazła się cała załoga samolotu.

Już po pochowaniu ostatniej osoby, moskale przekazali jeszcze 21 urn ze szczątkami ofiar. To koszmar. Pani Minister Zdrowia Ewa Kopacz powiedziała, że moskale przesiali ziemię na głębokość jednego metra, a w długi weekend majowy, liczni Polacy, którzy wybrali się z pielgrzymka na miejsce tragedii znajdowali części samolotu, zegary z układu sterowania, paszporty, banknoty, fragmenty ubrań i ... szczątki ludzkie. Mieszkańczy Smoleńska oferowali sprzedarz różnych przedmiotów z samolotu. Lecz o tym jeszcze napiszę.

Ofiary
Lech Kaczyński – Prezydent Rzeczypospolitej, profesor.


Ciało Prezydenta Lecha Kaczyńskiego na pokładzie CASA C-295 M nb 020. Smoleńsk 11.04.2010r.

Lech Aleksander Kaczyński. Urodził się 18.06.1949r. w Warszawie. Działacz niepodległościowy, polityk, prawnik, profesor, a przede wszystkim patriota i katolik. Prezydent Rzeczypospolitej Polskiej ( 2005r.-2010r. ). Prezes NIK ( 1992r.-1995r. ). Minister sprawiedliwości i prokurator generalny w Rządzie Jerzego Buzka ( 2000r.-2001r. ). Prezydent miasta Warszawy ( 2002r.-2005r. ). Współzałożyciel partii PiS i jej pierwszy lider ( prezes ). Senator I kadencji Senatu. Poseł I, IV kadencji Sejmu. Doktor habilitowany nauk prawnych. Profesor nadzwyczajny UKSW i UG. Specjalista w zakresie prawa pracy. 
Nielubiany przez liberałów i komunistów. Wbrew mediom polskojęzycznym został przez naród wybrany w 2005r. Prezydentem Rzeczypospolitej. Nieustannie atakowany i ośmieszany. W rzeczywistości najlepszy Prezydent po 1989r. Dzięki niemu uratowano Gruzję przed zagarnięciem jej przez rosję. Dzięki niemu nastąpiło zbliżenie z systemem obronnym USA. 
Żonaty z Marią Kaczyńską. Córka Marta. Przykładne małżeństwo.

W dniu 10.04.2010r. w samolocie zajmował kabinę Nr 1.

Maria Kaczyńska – Pierwsza Dama.
Maria Helena Kaczyńska z domu Mackiewicz. Urodzona w 1943r. ( 21.08.1942r. ) w Machowie. Z wykształcenia ekonomistka. Jej ojciec walczył w AK, wujek walczył pod Monte Cassino, drugi wujek zamordowany w Katyniu. Jej rodzice zostali przymusowo wysiedleni z Wileńszczyzny. Z powodu wady serca małej Marii rodzice osiedlili się w Rabce-Zdroju. W 1961r. zdała maturę. Ukończyła w 1966r. handel zagraniczny WSE w Sopocie. Podjęła pracę w Instytucie Morskim w Gdańsku. Biegle znała język angielski i francuski, słabiej język hiszpański i rosyjski. 
W 1978r. wyszła za mąż i do ostatniej chwili nieustannie towarzyszyła mężowi. W 1980r. na świat przyszła jedyna córka Marta. 
Jako pierwsza dama poświęciła się działalności charytatywnej. W dniu 9.11.2006r. została mata chrzestną Polskiego F-16 Jastrząb. W dniu 8.06.2007r. podejmowała na Helu małżonkę prezydenta Georga Busha – Laurę Bush. W imieniu Prezydenta uczestniczyła jako Specjalny Wysłannik Prezydenta RP w wielu uroczystościach międzynarodowych, reprezentując de facto głowę Rzeczypospolitej.
W dniu 16.04.2010r. została pośmiertnie odznaczona Krzyżem Wielkim Orderu Odrodzenia Polski.
W dniu 13.04.2010r. trumna z ciałem Marii Kaczyńskiej została przewieziona samolotem wojskowym z Moskwy do Warszawy i wystawiona na widok publiczny wraz z trumną męża w Sali Kolumnowej Pałacu Prezydenckiego. Według szacunków w dniach 13-17.04.2010r. prezydenckiej parze hołd oddało około 180 000 osób, stojąc w kolejce blisko 18 godzin.
Maria Kaczyńska mówiła: Żyję chwilą, cieszę się tym, co jest teraz. Nie przetrwałbym bez niej w polityce – tak o żonie wypowiadał się prezydent Lech Kaczyński. Jako małżeństwo przeżyli wspólnie 32 lata. 

W samolocie zajmowała kabinę Nr 1.
W dniu 18.04.2010r. Maria Kaczyńska została pochowana wraz z mężem na Wawelu w krypcie pod Wieżą Srebrnych Dzwonów.

Ryszard Kaczorowski – Prezydent II Rzeczypospolitej na uchodźstwie.
Ryszard Kaczorowski herbu Jelita. Urodził się 26.11.1919r. w Białymstoku. Ekonomista. Komendant chorągwi Szarych Szeregów w Białymstoku. Od 1945r. na emigracji. Członek Rady Narodowej Rzeczypospolitej Polskiej. 
Ryszard Kaczorowski był ostatnim Prezydentem RP na Uchodźstwie. 19.07.1989r. objął urząd Prezydenta RP na Uchodźstwie, a 22.12.1990r. złożył urząd na ręce nowo zaprzysiężonego Prezydenta Rzeczypospolitej Lecha Wałęsy i na Zamku Królewskim w Warszawie i uroczyście przekazał mu insygnia władzy państwowej.
Od najmłodszych lat należał do harcerstwa. Po zajęciu miasta przez sowietów tworzył Szare Szeregi, gdzie pełnił funkcję komendanta okręgu białostockiego. W dniu 17.07.1940r. aresztowany przez NKWD i skazany na karę śmierci, którą po 4 miesiącach zamieniono na 10 lat łagrów. Wywieziony na Kołymę. Odzyskał wolność w marcu 1942r. i wstąpił do Armii Generała Andersa. Przeszedł z nią szlak bojowy. Walczył pod Monte Cassino.
Po wojnie w UK ukończył Szkołę Handlu Zagranicznego. Przez 35 lat pracował jako księgowy. Wciąż był aktywnym harcerzem. Działał na forum Rady Narodowej, czyli Emigracyjnego Parlamentu. W 1986r. w rządzie na emigracji został ministrem do spraw krajowych, w 1989r., po nagłej śmierci Kazimierza Sabbata, objął stanowisko Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej na uchodźstwie. Ryszardowi Kaczorowskiemu, zgodnie z uchwalonym w 1996r. prawem o byłych Prezydentach RP przysługiwała dożywotnio pensja, środki finansowe na prowadzenie biura ( mieściło się w dawnej siedzibie Rządu na Uchodźstwie w Londynie ) oraz ochrona osobista BOR na terenie Polski. Nadal mieszkał w Londynie, jednak często przebywał w Polsce, gdzie uczestniczył i patronował wielu wydarzeniom. 
Był osobą niezwykle szanowaną w Polsce i Wielkiej Brytanii. Człowiek niezwykle lubiany, sympatyczny, szczery. Kochał ludzi z wzajemnością. Otrzymał niezliczoną ilość honorowych obywatelstw Polskich Miast. Był doktorem honoris causa kilku uniwersytetów. Odznaczony wieloma medalami i odznaczeniami. Odmawiał przyjazdu na zaproszenie tylko wówczas gdy termin miał już zajęty innymi spotkaniami. 
Od 1952r. był żonaty z Karoliną Kaczorowską, mieli dwie córki oraz pięcioro wnuków.
Arcybiskup Kazimierz Nycz w dniu 9.04.2010r. wspólnie z Prezydentem Ryszardem Kaczorowskiem udał się do świątyni Opatrzności Bożej w Warszawie, aby nawiedzić grób księdza prałata Zdzisława Peszkowskiego. Tego który całe życie poświęcił kultywowaniu pamięci o Zbrodni Katyńskiej, który brał udział w eksmuacji ofiar. Na koniec spotkania Prezydent Ryszard Kaczorowski powiedział – „Trzeba sobie zasłużyć, aby tu zostać pochowanym.” Zasłużyłeś sobie Panie Prezydencie. 

W samolocie kabina nr 1.
Jego ciało przywieziono do Polski 14.04.2010r. samolotem CASA.
Prezydent Ryszard Kaczorowski został pochowany w poniedziałek 19.04.2010r. w Warszawie. Mszę odprawiono w archikatedrze św. Jana. Następnie trumnę przewieziono do krypty w Świątyni Opatrzności Bożej w Wilanowie.

Joanna Agacka Indecka – Prezes Izby Adwokackiej.
Joanna Agacka Indecka urodziła się 18.12.1964r. w Łodzi. Adwokat. Od 2007r. prezes Naczelnej Rady Adwokackiej.
W 1988r. ukończyła prawo na Wydziale Prawa i Administracji Uniwersytetu Łódzkiego. W 1996r., po odbytej aplikacji, uzyskała uprawnienia adwokata, rozpoczynając praktykę w tym zawodzie. Do 2001r. pracowała na tej uczelni jako asystent w Katedrze Postępowania Karnego. Na początku 90-tych lat przebywała w USA, praktykując m.in. w Biurze Obrońców z Urzędu w Chicago. W 2010r. weszła w skład Komisji Kodyfikacyjnej Prawa Karnego działającej przy Ministerstwie Sprawiedliwości.
Odznaczona Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski ( 2009r. ) i innymi, a pośmiertnie Krzyżem Oficerskim Orderu Odrodzenia Polski.
Żona doktora habilitowanego nauk prawnych Krzysztofa Indeckiego, mama Katarzyny.

W samolocie zajmowała kabinę 3-4.
Powróciła do kraju 1 transport 14.04.2010r. C-17.
Trumnę wystawiono 19.04.2010r. o godzinie 10;30 w Bazylice Archikatedralnej przy ul. Piotrkowskiej. O godz. 12.00 msza św., po niej świecka część uroczystości, obejmująca przemówienia przedstawicieli władz adwokatury i innych organizacji. O godz. 15;00 trumna przewieziona została na Cmentarz Stary przy ulicy Ogrodowej w Łodzi. 

Ewa Bąkowska – wnuczka generała brygady Mieczysława Smorawińskiego.
Ewa Teresa Bąkowska z domu Smorawińska. Urodzona 2.08.1962r. w Krakowie. Bibliotekarka, pisarka, harcerka, działaczka Stowarzyszenia Rodzin Katyńskich. Wnuczka zamordowanego w Katyniu generała Mieczysława Smorawińskiego. Córka Jerzego Smorawińskiego, architekta i jednego z założycieli stowarzyszenia Rodzina Katyńska. Ukończyła IX Liceum Ogólnokształcące im. Zygmunta Wróblewskiego w Krakowie. Aktywnie działała w harcerstwie. Wolontariuszka w Dziele Pomocy św. Ojca Pio w Krakowie. Ukończyła na UJ bibliotekoznawstwo i informację naukową. Pracowała w Pedagogicznej Bibliotece Wojewódzkiej w Krakowie, a następnie w Bibliotece Jagiellońskiej. Ukończyła Studium Podyplomowe Informacji Naukowej na Uniwersytecie Jagiellońskim. Biegle, na poziomie naukowym znała język angielski. Wydała liczne publikacje biograficzne i informacyjne, w języku Polskim i angielskim, zarówno drukiem jak i w Internecie. Badaczka spuścizny Polskich autorów. Była działaczką i członkiem zarządu Stowarzyszenia Rodzin Ofiar Katynia Polski Południowej. 
Żona i matka dwóch córek.

W samolocie w kabinie Nr 4.
Powróciła do kraju wieczorem 16.04.2010r. CASA w grupie 7 ciał. 
Po ceremonii państwowej przewieziona, wraz z innymi tragicznie zmarłymi ofiarami katastrofy, w kondukcie żałobnym do hali stołecznego Torwaru. 16.04.2010r. pośmiertnie odznaczona Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski. Pochowana w dniu 26.04.2010r. na Cmentarzu Salwatorskim w Krakowie.

generał broni pilot Andrzej Błasik – Dowódca Sił Powietrznych RP.
Andrzej Eugeniusz Błasik. urodził się 11.10.1962r. w Poddębicach. Od 19.04.2007r. dowódca Sił Powietrznych Rzeczypospolitej. W latach 1977r.–1981r. kształcił się w Liceum Lotniczym, a następnie w Szkole Orląt w Dęblinie, którą ukończył w 1985r. jako podporucznik pilot. W 1995r. ukończył Akademię Obrony Narodowej. W 1998r. został absolwentem Holenderskiej Akademii Obrony w Hadze, a w 2005r. absolwentem Szkoły Wojennej Sił Powietrznych USA w Montgomery. Służył w 8 PLM-B w Mirosłwacu, następnie ( od 1987r. ) w 40 PLM-B w Świdwinie, gdzie przechodził kolejne szczeble kariery. Od 1995 służył w Szefostwie Wojsk Lotniczych Dowództwa Wojsk Lotniczych i Obrony Powietrznej w Warszawie. Pełnił kolejno obowiązki starszego inspektora Oddziału Nawigacji, starszego inspektora Oddziału Szkolenia oraz starszego specjalisty Oddziału Operacyjnego. W 2001r. objął funkcję szefa Szkolenia 2 Brygady Lotnictwa Taktycznego w Poznaniu, a w 2002r. został dowódcą 31 Blot w Poznaniu. Dowodzona przez niego jednostka otrzymała w 2003r. "Znak Honorowy Sił Zbrojnych RP" za zabezpieczenie międzynarodowych manewrów pk. "NATO Air Meet 2003". Od 2004r. był szefem Oddziału Zastosowania Bojowego w Dowództwie Sił Powietrznych, natomiast w latach 2005r.–2007r. dowodził 2 Brygadą Lotnictwa Taktycznego. W dniu 15.08.2005r. otrzymał awans do stopnia generała brygady. Później przez krótki czas pełnił funkcję komendanta-rektora Wyższej Szkoły Oficerskiej Sił Powietrznych. Z dniem 19.04.2007r. wyznaczono go dowódcą Sił Powietrznych i awansowano na generała dywizji, a 15.08.2007r. awans do stopnia generała broni. Był pilotem I klasy, posiadał ogólny nalot 1 300 godzin. Miał uprawnienia instruktorskie do szkolenia we wszystkich warunkach atmosferycznych na samolotach Su-22 i PZL TS-11 Iskra. Wykonywał także loty na samolotach Lim-6, F-16, Tornado i inne. Wielokrotnie odznaczany; Srebrny i Brązowy Krzyż Zasługi, Srebrny i Brązowy Medal "Siły Zbrojne w Służbie Ojczyzny", Złoty Medal "Za Zasługi dla Obronności Kraju", Krzyż Komandorski Orderu Odrodzenia Polski ( pośmiertnie ), Legion of Merit USA i inne. Uchodził za świetnego pilota, był ambitny, koleżeński, oddany przyjaciołom, kochał lotniczą "gapę" i szachownicę.
Mąż i ojciec dwójki dzieci. Jego zainteresowania to sport, turystyka, wędkarstwo i fotografia.

W samolocie w kabinie Nr 2-3.
Do kraju powrócił 23.04.2010r. ostatnim transportem.
Pośmiertnie awansowany na stopień generała ( dawny generał armii ). Został pochowany 28.04.2010r., jako ostatnia ofiara katastrofy. Generał Andrzej Błasik został pochowany na Cmentarzu Wojskowym na warszawskich Powązkach.

Krystyna Bochenek – Wicemarszałek Senatu.
Krystyna Maria Bochenek z domu Neuman. Urodzona 30.06.1953r. w Katowicach. Polityk, dziennikarka, pisarka, działacz społeczny. Senator V, VI, VII kadencji, wicemarszałek Senatu VII kadencji. Ukończyła studia na Wydziale Filologii Polskiej Uniwersytetu Śląskiego. Od 1976r. była dziennikarką Polskiego Radia Katowice. Przez wiele lat współpracowała z prasą i telewizją. Zajmowała się upowszechnianiem kultury języka polskiego i popularyzacją zdrowia. Twórczyni ogólnopolskiego Dyktanda, największej w kraju i organizowanej także za granicą imprezy promującej Język Polski. Jako autorka i współautorka opublikowała trzy książki: X jubileuszowe Dyktando, Chirurdzy i detektywi, Jak Krystyna z Krystyną. Politycznie związana z Unią Wolności i Platformą Obywatelską. Pośmiertnie odznaczona Krzyżem Komandorskim z Gwiazdą Orderu Odrodzenia Polski.
Żona Andrzeja Bochenka, profesora i kardiochirurga. Miała dwoje dzieci: Tomasza i Magdalenę.

W samolocie zajmowała miejsce w kabinie Nr 2.
Powróciła do kraju 15.04.2010r. C-17.
Pochowana w czwartek 22.04.2010r. w Katowicach. Msza św w Archikatedrze Chrystusa Króla w Katowicach ( ul. Plebiscytowa 49a ) o godzinie 11;00, pogrzeb - cmentarz parafialny przy ul. Sienkiewicza.

Anna Maria Borowska – przedstawiciel Rodzin Katyńskich.
Wiceprzewodnicząca gorzowskiej Rodziny Katyńskiej, babcia Bartosza. Urodzona w 1928r. Jej ojciec ppor. Franciszek Popławski walczył już jako legionista pod dowództwem Piłsudskiego, brał udział w wojnie 1920r. W Wolnej Polsce był żołnierzem zawodowym. Przed wojną służył w Łużkach w województwie wileńskim, w Korpusie Ochrony Pogranicza. Aresztowany 17.09.1939r., był osadzony w Kozielsku, a w kwietniu 1940r. zamordowany w Lesie Katyńskim. Miała jechać pociągiem, jak 10 lat temu, kiedy po raz pierwszy modliła się przy grobie ojca. Jednak ze względu na wiek zdecydowano, że skoro jest okazja polecieć samolotem.... Towarzyszył jej wnuk Bartosz.
Podporucznik Franciszek Pawłowski z Kozielska ostrzegał w zakonspirowany sposób, rodzinę aby uciekała. W 1940r. jednak rodzinę Anny Borowskiej wywieziono do Kazachstanu, gdzie byli aż do 1946r. Tam ciężko pracowali, głównie w cegielni i głodowali. Do samego 1946r. cierpieli głód, więc jak przyjechali do Polski, na ziemie zachodnie, to tak jakby Pana Boga za nogi chwycili. Mieli gdzie spać, dostali ziemniaki, pracę, mleka trochę od krowy i pracowali po 12 godzin w PGR. A potem przenieśli się do Gorzowa Wielkopolskiego.
Życie po wojnie jej nie rozpieszczało. Nie zdobyła wykształcenia z powodu tych przejść. Ciężko pracowała przez 60 lat. Żyła skromnie, ale zawsze z Panem Bogiem. Udzielała się w Rodzinie Katyńskiej, w kościele w Apostolacie Maryjnym. Podczas uroczystości zawsze stała w poczcie sztandarowym Rodziny Katyńskiej.

W samolocie w kabinie Nr 4.
Powróciła do kraju 15.04.2010r. C-17.
Pochowana w Gorzowie.

Bartosz Borowski – wnuk Anny Marii, przedstawiciel Rodzin Katyńskich.
Urodzony w 1978r. Przedstawiciel Rodzin Katyńskich. Przez całe życie nasłuchał się o nieludzkiej ziemi i o gehennie jego dziadków i pradziadków. Leciał także jako opiekun swojej babci, Anny Borowskiej. Inżynier, absolwent Akademii Rolniczej w Szczecinie. Planował ukończenie studiów magisterskich. Niedawno się ożenił i pracował jako kierowca ciężarówki. Jego żona była właśnie w niemczech. Napisał jej kartkę: „Kocham Cię, do zobaczenia, do niedzieli”. I narysował dwa serca.

W samolocie w kabinie Nr 4.
Powrócił do kraju 15.04.2010r. C-17.
Pochowany w Gorzowie.

generał dywizji Tadeusz Buk – Dowódca Wojsk Lądowych RP.
Tadeusz Jan Buk. Urodził się 15.12.1960r. w Mójczy gmina Daleszyce województwo Świętokrzyskie. Wojskowy, generał dywizji. Od września 2009r. dowódca Wojsk Lądowych Rzeczypospolitej.
Absolwent VI Liceum Ogólnokształcącego im Juliusza Słowackiego w Kielcach. W 1984r. ukończył Wyższą Szkołę Oficerską Wojsk Pancernych w Poznaniu. Rozpoczął służbę na stanowisku dowódcy plutonu czołgów w 29 Pułku Czołgów Średnich w Żaganiu ( 1984r.-1991r. ). Studiował na Wydziale Wojsk Lądowych Akademii Obrony Narodowej w Warszawie. W latach 1993r.-1995r. służył m.in. w 18 Batalionie Desantowo-Szturmowym oraz 6 Brygadzie Desantowo-Szturmowej. W latach 1995r.-1998r. pełnił obowiązki w 25. Brygadzie Kawalerii Powietrznej w Tomaszowie Mazowieckim. W 1999r., po ukończeniu rocznego podyplomowego studium dowódczo-sztabowego w USA, został mianowany zastępcą dowódcy jednostki. W latach 2002r.-2005r. był dowódcą 34 Brygady Kawalerii Pancernej w Żaganiu. W latach 2004r.-2005r. pełnił funkcję zastępcy dowódcy Wielonarodowej Dywizji Centrum-Południe w Iraku. W latach 2005r.-2006r. był zastępcą dyrektora Centrum Szkolenia Sił Połączonych NATO w Bydgoszczy. W latach 2006r.-2007r. był zastępcą dowódcy Połączonego Dowództwa ds. Budowania Afgańskiego Systemu Bezpieczeństwa – (Combined Security Transition Command – Afganistan CSTC-A). W 2007r. objął stanowisko dowódcy 1 Warszawskiej Dywizji Zmechanizowanej im. Tadeusza Kościuszki. W dniu 25.07.2007r. przejął dowodzenie nad IX zmianą PKW i Wielonarodową Dywizją Centrum-Południe w Iraku. W dniu 15.09.2009r. został powołany przez prezydenta Lecha Kaczyńskiego na stanowisko dowódcy Wojsk Lądowych. Wielokrotnie odznaczany; Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski, Krzyż Komandorski Orderu Krzyża Wojskowego, Srebrny Krzyż Zasługi, Brązowy Krzyż Zasługi, Srebrny Medal "Siły Zbrojne w Służbie Ojczyzny", Srebrny Medal "Za zasługi dla obronności kraju", Medal Pamiątkowy Wielonarodowej Dywizji Centrum-Południe, National Defense Service Medal ( USA ), Krzyż Komandorski Orderu Odrodzenia Polski ( pośmiertnie ). Awanse; 15.08.2004r. – generał brygady, 10.07.2007r. – generał dywizji, 16.07.2010r. – pośmiertnie, generał broni.

W samolocie kabina nr 2-3.
Powrócił do kraju 15.04.2010r. C-17
Pochowany w sobotę 17.04.2010r. w Spale. Msza święta o godzinie 16;00 w spalskiej Kaplicy Polowej Kościoła NMP Królowej Polski przy ulicy I. Mościckiego. Został pochowany z pełnym ceremoniałem wojskowym. 

Ksiądz Arcybiskup Generał Brygady Miron Chodakowski – Prawosławny Ordynariusz Wojska Polskiego.
Miron Chodakowski urodził się w 1957r. Związany z Hajnówką i Supraślem. Był biskupem pomocniczym prawosławnej diecezji warszawsko-bielskiej, doktorem teologii. W 1979r. został wyświęcony na hieromnicha. Został wówczas przełożonym klasztoru w Jabłecznej, a następnie przez 14 lat, do 1998r., budowniczym i przełożonym monasteru w Supraślu. Chirotonię biskupią przyjął w 1998r., jako biskup hajnowski. W tym samym roku został mianowany generałem brygady i ordynariuszem Prawosławnego Ordynariatu Wojska Polskiego.. Arcybiskup Miron był duchowym przewodnikiem kościoła prawosławnego. Jako ordynariusz WP odbywał wiele podróży, jeździł na misje. Był ambasadorem Hajnówki w Polsce i nie tylko. Wiele zrobił dla tej ziemi. Przede wszystkim rozreklamował ten zakątek. Co roku odbywały się tu uroczystości prawosławne dla Wojska Polskiego. W styczniu 2010r. w tym roku otrzymał tytuł "Zasłużony dla Powiatu Hajnowskiego" za szczególne zasługi dla rozwoju powiatu. Był bardzo życzliwym człowiekiem. Zawsze był uprzejmy i miły, a jego kazania zapadną na zawsze w pamięci wiernych.

W samolocie w kabinie Nr. 2-3.
Do Polski powrócił 14.04.2010r. pierwszym transportem. C-17.
Został pochowany 19.04.2010r. O godz. 09;00 rozpoczęły się uroczystości pogrzebowe w Katedrze Metropolitalnej w Warszawie przy al. Solidarności 52, potem nastąpiło przewiezienie i złożenie ciała w krypcie Soboru Zwiastowania NMP Klasztoru Męskiego w Supraślu.

Pułkownik Czesław Cywiński – żołnierz AK.
Czesław Justyn Cywiński urodził się 10.03.1926r. w Wilnie. Żołnierz AK, pułkownik Wojska Polskiego, prezes Zarządu Głównego Światowego Związku Żołnierzy AK, inżynier.
Działalność niepodległościową podczas II wojny światowej rozpoczął jako gimnazjalista w organizacji wileńskiej Związku Wolnych Polaków. Walczył w 1 Wileńskiej Brygadzie AK Juranda. Następnie w Uczestnik operacji Ostra Brama. . Zakończył wojnę w stopniu kaprala podchorążego. Aresztowany w 1944r. przez wkraczających na ziemie polskie sowietów. Wywieziony do łagru, gdzie spędził 2 lata. Po powrocie do kraju ukończył politechnikę i został inżynierem budownictwa. Był honorowym obywatelem miasta Warszawy oraz członkiem Rady Muzeum II Wojny Światowej w Gdańsku. Podejmował działania prowadzące do kształtowania postaw patriotycznych, poprzez wydawnictwa, sesje historyczne, zakładanie klubów historycznych i produkcje filmów dokumentalnych o tematyce walk o niepodległość, jak również w zakresie zapewnienia opieki socjalnej i medycznej weteranom AK. 
Wielokrotnie odznaczany; Krzyż Komandorski z Gwiazdą Orderu Odrodzenia Polski, Krzyż Komandorski Orderu Odrodzenia Polski, Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski, Krzyż Walecznych, Srebrny Krzyż Zasługi, Krzyż Partyzancki, Złoty Medal „Za Zasługi dla Obronności Kraju”, Krzyż Wielki Orderu Odrodzenia Polski ( pośmiertnie ). Maił duże osiągnięcia w pracy zawodowej i był honorowany; Złota Odznaka Zasłużony dla Budownictwa, Nagroda Pierwszego Stopnia Ministra Budownictwa za wybitne osiągnięcia w projektowaniu ( czterokrotnie ).

W samolocie w kabinie Nr. 4.
Wrócił do kraju pierwszym transportem 14.04.2010r. C-17.
Pośmiertnie 15.04.2010r. awansowany do stopnia pułkownika. W dniu 27.04.2010r. pochowany na Cmentarzu Wojskowym na Powązkach w Warszawie.

Leszek Deptuła – poseł Rzeczypospolitej, PSL.
Leszek Roman Deptuła urodził się 25.02.1953r. w Żaganiu. Polityk, samorządowiec, lekarz weterynarii, poseł na Sejm VI kadencji.
Ukończył I Liceum Ogólnokształcące im. Stanisława Konarskiego w Mielcu. W 1978r. ukończył studia na Wydziale Medycyny Weterynaryjnej Akademii Rolniczej w Lublinie ( lekarz weterynarii ). Od 1978r. do 2002r. pracował w Lecznicy dla Zwierząt w Wadowicach Dolnych. W latach 2002r.–2006r. sprawował funkcję marszałka województwa podkarpackiego. Następnie do 2007r. zasiadał w sejmiku województwa. W wyborach parlamentarnych w 2007r. uzyskał mandat poselski z listy Polskiego Stronnictwa Ludowego. W 2009r. bez powodzenia kandydował do Parlamentu Europejskiego. Od lat działał w samorządzie zawodowym, jako członek zarządu Małopolskiej, a następnie Podkarpackiej Izby Lekarsko-Weterynaryjnej. Zasiadał w Krajowym Sądzie Lekarsko-Weterynaryjnym w Warszawie.
Żona Joanna ( magister biologii ), dwaj synowie Tomasz i Michał.
W dniu 16.04.2010r. pośmiertnie odznaczony Krzyżem Komandorskim Orderu Odrodzenia Polski.

W samolocie w kabinie Nr. 4.
Wrócił do kraju pierwszym transportem 14.04.2010r. C-17.
Trumna z ciałem tragicznie zmarłego Leszka Deptuły została wystawiona
w Sali Królewskiej Państwowej Szkoły Muzycznej w Mielcu przy ul. Kościuszki 10 ( 16.04.2010r.-19.04.2010r. ). W poniedziałek 19.04.2010r. o godz. 18.00 w Kościele Matki Bożej Nieustającej Pomocy w Mielcu sprawowana była uroczysta msza św. żałobna pod przewodnictwem Jego Ekscelencji Biskupa Wiktora Skworca. Uroczysta msza św. pogrzebowa odprawiona w tej samej świątyni we wtorek 20.04.2010r. o godz. 15.00 pod przewodnictwem Jego Ekscelencji Biskupa Kazimierza Górnego. W dniu 20.04.2010r. został pochowany na cmentarzu komunalnym w Mielcu.

podpułkownik Zbigniew Dębski – żołnierz AK.
Zbigniew Dębski urodził się w 1922r. Major Armii Krajowej w stanie spoczynku. Podczas okupacji działał w konspiracji od listopada 1939r. Uczestnik Powstania Warszawskiego, ps. "Zbych-Prawdzic", jako dowódca 7. drużyny 3. kompanii "Szare Szeregi - Junior" batalionu AK "Kiliński".
Brał udział w kilkunastodniowych walkach o budynek Polskiej Akcyjnej Spółki Telefonicznej ( tzw. PASTA ). Po jej zdobyciu 20.08.1944r. to on zatknął na dachu biało-czerwoną flagę. Po kapitulacji trafił do niemieckiego obozu jenieckiego. W czerwcu 1948r. wrócił do kraju. Pracował w branży farmaceutyczno-chemicznej. Odznaczony Krzyżem Orderu Virtuti Militari V klasy i trzykrotnie Krzyżem Walecznych; współzałożyciel i członek Związku Powstańców Warszawskich oraz Klubu Kawalerów Orderu Wojennego Virtuti Militari. 

W samolocie w kabinie Nr. 4.
Wrócił do kraju 14.04.2010r. C-17 pierwszym transportem.
Pochowany w Warszawie.

Grzegorz Dolniak – poseł Rzeczypospolitej, PO.
O sobie z autorskiej strony internetowej.
Urodziłem się w 1960r. Od zawsze jestem związany z Będzinem. Tutaj kończyłem liceum ( słynna „Sawicka”, obecnie – LO im. Wyspiańskiego ). Po szkole średniej zacząłem studia na Akademii Ekonomicznej w Katowicach i to właśnie w tym okresie poznałem moją przyszłą żonę, Barbarę. Działałem aktywnie w Niezależnym Zrzeszeniu Studentów i uczelnianym AZS – ie. Moją pasją już wtedy była siatkówka (reprezentowałem uczelnię na Akademickich Mistrzostwach Polski w piłce siatkowej).
W 1984 r. jako świeżo upieczony magister (specjalista ds. Systemów Zarządzania) rozpocząłem pracę zawodową w Dąbrowskiej Fabryce Obrabiarek „Ponar – Defum”. Tam też pracowałem do 1991 r., w ostatnim okresie jako szef połączonych wydziałów zaopatrzenia krajowego, importu i dyspozycji materiałowej.
Od 1991 r. zaczęła się moja przygoda z prowadzeniem własnej firmy. Trzeba przyznać, że okres tuż po transformacji 1989 r. szczególnie sprzyjał podejmowaniu takich inicjatyw. Podbudowany już doświadczeniami z zakresu organizacji i zarządzania, założyłem Przedsiębiorstwo Usługowo – Handlowe POINT w Będzinie. Firma zajmowała się usługami motoryzacyjnymi w systemie Assistance w ruchu krajowym i międzynarodowym oraz usługami w zakresie ochrony mienia. W całym okresie funkcjonowania mojej firmy, zatrudniłem ponad 50 osób, w tym wielu niepełnosprawnych, w ramach współpracy z Państwowym Funduszem Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych.
W 2001r. rozpoczęła się moja wielka przygoda z polityką, wtedy to uzyskałem mandat poselski z ramienia Platformy Obywatelskiej, a 4 lata później po raz kolejny zdobyłem mandat zaufania społecznego. Moje zainteresowania polityczne wynikły z inicjatywy powołania ruchu obywatelskiego, a największym celem politycznym stało się stworzenie szerokiej reprezentacji tegoż ruchu w parlamencie i samorządach. Obecnie pełnię funkcje Wiceprzewodniczącego Klubu Parlamentarnego PO, jestem Przewodniczącym Komisji Administracji i Spraw Wewnętrznych, członkiem Komisji Łączności z Polakami za Granicą, Wiceprzewodniczącym Zarządu Rady Regionu w Katowicach.
Moja córka, Patrycja jest obecnie studentką prawa na Uniwersytecie Jagiellońskim w Krakowie. Żona natomiast pracuje jako sędzia w Sądzie Rejonowym w Katowicach.
Moją pasją, poza polityką, jest sport. Piłka siatkowa, turystyka górska, szachy, brydż – to zajęcia, które wypełniają mi, niestety bardzo nieliczne, wolne chwile. Poza tym prace w ogrodzie i czytanie książek. Ulubiony film? Chyba „Dzikość serca”. Wykonawca? Zdecydowanie Frank Zappa. W pracy zdarza mi się być autokratą, co pewnie wynika z towarzyszącej mi od zawsze skłonności do dbania o każdy szczegół.

W samolocie w kabinie Nr. 4.
Wrócił do kraju 15.04.2010r. C-17.
Pochowany w czwartek w 22.04.2010r. w Będzinie. Msza święta była o godzinie 15;00 w kościele Św. Trójcy w Będzinie, pogrzeb - na cmentarzu parafialnym przy kaplicy św. Tomasza Beckett.

Katarzyna Doraczyńska – Kancelaria Prezydenta.
Katarzyna Doraczyńska urodziła się 3.10.1978r. w Warszawie. Harcerka, patriotka. Absolwentka Uniwersytetu Warszawskiego. Była radną warszawskiej dzielnicy Praga Południe. W rządzie PiS była rzeczniczką ministra sportu Tomasza Lipca. W Kancelarii Prezydenta pracowała od 2007r. Kancelarii Prezydenta zajmowała się promocją i organizacją imprez medialnych. Do Katynia chciała pojechać od dawna. Miała jechać pociągiem, ale uprosiła zamianę z jednym z ministrów, bo ma dwójkę małych dzieci. 
Żona i matka dwójki dzieci.

W samolocie w kabinie Nr. 3-4.
Wróciła do kraju 14.04.2010r. pierwszym transportem. C-17.
Pochowana w Warszawie.

Edward Duchnowski – Sekretarz generalny Związku Sybiraków.
Edward Duchnowski urodził się w 1930r. Jego tata zginął w Katryniu. Reszta rodziny także w 1940r. została wywieziona na Sybir przez sowietów. Pan Edward miał wówczas 10 lat. Przebywali tam przez 6 lat, a dokładniej 72 długie miesiące. Pracowali niewolniczo w głodzie i chłodzie. Wyrazem tego zniewolenia była stosowana wobec Polaków dobrze nam znana stalinowska zasada: "Nie pracujesz, nie jesz". Pan Edward od 1998r. walczył o zadośćuczynienie dla żyjących jeszcze 38 tys. Polaków wywiezionych na Wschód. Był łącznikiem między stowarzyszeniem, władzami i samymi sybirakami. Razem z Prezydentem miał sadzić dęby pamięci podczas uroczystościach upamiętniających pierwszą wywózkę Polaków na Wschód.

W samolocie w kabinie Nr. 4.
Wrócił do kraju 23.04.2010r. ostatnim transportem.
Pochowany w Polskiej ziemi.

Aleksander Fedorowicz – tłumacz języka rosyjskiego.
Aleksander Fedorowicz urodził się w 1971r. w Bydgoszczy. Rodzinną Bydgoszcz opuścił po maturze, którą zdał w 1990r., by studiować w Instytucie Nauk Politycznych moskiewskiego Uniwersytetu im. Łomonosowa. Stamtąd trafił do Azji Środkowej, którą darzył szczególnym zainteresowaniem i gdzie otrzymał możliwość służby w Polskiej dyplomacji jako wicekonsul w Uzbekistanie. Był poliglotą: znał pięć języków, w tym hebrajski. Jego pasją było wyszukiwanie Polskich korzeni w Uzbekistanie. Poszukiwał ich na cmentarzach, w starych dokumentach. Chciał wydać publikację na temat tamtejszych Polskich zesłańców. Po powrocie do kraju założył z kolegą w Warszawie kancelarię tłumaczy przysięgłych. Krótko potem rozpoczął współpracę z Kancelarią Prezydenta. Do Bydgoszczy przyjeżdżał niemal w każdy weekend, by odwiedzić ciężko chorego ojca. Był osobistym tłumaczem języka rosyjskiego prezydenta Lecha Kaczyńskiego. W Katyniu był wcześniej wielokrotnie, pracował m.in. przy ekshumacji polskich oficerów. 
Żonaty, osierocił 9-letnią córkę Karolinę.

W samolocie w kabinie Nr. 4.
Wrócił do kraju 14.04.2010r. pierwszym transportem C-17.
Pochowany w wtorek 20.04.2010r. O godz. 12;00 msza św. kościele pw. Świętych Polskich Braci Męczenników, przy ul. ks. Jerzego Popiełuszki 3 w Bydgoszczy. Kondukt żałobny przeszedł na cmentarz parafii św. Józefa Rzemieślnika przy ul. Toruńskiej 164.

Janina Fetlińska – senator Rzeczypospolitej, PiS.
Janina Fetlińska urodziła się 14.06.1952r. w Tuligłowach. Polityk, pielęgniarka, doktor nauk medycznych, senator VI i VII kadencji. 
W 1977r. ukończyła studia na Wydziale Pielęgniarskim Akademii Medycznej w Lublinie. Następnie uzyskała specjalizację pierwszego stopnia z medycyny społecznej i drugiego stopnia z organizacji ochrony zdrowia, a w 1986 stopień doktora nauk medycznych w zakresie pielęgniarstwa.
Od 1977r. do 1991r. była kierownikiem Wojewódzkiego Ośrodka Doskonalenia Kadr Medycznych Wojewódzkiego Szpitala Zespolonego w Ciechanowie, następnie do 1998r. zajmowała stanowisko dyrektora Wojewódzkiego Ośrodka Organizacji i Ekonomiki Ochrony Zdrowia w tym samym mieście. Przez cztery lata kierowała ciechanowskim oddziałem Mazowieckiego Centrum Zdrowia Publicznego. W latach 1996r.–2004r. pełniła funkcje wicedyrektora i dyrektora Instytutu Edukacji Zdrowotnej i Promocji Zdrowia w Ciechanowie w Wyższej Szkole Humanistycznej im. A. Gieysztora w Pułtusku. Do 2005r. pracowała również jako nauczyciel akademicki w Państwowej Wyższej Szkole Zawodowej w Ciechanowie. W latach 1998r.–2005r. zasiadała w radzie powiatu ciechanowskiego. W wyborach parlamentarnych w 2005r. została wybrana na senatora VI kadencji z listy Prawa i Sprawiedliwości w okręgu płockim. W wyborach parlamentarnych w 2007r. po raz drugi uzyskała mandat senatorski.

W samolocie w kabinie Nr. 3-4.
Wróciła do kraju 14.04.2010r. pierwszym transportem C-17.
Pośmiertnie odznaczona 16.04.2010r. Krzyżem Komandorskim Orderu Odrodzenia Polski, a 17.04.2010r. odznaczona Krzyżem Honorowy Związku Harcerstwa Rzeczypospolitej – AD AMICUM. Pochowana 21.04.2010r. w Ciechanowie. Uroczystości pogrzebowe o godz. 10;00 w kościele Narodzenia Najświętszej Marii Panny, w parafii św. Józefa ( Fara ), ul. Ks. Piotra Ściegiennego 11.

Podpułkownik Jarosław Florczak – funkcjonariusz BOR.
Jarosław Florczak urodził się w 1969r. w Warszawie. Przeszedł przez wszystkie szczeble kariery. Był m.in. w grupie chroniącej premier Hannę Suchocką, premiera Waldemara Pawlaka. Brał udział w akcjach związanych z wizytami Jana Pawła II, chronił prezydenta Aleksandra Kwaśniewskiego. Ten zrugał go, gdy we Francji rzucone przez anarchistów jajka trafiły prezydentową Jolantę Kwaśniewską. Trzy lata temu przeszedł na emeryturę. Wrócił, bo poprosił go o to obecny szef BOR Marian Janicki. W służbie od 21 lat. Odznaczony brązowym medalem "Siły Zbrojne w Służbie Ojczyzny" oraz Brązowym Krzyżem Zasługi. Poza służbą domator. Interesował się sportem, głównie siatkówką, która uprawiał.
Trzy dni wcześniej był w Katyniu z Premierem Donaldem Tuskiem.
Żonaty, osierocił córkę.

W samolocie w kabinie Nr. 1-4.
Wróciła do kraju 14.04.2010r. pierwszym transportem C-17.
Pochowany w Warszawie. Żegnał go między innymi Prezydent Aleksander Kwaśniewski.

Starszy chorąży Artur Francuz – funkcjonariusz BOR.
Artur Francuz był funkcjonariuszem BOR. Pracowity i oddany wykonywanemu zajęciu. Chronił Prezydenta Ryszarda Kaczorowskiego podczas jego pobytów w Polsce.

W samolocie w kabinie Nr. 1-4
Wróciła do kraju 15.04.2010r. C-17.
Pochowany w Komorowie.

Generał Franciszek Gągor – szef sztabu generalnego Wojska Polskiego.
Franciszek Gągor urodził się 8.09.1951r. w Koniuszowej koło Nowego Sącza. Oficer Wojska Polskiego, specjalista w dziedzinie rozpoznania i operacji pokojowych, generał i doktor nauk wojskowych, od 2006r. Szef Sztabu Generalnego Wojska Polskiego. 
Absolwent I Liceum Ogólnokształcącego im. Jana Długosza w Nowym Sączu ( matura w 1969 ). W latach 1969r.–1973r. studiował w Wyższej Szkole Oficerskiej Wojsk Zmechanizowanych we Wrocławiu. Był także absolwentem filologii angielskiej na Uniwersytecie im. Adama Mickiewicza w Poznaniu ( 1983r. ) oraz studiów strategicznych w Akademii Obrony NATO w Rzymie ( 2001r.). W 1998r. w Akademii Obrony Narodowej w Warszawie obronił rozprawę naukową nt. "Międzynarodowe operacje pokojowe oraz ich miejsce we współczesnej doktrynie obronnej Rzeczypospolitej Polskiej" i uzyskał stopień naukowy doktora nauk wojskowych. W 2002r. odbył Podyplomowe Studia Strategiczno-Operacyjne na Narodowym Uniwersytecie Obrony Stanów Zjednoczonych w Waszyngtonie.
Po promocji oficerskiej został skierowany do 2 Pułku Czołgów Średnich, w którym służył na stanowisku dowódcy plutonu rozpoznania, a następnie dowódcy kompanii rozpoznania. W 1978r. wyznaczono go starszym wykładowcą w Wyższej Szkole Oficerskiej Wojsk Zmechanizowanych. Od 1988r. do 1990r. był starszym oficerem operacyjnym ds. kontyngentów wojskowych w Głównym Zarządzie Szkolenia Bojowego Wojska Polskiego, a następnie pracował w Zarządzie Wojskowych Spraw Zagranicznych. W latach 1976r.–1977r., będąc starszym oficerem operacyjnym, brał udział w misji pokojowej 2. Doraźnych Sił Pokojowych ONZ w Egipcie (UNEF II – Second United Nations Emergency Force). Od 1980r. do 1985r. kierował Pionem Operacyjnym polskiego kontyngentu na Misji Obserwacyjnej Sił Narodów Zjednoczonych ds. Nadzoru Rozdzielenia Wojsk na Wzgórzach Golan ( UNDOF – United Nations Disengagement Observer Force ), natomiast w latach 1989r.–1990r. pełnił funkcję zastępcy szefa Logistyki Sił Narodów Zjednoczonych w tej operacji. W 1991r. został zastępcą dowódcy Polskiego kontyngentu w Operacji "Pustynna Burza", a w 1992r. służył jako zastępca dowódcy sektora Misji Obserwacyjnej ONZ w Iraku i Kuwejcie ( UNIKOM – United Nations Iraq-Kuwait Observation Mission). W 1992r. objął stanowisko szefa Oddziału Operacji Pokojowych Zarządu Wojskowych Spraw Zagranicznych, które w 1993r. przemianowano na szefa Oddziału Misji Pokojowych Departamentu Wojskowych Spraw Zagranicznych. Następnie kontynuował służbę w Departamencie Wojskowych Spraw Zagranicznych Ministerstwa Obrony Narodowej w Warszawie, gdzie był kolejno dyrektorem Biura Kontroli Zbrojeń i Misji Międzynarodowych – zastępcą dyrektora Departamentu ( 1993r.–1996r. ) oraz dyrektorem Departamentu (1996r.–1999r. ). W 1999r. został szefem Generalnego Zarządu Operacyjnego P-3 w Sztabie Generalnym Wojska Polskiego w Warszawie. W 2003r. kierował Misją Obserwacyjną ONZ w Iraku i Kuwejcie, po czym pełnił funkcję dowódcy Sił Narodów Zjednoczonych ds. Nadzoru Rozdzielenia Wojsk na Wzgórzach Golan. W latach 2004r.–2006r. był polskim przedstawicielem wojskowym przy Komitetach Wojskowych NATO i Unii Europejskiej w Brukseli. W dniu 27.02.2006r. został szefem Sztabu Generalnego Wojska Polskiego.
Awanse; podporucznik 1973r., porucznik 1976r., kapitan 1980r., major 1985r., podpułkownik 1989r., pułkownik 1993r., generał brygady 1997r., generał dywizji 2003r., generał broni 2006r., generał 2006r.
Miał liczne odznaczenia; Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski, Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski, Złoty Krzyż Zasługi, Złoty Medal "Siły Zbrojne w Służbie Ojczyzny", Złoty Medal "Za Zasługi dla Obronności Kraju", Medal Pro Memoria, Komandoria Legii Honorowej ( Francja ), Komandoria Legii Zasługi ( USA ), Medal W Służbie Pokoju za misję pokojową ONZ na Bliskim Wschodzie ( UNEFII In The Service Of Peace Medal ), Medal W Służbie Pokoju za misję ONZ rozdzielania wojsk na Wzgórzach Golan ( UNDOF In The Service Of Peace Medal ), Medal W Służbie Pokoju za iracko-kuwejcką misję obserwacyjną ONZ (UNIKOM In The Service Of Peace Medal), Odznaka Skoczka Spadochronowego, Krzyż Wielki Orderu Odrodzenia Polski ( pośmiertnie ).
Wraz z Krzysztofem Paszkowskim napisał książkę pt. "Międzynarodowe operacje pokojowe w doktrynie obronnej Rzeczypospolitej Polskiej". Biegle władał językiem angielskim, znał także język rosyjski i francuski. Interesował się historią i tenisem ziemnym.
Był najpoważniejszym kandydatem na Naczelnego Dowódcę Sił Zbrojnych NATO.
Żonaty, miał dwoje dzieci.

W samolocie w kabinie Nr. 2.
Powrócił do kraju 16.04.2010r. o godzinie 22;00. Samolot CASA tylko dla niego. 
Pochowany w dniu 21.04.2010r. na Cmentarzu Wojskowym na Powązkach.

Grażyna Gęsicka – poseł Rzeczypospolitej, PiS.
Grażyna Gęsicka z domu Dusyn urodziła się 13.12.1951r. w Warszawie. Socjolog, polityk, minister rozwoju regionalnego w rządach Kazimierza Marcinkiewicza i Jarosława Kaczyńskiego, poseł na Sejm VI kadencji.
W 1974r. ukończyła studia w Instytucie Socjologii Uniwersytetu Warszawskiego. W 1985r. uzyskała stopień doktora nauk humanistycznych w dziedzinie socjologii.
Pracowała jako adiunkt w Instytucie Socjologii UW ( 1985r.–1993r. ). Była członkiem Polskiego Towarzystwa Socjologicznego oraz członkiem Association Internationale des Sociologues de Langue Francaise. Była autorką i współautorką książek oraz ponad 30 artykułów w Polskich i zagranicznych czasopismach naukowych. Opublikowała m.in. Regionalne fundusze inwestycyjne ( 1997r. ), Partnerstwo w rozwoju lokalnym ( 1996r. ).
W 1980r. wstąpiła do "Solidarności", była współzałożycielką struktur tego związku w Instytucie Socjologii UW. W 1981r. wykładała we Wszechnicy Robotniczej Solidarności. Po wprowadzeniu stanu wojennego zajmowała się organizacją i wykładami w niejawnej Wszechnicy Robotniczej Regionu Mazowsze NSZZ "S". Od 1983r. inwigilowana przez funkcjonariuszy Służby Bezpieczeństwa. W 1989r. uczestniczyła w obradach Okrągłego Stołu w podzespole ds. górnictwa. W latach 1989r.–1991r. była koordynatorem naukowym Ośrodka Badań Związkowych NSZZ "Solidarność" Regionu Mazowsze. W latach 1990r.–1997r. doradzała i wykonywała ekspertyzy z zakresu problematyki rozwoju lokalnego i regionalnego na rzecz m.in. Komisji Europejskiej, Banku Światowego, rządu, Sejmu RP, władz lokalnych i regionalnych. Od września do grudnia 1991r. była doradcą Ministra Pracy i Polityki Socjalnej. W latach 1993r.–1994r. uczestniczyła w grupie ekspertów ds. Europy Środkowej i Wschodniej w Programie LEDA ( Local Employment Development Action ) Komisji Europejskiej. W 1995r. była stałym doradcą w nadzwyczajnej Komisji Sejmowej ds. zasad polityki regionalnej państwa. W latach 1995r.–1996r. zajmowała stanowisko zastępcy kierownika Programu Phare "Inicjatywy lokalne na rzecz rozwoju społeczno-ekonomicznego". Pracowała jako zastępca dyrektora generalnego w Polskiej Fundacji Promocji i Rozwoju Małych i Średnich Przedsiębiorstw ( 1996r.-1998r. ). Od 1998r. do 2001r. była podsekretarzem stanu w Ministerstwie Pracy i Polityki Społecznej. W sierpniu 2001r. została wiceprezesem Polskiej Agencji Rozwoju Przedsiębiorczości. W kampanii parlamentarnej w 2005r. doradzała Platformie Obywatelskiej, reprezentowała PO w negocjacjach koalicyjnych z PiS w ramach zespołu zajmującego się wykorzystaniem funduszy UE. W dniu 31.10.2005r. została ministrem rozwoju regionalnego w rządzie Kazimierza Marcinkiewicza. W dniu 14.07.2006r. objęła to stanowisko w rządzie Jarosława Kaczyńskiego. W wyborach parlamentarnych w 2007r. uzyskała mandat poselski, kandydując z listy Prawa i Sprawiedliwości w okręgu rzeszowskim. W dniu 6.01.2010r. objęła stanowisko przewodniczącego Klubu Parlamentarnego PiS.

W samolocie kabina Nr 3.
Powróciła do kraju 23.04.2010r. ostatnim transportem.
Pośmiertnie odznaczona Krzyżem Komandorskim Orderu Odrodzenia Polski ( 16.04.2010r. ). Pochowana w dniu 22.04.2010r. Msza żałobna o godz. 14;00 w cmentarnej kaplicy na Cmentarzu Wojskowym na Powązkach w Warszawie.

generał brygady Kazimierz Gilarski – Dowódca Garnizonu Warszawa.
Kazimierz Gilarski urodził się na Podkarpaciu, w Radułowicach. Absolwent Wyższej Szkoły Oficerskiej Wojsk Zmechanizowanych im. T. Kościuszki we Wrocławiu. Karierę wojskową rozpoczął w 1978r. w Komendzie Garnizonu Warszawskiego. Był kolejno dowódcą plutonu, zastępcą dowódcy kompanii wart honorowych, potem pracował w wydziałach organizujących uroczystości i imprezy wojskowe. 
To gen. Kazimierz Gilarski zabiegał o przywrócenie czapek rogatywek kompanii reprezentacyjnej i przedwojennej symboliki na sztandarach. Był orędownikiem powołania reprezentacyjnego szwadronu kawalerii i baterii dział salutacyjnych, to m.in. jego zasługą jest przywrócenie na Grobie Nieznanego Żołnierza tablic pamiątkowych z walk wojny polsko-bolszewickiej. W 2000r. w Katyniu otwierał cmentarz. Odpowiadał też za uroczystości na cmentarzach Polskich żołnierzy pod Monte Cassino, w Bolonii, Anconie, w Normandii i pod Lenino. Gilarski jest autorem pierwszego po 1989r. podręcznika "Ceremoniał wojskowy" regulującego udział wojska w uroczystościach patriotyczno-religijnych. Stopień generała brygady otrzymał 11.11.2006r. Wtedy też został dowódcą garnizonu warszawskiego. Był odznaczony Krzyżem Oficerskim i Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski oraz Złotym Krzyżem Zasługi.

W samolocie w kabinie Nr. 2.
Powrócił do kraju 23.04.2010r. ostatnim transportem.
Pochowany

Przemysław Gosiewski – poseł Rzeczypospolitej, PiS.
Przemysław Edgar Gosiewski urodził się 12.05.1964r. w Słupsku. Polityk, poseł na Sejm IV, V, VI, związany z PiS, minister i wicepremier w Rządzie Jarosława Kaczyńskiego, przewodniczący klubu PiS.
Absolwent Liceum Ogólnokształcącego im. Stefana Żeromskiego w Darłowie. W latach 1983r.–1989r. studiował na Wydziale Prawa i Administracji Uniwersytetu Gdańskiego. Tytuł zawodowy magistra uzyskał w 1997r. W czasie studiów rozpoczął działalność opozycyjną, w 1984 związał się z Niezależnym Zrzeszeniem Studentów Uniwersytetu Gdańskiego, brał udział w strajku studenckim w 1988r. Był studentem m.in. Lecha Kaczyńskiego ( prowadzącego na UG zajęcia z prawa pracy ), zaś w 1989r. rozpoczął współpracę z jego bratem Jarosławem. W 1989r. został zatrudniony przez Lecha Kaczyńskiego, pełniącego funkcję wiceprzewodniczącego NSZZ "Solidarność", na stanowisku kierownika biura ds. kontaktów z regionami Komisji Krajowej "Solidarności", które zajmował do 1991r. Wspólnie z braćmi Kaczyńskimi brał udział w zakładaniu Porozumienia Centrum. W latach 1991r.–1999r. był sekretarzem zarządu głównego PC, zaś w latach 1992r.–1993r. kierownikiem biura poselskiego posła PC Adama Glapińskiego. W latach 90. zaangażował się w działalność Spółdzielczych Kas Oszczędnościowo-Kredytowych. W latach 1993r.–1995r. pracował jako specjalista w biurze pełnomocnika zarządu Fundacji na rzecz Polskich Związków Kredytowych. W latach 1998r.–2001r. zasiadał w sejmiku mazowieckim z ramienia AWS. W okresie 2000r.–2001r. był doradcą Lecha Kaczyńskiego, zajmującego wówczas stanowisko ministra sprawiedliwości. Od 2001r. należał do Prawa i Sprawiedliwości. Organizował struktury tego ugrupowania w województwie świętokrzyskim. W Sejmie IV kadencji ( 2001r.–2005r. ) po raz pierwszy sprawował mandat poselski. W wyborach w 2005r. ponownie został posłem z okręgu kieleckiego. Po publikacji w jednym z niemieckich czasopism tekstu ośmieszającego braci Kaczyńskich w lipcu 2006r., wystąpił z oficjalnym wnioskiem do Polskiego ministra sprawiedliwości, aby ten podjął kroki zmierzające do ewentualnego ukarania niemieckiego autora tekstu. W 2007r. był wicepremierem w rządzie Jarosława Kaczyńskiego. W wyborach parlamentarnych w 2007r. uzyskał w okręgu kieleckim najlepszy indywidualny wynik w tymże okręgu ( 138 405 głosów ).
Przemysław Gosiewski był mężem posłanki V kadencji Małgorzaty Gosiewskiej; miał z nią syna Eryka. Z drugą żoną, Beatą, miał dwoje dzieci.

W samolocie kabina nr 3.
Powrócił do kraju 16.04.2010r. CASA.
Pośmiertnie odznaczony Krzyżem Komandorskim z Gwiazdą Orderu Odrodzenia Polski ( 16.04.2010r. ). Msza żałobna za Przemysława Gosiewskiego została odprawiona w kieleckiej bazylice katedralnej 19.04.2010r.. Msza żałobna odprawiona o godz. 14.30 w kościele pw. Wszystkich Świętych przy pl. Grzybowskim w Warszawie. Został pochowany 21.04.2010r. o godzinie 16;00 na Cmentarzu Wojskowym na Powązkach w Warszawie.

Ksiądz prałat Bronisław Gostomski – przedstawiciel Rodzin Katyńskich.
Bronisław Gostomski urodził się 9.11.1948r. w Sierpcu na Mazowszu. Święcenia kapłańskie przyjął 18.06.1972r. w Katedrze Płockiej. Pracował w Wyszogrodzie i w Płocku ( w parafii św. Jana Chrzciciela ). Studiował na KUL na Wydziale Nauk Humanistycznych. Od sierpnia 1982r. pracował jako proboszcz w Peterborough, a następnie od czerwca 1990r. w Bradford. Od 2003r. został proboszczem w parafii św. Andrzeja Boboli w Londynie. Został kapelanem Stowarzyszenia Polskich Kombatantów w UK.

W samolocie w Kabinie Nr. 4.
Powrócił do kraju 16.04.2010r. CASA.
Pochowany w Polskiej ziemi (?).

Mariusz Handzlik – sekretarz stanu w Kancelarii Prezydenta.
Mariusz Handzlik urodził się 11.06.1965r. w Bielsku-Białej. Polityk, dyplomata, podsekretarz stanu w Kancelarii Prezydenta RP Lecha Kaczyńskiego od 9.10.2008r.
Ukończył studia na Wydziale Nauk Społecznych Katolickiego Uniwersytetu Lubelskiego. Studiował także na Uniwersytecie Wiedeńskim, Uniwersytecie Genewskim, Uniwersytecie w Cranfield, Uniwersytecie Georgii. Odbył staże zawodowe w Kongresie USA i Kwaterze Głównej w NATO w Brukseli. Od 1992r. pracował jako doradca Prezesa Rady Ministrów ds. polityki zagranicznej. W latach 1994r.–2000r. był pierwszym sekretarzem i radcą ds. polityczno-wojskowych w Ambasadzie RP w Waszyngtonie. Od 2000r. pełnił funkcję dyrektora Departamentu Polityki Eksportowej, a od 2001r. wicedyrektora w Departamencie Polityki Bezpieczeństwa Ministerstwa Spraw Zagranicznych. Ambasador tytularny i przewodniczący Reżimu Kontrolnego Technologii Rakietowych (MTCR) w Paryżu od 2002r. do 2003r.. W latach 2004r.–2005r. był radcą-ministrem w Stałym Przedstawicielstwie RP przy Narodach Zjednoczonych w Nowym Jorku. Od 2006r. pracował w Kancelarii Prezydenta na stanowisku dyrektora Biura Spraw Zagranicznych. Odznaczony przez Sekretarza Obrony USA Medalem za Wybitną Służbę Publiczną w 2000r., a pośmiertnie Krzyżem Komandorskim Orderu Odrodzenia Polski.
Miał żonę i troje dzieci: Julię, Iwonę i Jana.

W samolocie w kabinie Nr. 2-3.
Powrócił do kraju 23.04.2010r. ostatnim transportem.
Pochowany na Cmentarzu Wojskowym na Powązkach 26.04.2010r.

Ksiądz Roman Indrzejczyk – kapelan Prezydenta Rzeczypospolitej.
Roman Indrzejczyk urodził się 14.11.1931r. w Żychlinie. W 1951r. ukończył zdaniem matury naukę w tamtejszym Liceum Ogólnokształcącym im. Adama Mickiewicza. W dniu 8.12.1956r. przyjął święcenia kapłańskie z rąk prymasa Stefana Wyszyńskiego. W czasie swojej posługi kapłańskiej pełnił funkcję wikariusza w parafiach w Drwalewie i Grodzisku Mazowieckim, następnie w parafiach warszawskich: św. Aleksandra, Nawiedzenia Najświętszej Maryi Panny na Nowym Mieście i Matki Boskiej Loretańskiej na Pradze. W latach 1964r.–1986r. był proboszczem parafii św. Edwarda w Pruszkowie oraz duszpasterzem szpitala psychiatrycznego w Tworkach. W latach 1986r.–2004r. był proboszczem parafii Dzieciątka Jezus na warszawskim Żoliborzu. Był nauczycielem religii w Zespole Państwowych Szkół Muzycznych nr 4 im. Karola Szymanowskiego w Warszawie, gdzie opiekował się chórem Laudate Dominum. Współpracował z działaczami opozycji solidarnościowej. Funkcjonariusze aparatu bezpieczeństwa próbowali podpalić jego kościół. W latach 1961r.–1976r. i 1989r.–1994r. był krajowym duszpasterzem służby zdrowia. Od 2003 kanonik Kapituły Kolegiackiej Kampinosko-Bielańskiej. Od 22.12.2005r. do śmierci był kapelanem prezydenta Lecha Kaczyńskiego i rektorem kaplic prezydenckich. Od 2008r. prałat honorowy.
Odznaczony; Medal „Zasłużony dla tolerancji” – 1998r., Krzyżem Komandorskim z Gwiazdą Orderu Odrodzenia Polski ( pośmiertnie ).

W samolocie w kabinie Nr. 4.
Powrócił do kraju 15.04.2010r. C-17
Pochowany w Polskiej ziemi.

Paweł Janeczek – funkcjonariusz BOR.
Paweł Janeczek. Urodził się w 1973r. w Zwoleniu. Służbę zaczął w policji, w komendzie w Radomiu. Pracował w jednostce antyterrorystycznej. Po kilku latach przeprowadził się do Warszawy i zatrudnił w BOR. Pasjonował się motocyklami i sportami obronnymi. Biegał w maratonach. Przesłużył 17 lat.
Prywatnie mąż znanej dziennikarki telewizyjnej Joanny Racewicz. Osierocił dwuletniego syna.

W samolocie w kabinie Nr. 1-4.
Powrócił do kraju 14.04.2010r. pierwszym transportem C-17.
Pochowany w Polskiej ziemi.

Dariusz Jankowski – Kancelaria Prezydenta.
Dariusz Jankowski urodził się w 1955r. Zatrudniony w Kancelarii Prezydenckiej od 1993r. na stanowisku aspiranta w Zespole Obsługi Organizacyjnej Prezydenta. Specjalizował się w organizacji wizyt prezydentów do krajów byłego ZSRS. Doskonale znał język rosyjski.
Zostawił żonę i dwójkę dzieci.

W samolocie w kabinie Nr. 4.
Powrócił do kraju 14.04.2010r. pierwszym transpotrem C-17.
Pochowany w Polskiej ziemi.

Izabela Jaruga Nowacka – poseł Rzeczypospolitej.
Izabela Walentyna Jaruga-Nowacka urodziła się 23.08.1950r. w Gdańsku. Polityk, posłanka.
Absolwentka XXVIII Liceum Ogólnokształcącego im. Jana Kochanowskiego w Warszawie. Ukończyła studia etnograficzne na Uniwersytecie Warszawskim, później pracowała w Instytucie Polityki Naukowej i Szkolnictwa Wyższego ( 1974r.–1976r. ) i Polskiej Akademii Nauk (Instytut Krajów Socjalistycznych, 1976r.–1986r. ).
Aktywność polityczną rozpoczęła od działań związanych z obroną praw człowieka, w tym szczególnie praw kobiet. Od połowy lat 80. działała w Lidze Kobiet Polskich. Przez dwie kadencje pełniła funkcję przewodniczącej zarządu głównego tej organizacji. W 1991r. przystąpiła do Ruchu Demokratyczno-Społecznego. W 1993r. z listy Unii Pracy została posłem II kadencji. Pełniła funkcję wiceprzewodniczącej Sejmowej Komisji Edukacji, Nauki i Postępu Technicznego. Do Sejmu ponownie została wybrana w 2001r., uzyskała mandat w okręgu gdyńsko-słupskim z listy SLD-UP. W dniu 29.11.2001r. została sekretarzem stanu w Kancelarii Prezesa Rady Ministrów, miesiąc później objęła stanowisko Pełnomocnika Rządu ds. Równego Statusu Kobiet i Mężczyzn. Pracowała nad przyjęciem przez rząd w 2002 II Krajowego Programu Działań na Rzecz Kobiet. W rządzie Marka Belki została tzw. ministrem bez teki oraz drugim, obok Jerzego Hausnera, wicepremierem ( ds. komunikacji społecznej ). Z Unii Pracy odeszła 2005r., przystępując do założonej przez siebie partii o nazwie Unia Lewicy. Była członkiem komitetu wyborczego Włodzimierza Cimoszewicza w wyborach prezydenckich w 2005r.. W wyborach do Sejmu w tym samym roku po raz trzeci została posłem, kandydując z listy Sojuszu Lewicy Demokratycznej. W grudniu 2005r. wystąpiła z Unii Lewicy. W wyborach parlamentarnych w 2007r. po raz czwarty uzyskała mandat poselski, kandydując z listy koalicji Lewica i Demokraci. Od 22.04.2008r. zasiadała w klubie Lewica.
Była matką dwóch córek Barbary i Katarzyny oraz żoną profesora Jerzego Nowackiego, rektora Polsko-Japońskiej Wyższej Szkoły Technik Komputerowych w Warszawie.

W samolocie w kabinie Nr. 3-4.
Powróciła do kraju 16.04.2010r. CASA.
Pośmiertnie odznaczona Krzyżem Komandorskim z Gwiazdą Odrodzenia Polski ( 16.04.2010r. ). Pochowana w grobowcu rodzinnym na Cmentarzu Powązkowskim w Warszawie.

ksiądz Józef Joniec – Prezes Stowarzyszenia Parafiada.
Józef Joniec urodził się w 1959r. Wstąpił do Zgromadzenia Pijarów. Założył Stowarzyszenie Parafiada im. św. Józefa Kalasancjusza. Stowarzyszenie dba o wszechstronny rozwój dzieci i młodzieży, by dążyła do chrześcijańskich ideałów prawdy, dobra i piękna. Stowarzyszenie organizuje od 1992r. doroczną ogólnopolską imprezę sportowo-kulturalno-religijną Parafiada. Należy do niego ok. 36 tys. członków i sympatyków. Ksiądz Joniec był inicjatorem akcji sadzenia przy szkołach dębów, poświęconych imiennie zamordowanym w Katyniu z danej okolicy.

W samolocie w kabinie Nr. 4.
Powrócił do kraju 15.04.2010r. C-17
Pochowany w Polskiej ziemi.

Sebastian Karpiniuk – poseł Rzeczypospolitej.
Sebastian Marek Karpiniuk urodził się 4.12.1972r. w Kołobrzegu. Prawnik, polityk, poseł, samorządowiec.
Ukończył studia na Wydziale Prawa i Administracji Uniwersytetu Gdańskiego, następnie uzyskał uprawnienia radcy prawnego. Pracował jako rzecznik prezydenta miasta Kołobrzeg i w kancelarii radcowskiej. Od 2004r. do 2005r. pełnił funkcję zastępcy prezydenta Kołobrzegu. Był członkiem zarządu miejskiego Klubu Piłkarskiego Kotwica Kołobrzeg.
W latach 90. działał w KLD, następnie w Unii Wolności. Od 2001r. należał do Platformy Obywatelskiej. W 2005r. z listy PO został wybrany posłem V kadencji w okręgu koszalińskim. Był wiceprzewodniczącym Parlamentarnego Zespołu Miłośników Historii. W wyborach parlamentarnych w 2007r. po raz drugi uzyskał mandat poselski.

W samolocie w kabinie Nr 3-4.
Powrócił do kraju 15.04.2010r. C-17.
Pośmiertnie odznaczony Krzyżem Komandorskim Orderu Odrodzenia Polski ( 16.04.2010r. ). W dniu 28.04.2010r. Rada Miasta Kołobrzeg przyjęła uchwały o nadaniu mu honorowego obywatelstwa miasta oraz o nadaniu jego imienia Miejskiemu Stadionowi Piłkarskiemu. Pochowany w środę 21.04.2010r. w Kołobrzegu. Godz. 9;00 - msza święta w kościele przy cmentarzu przy ul. Św. Wojciecha, godz. 10;00 - pogrzeb.


generał Andrzej Karweta – Dowódca Marynarki Wojennej RP.
Andrzej Karweta urodził się 11.06.1958r. w Jeleniu. Oficer, wiceadmirał. 
Jeleń to obecnie dzielnica miasta Jaworzno. W 1977r. ukończył Liceum Ogólnokształcące im Stanisława Staszica w Chrzanowie. Został przyjęty do Wyższej Szkoły Marynarki Wojennej im. Bohaterów Westerplatte w Gdyni, która ukończył w 1982r., jako magister inżynier nawigator i otrzymał promocje na stopień podporucznika marynarki. W 1989r. odbył Wyższy Kurs Doskonalenia Oficerów, natomiast w 1992r. i 1997r. był słuchaczem podyplomowych studiów operacyjno-taktycznych w Instytucie Dowódczo-Sztabowym Akademii Marynarki Wojennej. W 2006r. rozpoczął Studia Polityki Obronnej na Wydziale Strategiczno-Obronnym Akademii Obrony Narodowej w Warszawie, a następnie został skierowany do Królewskiej Akademii Studiów Obronnych w Londynie ( Royal College of Defence Studies). Na pierwsze stanowisko wyznaczono go do 13 Dywizjonu Trałowców w Helu, który wchodził w skład 9 Flotylli Obrony Wybrzeża im. kontradm. Włodzimierza Steyera. Początkowo był dowódcą działu okrętowego, a następnie zastępcą dowódcy okrętu na trałowcach. W 1986r. został dowódcą trałowca ORP "Czapla" projektu 206F. Trzy lata później objął dowództwo nad bliźniaczym ORP "Mewa" i jednocześnie dowodził grupą taktyczną 13 Dywizjonu Trałowców. Od 1992r. do 1996r. pełnił funkcję szefa sztabu – zastępcy dowódcy 13 Dywizjonu Trałowców, po czym w stopniu komandora był dowódcą tej jednostki wojskowej. Podczas manewrów wojskowych US BALTOPS 2000 na Morzu Bałtyckim w 2000r. dowodził międzynarodowym zespołem okrętów przeciwminowych. W 2002r. został zastępcą szefa Oddziału Broni Podwodnej w Naczelnym Dowództwie Sojuszniczych Sił Zbrojnych NATO na Oceanie Atlantyckim ( ang. Supreme Allied Command Atlantic – SACLANT ). Równolegle wykonywał obowiązki polskiego narodowego przedstawiciela wojskowego przy Kwaterze Głównej SACLANT w Norfolk. W związku z reorganizacją w 2003r. objął stanowisko Polskiego narodowego przedstawiciela łącznikowego w Sojuszniczym Dowództwie Transformacji NATO w Norfolk ( ang. Allied Command Transformation – ACT ). W 2005r. powrócił do kraju, gdzie do 2006r. był zastępcą dowódcy 8 Flotylli Obrony Wybrzeża im. wiceadm. Kazimierza Porębskiego w Świnoujściu. W 2007r. został awansowany na kontradmirała i wyznaczony zastępcą szefa Sztabu Marynarki Wojennej w Gdyni i w tym samym roku Prezydent Lech Kaczyński mianował go na stopień wiceadmirała i powierzył dowodzenie Marynarką Wojenną.
Wielokrotnie odznaczany miedzy innymi; Srebrny Krzyż Zasługi, Brązowy Krzyż Zasługi, Złoty Medal Siły Zbrojne w Służbie Ojczyzny, Złoty Medal Za zasługi dla obronności kraju, Medal Pro Memoria, Krzyż Komandorski Orderu Odrodzenia Polski ( pośmiertnie ). Pośmiertnie awansowany 15.04.2010r. do stopnia admirała floty.
Był żonaty z Marią Joanną Karweta. Zostawił troje dorosłych dzieci ( dwie córki i syna ). Interesował się historią i modelarstwem okrętowym. Uprawiał turystykę rowerową i pieszą. 

W samolocie w kabinie Nr. 2.
Powrócił do kraju 23.04.2010r. ostatnim transportem.
Admirała Andrzeja Karwetę żegnano na gdyńskim nabrzeżu. Nabożeństwo odprawiono z pokładu ORP "Błyskawica". Po salwie honorowej klucz śmigłowców Marynarki Wojennej wykonał pożegnalny przelot. W uroczystościach pogrzebowych asystowało sześć okrętów Marynarki Wojennej oraz francuski okręt FS "Sagitaire". Pochowany 26.04.2010r. w Baninie w honorowej asyście Kompanii i Orkiestry Reprezentacyjnej Marynarki Wojennej. W ostatniej drodze admirałowi towarzyszyli najbliżsi, minister obrony narodowej Bogdan Klich, a także przedstawiciele sił zbrojnych 14 krajów. Na nabrzeżu zgromadziły się tysiące ludzi.

Mariusz Kazana – Dyrektor Protokołu Dyplomatycznego MSZ.
Mariusz Kazana urodził się 5.08.1960r. w Bydgoszczy. Dyplomata urzędnik państwowy.
Był absolwentem Wydziału Prawa Uniwersytetu Warszawskiego. Od 1988r. pełnił różne funkcje w Ministerstwie Spraw Zagranicznych. W latach 1989r.–1992r. był starszym radcą w Departamencie Europy. W latach 1992r.–1996r. był I sekretarzem Ambasady RP w Paryżu. Między 1996r.-1999r. pełnił funkcję radcy ministra w Departamencie Europy Zachodniej. W latach 1999r.–2003r. ponownie przebywał w Paryżu, pełniąc funkcję radcy. W latach 2003r.–2005r. kierował Wydziałem Wspólnej Polityki Zagranicznej i Bezpieczeństwa UE w Departamencie Unii Europejskiej w polskim MSZ. Między 2005r.-2006r. pełnił funkcję zastępcy dyrektora w Departamencie Strategii i Planowania Polityki Zagranicznej MSZ. W 2006r. został najpierw dyrektorem Biura Dyrektora Generalnego, a następnie dyrektorem generalnym Służby Zagranicznej. W 2008r. mianowany został dyrektorem protokołu dyplomatycznego. Władał perfekcyjnie językiem francuskim i angielskim. Pośmiertnie odznaczony Krzyżem Oficerskim Orderu Odrodzenia Polski i Odznaką Honorową "Bene Merito".

W samolocie w kabinie Nr. 3-4.
Powrócił do kraju 14.04.2010r. pierwszym transportem C-17.
Pochowany 20.04.2010r. na Cmentarzu Wojskowym na Powązkach w Warszawie.

Janusz Kochanowski – Rzecznik Praw Obywatelskich.
Janusz Bogumił Kochanowski urodził się 18.04.1940r. w Częstochowie. Prawnik.
Uczęszczał do II Liceum Ogólnokształcącego im. Romualda Traugutta w Częstochowie. Ukończył studia na Wydziale Prawa i Administracji Uniwersytetu Warszawskiego. W 1980 uzyskał stopień doktora nauk prawnych. W latach 1966r.–1990r. pracował na tym wydziale, ponownie został jego wykładowcą w 1997r.. W latach 1980r.–1991r. należał do "Solidarności". Od 1989r. do 1991r. sprawował funkcję eksperta senackiej Komisji Praw Człowieka i Praworządności. Pełnił urząd konsula generalnego Polski w Londynie w Wielkiej Brytanii od 1991r. do 1995r.. Brał udział w pracach nad nowelizacją kodeksu karnego w latach 2000r.–2001r.. W 2000r. został prezesem zarządu fundacji oraz redaktorem naczelnym magazynu "Ius et Lex". W 2004r. bez powodzenia kandydował z ramienia Prawa i Sprawiedliwości do Parlamentu Europejskiego w okręgu warszawskim. W 2006r. Sejm przegłosował jego wybór na urząd Rzecznika Praw Obywatelskich ( z rekomendacji Prawa i Sprawiedliwości ). W dniu 16.04.2010r. został pośmiertnie odznaczony Krzyżem Komandorskim z Gwiazdą Orderu Odrodzenia Polski.

W samolocie w kabinie Nr 4.
Powrócił do kraju 15.04.2010r. C-17.
Pochowany we wtorek 20.04.2010r. w Częstochowie. O godz. 12;00 - msza żałobna na Jasnej Górze, o godz. 14;00 - złożenie do grobu rodzinnego na cmentarzu na Kulach.

Generał brygady Stanisław Komornicki – żołnierz AK.
Stanisław Komornicki pseudonim Nałęcz urodził się 26.07.1924r. w Warszawie. Żołnierz AK i Wojska Polskiego, harcerz, pisarz, autor pamiętników o tematyce wojennej.
Urodził się w Warszawie w rodzinie szlacheckiej pieczętującej się herbem Nałęcz. Syn Franciszka i Jadwigi z Rakowieckich. Uczył się w gimnazjum księcia Poniatowskiego. W latach 1939r.-1940r. uczeń tajnych kompletów. Był harcerzem w Szarych Szeregach. Od 1940r. działał w ZWZ, następnie AK ( w stopniu podchorążego, pod pseudonimem Nałęcz ). Uczestnik powstania warszawskiego, walczył w 104 Kompanii Syndykalistów, w Zgrupowaniu Róg w rejonie Starego Miasta, Powiśla i Czerniakowa. Od jesieni 1944r. oficer I armii Ludowego Wojska Polskiego; walczył m.in. w bitwie o Kołobrzeg. Po wojnie studiował na Wydziale Historii Uniwersytetu Warszawskiego, a także na Akademii Sztabu Generalnego. Represjonowany w latach powojennych. Od 1993r. kanclerz Orderu Wojennego Virtuti Militari. Mianowany generałem brygady w stanie spoczynku. Mieszkał w Warszawie. Jego spuścizna pisarska jest imponująca.
Pośmiertnie został awansowany do stopnia generała dywizji.
Wielokrotnie odznaczany; Srebrny Krzyż Orderu Wojennego Virtuti Militari, Krzyż Wielki Orderu Odrodzenia Polski, Order Krzyża Grunwaldu III klasy, Krzyż Partyzancki, Krzyż Armii Krajowej, Srebrny Medal "Zasłużonym na Polu Chwały", Medal "Za udział w wojnie obronnej 1939", Medal za Warszawę 1939-1945, Medal za Odrę, Nysę, Bałtyk, Medal Zwycięstwa i Wolności 1945, Nagroda Ministra Obrony Narodowej ( 1964r., za książkę Na barykadach Warszawy ).

W samolocie w kabinie Nr. 4.
Powrócił do kraju 14.04.2010r. pierwszym transportem C-17.
Pochowany 24.04.2010r. na Cmentarzu Wojskowym na Powązkach.

Stanisław Jerzy Komorowski – wiceminister MON, Podsekretarz Stanu w MON.
Stanisław Jerzy Komorowski urodził się 18.12.1953r. w Warszawie. Dyplomata, polityk, fizyk z doktoratem, pisarz naukowy. Były wiceminister spraw zagranicznych i wiceminister obrony narodowej.
Był synem Henryka i Heleny Violetty Komorowskich. Absolwent I Liceum Ogólnokształcącego imienia Bolesława Limanowskiego w Warszawie. W 1978r. ukończył studia na Wydziale Fizyki Uniwersytetu Warszawskiego ( na kierunku fizyka ze specjalnością biofizyka ). W 1985r. uzyskał stopień doktora nauk fizycznych. W latach 1978r.–1990r. pracował naukowo w Instytucie Chemii Fizycznej Polskiej Akademii Nauk. Współpracował głównie z Zakładem Fotochemii i Spektroskopii IChF PAN. W 1986r. i na przełomie lat 1989r. i 1990r. pracował na Wydziale Chemii Uniwersytetu Utah w Salt Lake City w grupie Edwarda Eyringa. Opublikował ponad dziesięć artykułów naukowych dotyczących m.in. pomiarów fotoakustycznych. Zaczął karierę dyplomatyczną, zgłaszając się na konkurs kadry dyplomatów zorganizowany przez ówczesnego ministra spraw zagranicznych Krzysztofa Skubiszewskiego. W 1991r. zajmował stanowisko kierownika wydziału i dyrektora Biura Kadr Ministerstwa Spraw Zagranicznych. Następnie objął stanowisko wicedyrektora Departamentu Personalnego ( 1991r. ) oraz wicedyrektora Departamentu Europy ( 1991r.–1992r. ), a następnie dyrektora Departamentu Europy ( 1992r.–1994r. ). W latach 1994–1998 pełnił funkcję Ambasadora Nadzwyczajnego i Pełnomocnego RP w Holandii w Hadze. Był dyrektorem Sekretariatu Ministra ( 1998r.–1999r. ). W latach 1999r.–2004r. pełnił funkcję Ambasadora Nadzwyczajnego i Pełnomocnego RP w Wielkiej Brytanii. W latach 2004r.–2005r. był dyrektorem Departamentu Azji i Pacyfiku. Od 10.11.2005r. do 9.10.2006r. pełnił funkcję podsekretarza stanu w Ministerstwie Spraw Zagranicznych. 26.11.2007r. został powołany na stanowisko podsekretarza stanu w Ministerstwie Obrony Narodowej. Zajmował się m.in. negocjacjami w sprawie tarczy antyrakietowej.
Był tenisistą i instruktorem narciarstwa. W czasie studiów działał w Akademickim Klubie Narciarskim. W 1990r. przez krótki okres prowadził z żoną własną firmę ogrodniczą. Miał trzech synów: Karola, Macieja i Jerzego.

W samolocie w kabinie Nr. 2.
Powrócił do kraju 14.04.2010r. pierwszym transportem C-17.
Uroczystości pogrzebowe odbyły się 16 kwietnia 2010 w Katedrze Polowej Wojska Polskiego w Warszawie. Został pochowany na warszawskim cmentarzu Stare Powązki w grobie rodzinnym ( kwatera 113/VI ).

Chorąży Paweł Krajewski – funkcjonariusz BOR.
Urodził się w 1975r.. W Przsnyszu ukończył szkołę podstawową i technikum mechaniczne. Był podharcmistrzem w drużynie w Przasnyszu. Nurkował i uprawiał wspinaczkę skałkową. Oficer w BOR od 1996r.. Bardzo sympatyczny i lubiany. Mąż Uli, tata Darii i Gabrysi.

W samolocie w kabinie Nr. 1-4.
Powrócił do kraju 14.04.2010r. pierwszym transportem C-17.
Pochowany w Polskiej ziemi.

Andrzej Kremer – Podsekretarz Stanu w Ministerstwie Spraw Zagranicznych.
Andrzej Kremer urodzony 8.08.1961r. w Krakowie. Prwanik, dyplomata, wiceminister spraw zagranicznych.
Absolwent II Liceum Ogólnokształcącego im. Króla Jana III Sobieskiego w Krakowie. W 1984r. ukończył studia na Wydziale Prawa i Administracji Uniwersytetu Jagiellońskiego. W 1986r. zdał egzamin sędziowski, w 1993r. uzyskał stopień doktora nauk prawnych. W 1983r. został pracownikiem naukowym Instytutu Historyczno-Prawnego, a w 1989r. Katedry Prawa Rzymskiego na Uniwersytecie w Bochum. Zatrudniony jako adiunkt w Zakładzie Prawa Rzymskiego na UJ. Był autorem artykułów naukowych z zakresu prawa rzymskiego, prawa dyplomatycznego i konsularnego oraz prawa międzynarodowego publicznego. Od 1991r. pozostawał związany z Ministerstwem Spraw Zagranicznych. Był wicekonsulem i konsulem w Hamburgu, następnie kierownikiem Wydziału Konsularnego Ambasady RP w Bonn ( jako radca i radca-minister pełnomocny ). Od 1998r. do 2001r. pełnił funkcję kierownicze w departamentach resortu, po czym objął stanowisko konsula generalnego w Hamburgu. Od 2005r. ponownie pracował w ministerstwie w kraju ( m.in. jako dyrektor Departamentu Prawno-Traktatowego ). Od 2008r. został wiceministrem w MSZ w randze podsekretarza stanu. Od 2009r. wchodził w skład rady Polskiego Instytutu Spraw Międzynarodowych. Odznaczony pośmiertnie Krzyżem Komandorskim Orderu Odrodzenia Polski i Odznaką Honorową "Bene Merito". 

W samolocie w kabinie Nr. 2-3.
Powrócił do kraju 15.04.2010r. C-17
Pochowany w Polskiej ziemi.

ksiądz infułat Zdzisław Król – Kapelan warszawskiej Rodziny Katyńskiej.
Zdzisław Król urodził się 8.08.1935r., w Zdzieborzu (Zielonka) w parafii Pniewo w pow. Pułtusk, syn Bolesława i Marianny z d. Turek, Święcenia kapłańskiej przyjął 3.08.1958r. z rąk kard. Stefana Wyszyńskiego. Pełnił następnie funkcje wikariusza w Grodzisku Mazowieckim i w parafii M.B. Loretańskiej na warszawskiej Pradze. Odbył studia stacjonarne na Wydziale Prawa na Katolickim Uniwersytecie Lubelskim, gdzie w 1966r. uzyskał tytuł doktora prawa kanonicznego. Był także kapelanem sióstr dominikanek-misjonarek w Zielonce. Od 1967r. pełnił funkcję notariusza Wydziału Duszpasterstwa Kurii Metropolitalnej Warszawskiej. W latach 1973r.-1979r. był dyrektorem Domu Księży Emerytów, a w latach 1979r.-1992r. kanclerzem Kurii Metropolitalnej Warszawskiej. Powierzono mu także funkcję przewodniczącego Zarządu Głównego Cmentarzy Katolickich w Warszawie. W 1976r. ks. Zdzisław Król odznaczony został przywilejem noszenia rokiety, mantoletu i pierścienia. W 1979r. został kanonikiem honorowym, a od 1982r. kanonikiem gremialnym Kapituły Metropolitalnej Warszawskiej. Został następnie prałatem kustoszem, od 1993r. protonotariuszem apostolskim, czyli infułatem. Ks. Król poświęcił się także pracy w katolickich mediach. Był przewodniczącym Rady Programowej miesięcznika "Wiadomości Archidiecezjalne Warszawskie", tygodnika "Przegląd Katolicki" i Katolickiego Radia Józef. Sekretarz Rady Kapłańskiej oraz członek Kolegium Konsultorów Archidiecezji Warszawskiej. Do 2006r. był członkiem Rady Biskupiej Archidiecezji Warszawskiej i dziekanem dekanatu śródmiejskiego. W latach 1994r.-2008r. był wikariuszem biskupim i przewodniczącym Wydziału Charytatywnego Kurii Metropolitalnej Warszawskiej. Pełnił też funkcję proboszcza parafii św. Karola Boromeusza na warszawskich Powązkach. Od 1992r. był proboszczem parafii Wszystkich Świętych. Na Mszach św., na których wygłaszał homilie, gromadziły się zawsze tłumy warszawiaków. W homiliach, które wygłaszał m.in. w archikatedrze św. Jana Chrzciciela podczas Mszy św. za powstańców warszawskich i polskich żołnierzy oraz w intencji kombatantów, przypominał o potrzebie pamięci o patriotach, ale i wyrażania radości z wolnej ojczyzny. Był jednym z najbliższych współpracowników Prymasa Polski Józefa Glempa. Podczas pielgrzymek Jana Pawła II do Polski aktywnie uczestniczył w przygotowaniu poszczególnych spotkań i uroczystości. Wśród licznych funkcji, od 1996r. był ponadto postulatorem procesu beatyfikacyjnego Sługi Bożego ks. Jerzego Popiełuszki, którego był przyjacielem. Od 2000r. ks. Król był kapelanem Warszawskiej Rodziny Katyńskiej. W 2001r. został odznaczony medalem pamiątkowym i dyplomem honorowym członka Polskiego Towarzystwa Sprawiedliwych wśród Narodów Świata. W 2006r. odznaczony został też orderem prymasowskim "Ecclesiae populoque servitium praestanti" i przeniesiony z probostwa na emeryturę z prawem rezydencji przy kościele Wszystkich Świętych.

W samolocie w kabinie Nr. 4.
Powrócił do kraju 16.04.2010r. CASA.
Pochowany w Warszawie.

Janusz Krupski - kierownik Urzędu ds. Kombatantów i Osób Represjonowanych.
Janusz Krupski urodzony 9.05.1951r. w Lublinie. Historyk, działacz opozycyjny w okresie PRL. W latach 1970r.–1975r. był studentem KUL. W 1976r. przystąpił do Klubu Inteligencji Katolickiej w Warszawie. W okresie 1977r.–1988r. redagował poza cenzurą niezależne pismo Spotkania.
W 1980r. wszedł do władz zarządu regionu NSZZ Solidarność w Gdańsku. Za swoją działalność był wielokrotnie szykanowany i represjonowany przez SB. W czasie stanu wojennego internowany. Po zwolnieniu, 21.01.1983r. został uprowadzony do Puszczy Kampinoskiej w rejon wsi Truskaw przez trzech funkcjonariuszy Samodzielnej Grupy "D" Departamentu IV MSW pod dowództwem kpt. Grzegorza Piotrowskiego, następnie dotkliwie poparzony żrącym płynem, w wyniku czego doznał poparzeń I i II stopnia. Brał też udział w pracach sejmowej komisji nadzwyczajnej do zbadania skutków stanu wojennego i Komisji Odpowiedzialności Konstytucyjnej. Od 1993r. był prezesem Wydawnictwa Krupski i S-ka. Od 2000r. do 2006r. pełnił obowiązki zastępcy prezesa Instytutu Pamięci Narodowej. Od 19.05.2006r. był kierownikiem Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych. Mieszkał w Grodzisku Mazowieckim. Członek Stowarzyszenia Wolnego Słowa.
Był żonaty, osierocił siedmioro dzieci. Pośmiertnie odznaczony ( 16.04.2010r. ) Krzyżem Wielkim Orderu Odrodzenia Polski.

W samolocie w kabinie Nr. 4.
Powrócił do kraju 23.04.2010r. ostatnim transportem.
Pochowany na Powązkach w Warszawie.

Janusz Kurtyka – Prezes Instytutu Pamięci Narodowej.
Janusz Marek Kurtyka urodzony 13.08.1960r. w Krakowie. Historyk, doktor habilitowany nauk historycznych, pisarz, prezes IPN.
Absolwent III LO im. Jana Kochanowskiego w Krakowie. Ukończył następnie studia historyczne na Wydziale Historyczno-Filozoficznym Uniwersytetu Jagiellońskiego. W 1995r. obronił doktorat, a w 2000r. uzyskał stopień doktora habilitowanego nauk historycznych. Zawodowo związany z Instytutem Historii Polskiej Akademii Nauk ( od 1985r. ) oraz Państwową Wyższą Szkołą Wschodnioeuropejską w Przemyślu, w której objął stanowisko profesora. Od 2008 prowadził wykłady z zakresu historii ustroju Polski w krakowskiej Wyższej Szkole Filozoficzno-Pedagogicznej "Ignatianum". Pracował także w redakcji historycznej Wielkiej Encyklopedii PWN oraz w pracach nad Polskim Słownikiem Biograficznym. Był autorem ponad 140 publikacji naukowych. Działał w opozycji demokratycznej w okresie PRL, brał udział w zakładaniu Niezależnego Zrzeszenia Studentów na Uniwersytecie Jagiellońskim. W latach 1989r.–2000r. pełnił funkcję przewodniczącego koła NSZZ "Solidarność" krakowskich placówek Instytutu Historii PAN. Po utworzeniu Instytutu Pamięci Narodowej został pierwszym dyrektorem jego oddziału w Krakowie. W 2005r. został prezesem IPN. Pod jego kierownictwem instytut wykonał najlepszą pracę. Za kadencji Janusza Kurtyki IPN koncentrował się na śledztwach ws. zbrodni aparatu władzy z lat 70. i 80. oraz na projektach badawczych dotyczących opozycji z tych lat. Janusz Kurtyka powtarzał, że ujawnianie przeszłości to ustawowe zdanie IPN. Przywrócił pamięć żołnierzy wyklętych. Jako szef był surowy, wymagający, perfekcjonista.
W 2009r. został odznaczony przez Prezydenta RP Krzyżem Komandorskim z Gwiazdą Orderu Odrodzenia Polski, a 16.04.2010r. pośmiertnie odznaczony Krzyżem Wielkim Orderu Odrodzenia Polski.
Przykładny mąż i ojciec dwóch synów.

W samolocie w kabinie Nr. 3-4.
Powrócił do kraju 15.04.2010r. C-17.
Planowano pochówek w krypcie kościoła Piotra i Pawła przy ulicy Grodzkiej w Krakowie, ale ogromny nacisk postkomunistów wymusił na Kardynale Stanisławie Dziwiszu zmianę decyzji. Uroczystości pogrzebowe odbyły się 23.04.2010r. w Krakowie. Msza odprawiona została w Kościele Świętych Apostołów Piotra i Pawła, następnie Janusz Kurtyka został pochowany w Alei Zasłużonych na Cmentarzu Rakowickim.

ksiądz Andrzej Kwaśnik – Kapelan Federacji Rodzin Katyńskich.
Andrzej Kwaśnik urodzony w 1956r. Był księdzem archidiecezji warszawskiej, proboszczem parafii w Starej Iwicznej koło Warszawy i kapelanem Federacji Rodzin Katyńskich. Duszpasterz środowiska motocyklistów, duszpasterz oddziałów prewencji policji w Warszawie i Komendy Powiatowej Policji w Piasecznie. Odprawiał msze dla motocyklistów, na których modlono się za ofiary wypadków na drogach. Do Starej Iwicznej co roku przyjeżdżało na nie kilkuset harleyowców. Sam na motorze nie jeździł, ale chciał, by blisko Kościoła byli ludzie z pasją. Dlatego mocno zaangażował się w organizację mszy.

W samolocie w kabinie Nr. 4.
Powrócił do kraju 15.04.2010r. C-17.
Pochowany w Warszawie.

generał Bronisław Kwiatkowski – Dowódca Operacyjny Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej.
Bronisław Kwiatkowski urodzony 5.05.1950r. w Mazurach, miejscowości w powiecie Kolbuszowskim, gminie Raniżów. Generał, oficer wojsk pancernych i powietrzno-desantowych. 
W 1973r. ukończył Wyższą Szkołę Oficerską Wojsk Zmechanizowanych we Wrocławiu. Generał to także absolwent Akademii Sztabu Generalnego Wojska Polskiego w Warszawie oraz Akademii Dowodzenia Związkowych Sił Zbrojnych niemiec. Biegle znał język angielski, niemiecki i rosyjski. 
Na pierwsze stanowisko liniowe – dowódcy plutonu – skierowano go do 29 Pułku Czołgów 11 "Drezdeńskiej" Dywizji Pancernej w Żaganiu. W 1974r. został dowódcą kompanii. Od 1980r. do 1982r. kierował sztabem 16 Batalionu Powietrzno-Desantowego z Krakowa, po czym służył w Dowództwie 6 "Pomorskiej" Dywizji Powietrznodesantowej w Krakowie, od 1986r. "Pomorskiej" Brygady Powietrzno-Desantowej, a od 1989r. 6 Brygady Desantowo-Szturmowej im. gen. bryg. Stanisława Sosabowskiego. W 1990r. został szefem Oddziału Operacyjnego w Zarządzie Operacyjnym Sztabu Generalnego Wojska Polskiego w Warszawie, a od 1993r. był szefem Oddziału Rozpoznania i Walki Radioelektronicznej w Sztabie Krakowskiego Okręgu Wojskowego w Krakowie. W latach 1995r.-1996r. dowodził Polskim Kontyngentem Wojskowym w ramach misji pokojowej ONZ rozdzielania wojsk na Wzgórzach Golan ( UNDOF ). Następnie objął stanowisko dowódcy 6 Brygady Desantowo-Szturmowej im. gen. bryg. Stanisława Sosabowskiego w Krakowie. W 2000r. wyznaczono go szefem Sztabu Korpusu Powietrzno-Zmechanizowanego w Krakowie. W 2003r. został zastępcą dowódcy Wielonarodowej Dywizji Centrum-Południe, w ramach I zmiany Polskiego Kontyngentu Wojskowego w Iraku po II wojnie w Zatoce Perskiej. Po powrocie do Polski w 2004r. był zastępcą dyrektora Centrum Szkolenia Sił Pokojowych NATO (ang. Joint Force Training Center) w Bydgoszczy. W 2005r. ponownie przebywał w Iraku jako Szef Szkolenia Misji Szkoleniowej NATO (ang. NATO Training Mission – Iraq). Następnie był zastępcą dowódcy 2 Korpusu Zmechanizowanego. W 2006r. dowodził Wielonarodową Dywizją Centrum-Południe podczas VII zmiany Polskiego Kontyngentu Wojskowego na misji stabilizacyjnej w Iraku. W 2007r. został wyznaczony na dowódcę Dowództwa Operacyjnego. Pośmiertnie awansowany do stopnia generała.
Wielokrotnie odznaczany; Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski, Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski, Krzyż Komandorski Orderu Krzyża Wojskowego, Złoty Krzyż Zasługi, Złoty Medal "Siły Zbrojne w Służbie Ojczyzny", Złoty Medal "Za Zasługi dla Obronności Kraju", Medal Złoty za Długoletnią Służbę, Medal "W Służbie Pokoju" za misję ONZ rozdzielania wojsk na Wzgórzach Golan (UNDOF "In The Service Of Peace" Medal), Medal Pamiątkowy Wielonarodowej Dywizji Centrum-Południe, Odznaka Instruktora Spadochronowego, Krzyż Komandorski Orderu Odrodzenia Polski ( pośmiertnie ).

W samolocie w kabinie Nr. 2.
Powrócił do kraju 23.04.2010r. ostatnim transportem.
Pochowany w Polskiej ziemi.

Pułkownik Wojciech Lubiński – lekarz Prezydenta.
Wojciech Lubiński urodzony 4.10.1969r. w Rykach. Oficer, doktor habilitowany nauk medycznych, Osobisty lekarz Prezydenta Lecha Kaczyńskiego, autor publikacji medycznych.
W 1994 ukończył studia na Wydziale Lekarskim Wojskowej Akademii Medycznej w Łodzi. Pracował jako lekarz w Jednostce Wojskowej w Ostródzie, a następnie w Wojskowym Szpitalu Gruźlicy i Chorób Płuc w Otwocku. W 1997r. uzyskał specjalizację pierwszego stopnia w zakresie chorób wewnętrznych, trzy lata później specjalizował się z pulmonologii. W tym samym roku został starszym asystentem w Klinice Chorób Wewnętrznych, Pneumonologii i Alergologii Centralnego Szpitala Klinicznego WAM. Również w 2000r. uzyskał stopień doktora nauk medycznych. W 2005r. awansował na stanowisko adiunkta. Był także rzecznikiem prasowym Wojskowego Instytutu Medycznego, a od 2008r. zastępcą komendanta Centralnego Szpitala Klinicznego przy Ministerstwie Obrony Narodowej. Publikował prace naukowe. Od 2006r. był lekarzem prezydenta Lecha Kaczyńskiego. Leczył także m.in. jego mamę Jadwigę Kaczyńską. Pośmiertnie 16.04.2010r. awansowany do stopnia generała brygady i odznaczony Krzyżem Oficerskim Orderu Odrodzenia Polski.

W samolocie w kabinie Nr. 4.
Powrócił do kraju 14.04.2010r. pierwszym transportem C-17.
Pochowany 20.04.2010r. został pochowany na Cmentarzu Wojskowym na Powązkach w Warszawie.

Tadeusz Lutoborski – przedstawiciel Rodzin Katyńskich.
Tadeusz Norbert Lutoborski urodzony 6.06.1926r. w Warszawie. Ekonomista, prezes Stowarzyszenia Rodzina Katyńska. 
Syn ppor. rezerwy Adama Lutoborskiego, który zginął w Katyniu. Ukończył finanse w Szkole Głównej Handlowej w Warszawie oraz prawo na Uniwersytecie Warszawskim. Wieloletni pracownik Instytutu Koniunktur i Cen Handlu Zagranicznego. Był autorem słów pieśni Rodzin Katyńskich, do której w 2004r. na jego prośbę muzykę skomponował Henryk Mikołaj Górecki. Pośmiertnie 16.04.2010r. odznaczony Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski.

W samolocie w kabinie Nr. 4.
Powrócił do kraju 23.04.2010r. ostatnim transportem.
Pochowany 27.04.2010r. na Cmentarzu Powązkowskim w Warszawie.

Barbara Mamińska – Kancelaria Prezydenta.
Barbara Mamińska z domu Osińska urodzona 10.11.1957r.. Urzędnik państwowy.
Jej ojciec, Tadeusz Osiński, pseud. Tek, był żołnierzem oddziału Mariana Bernaciaka, pseud. Orlik, legendarnego dowódcy zgrupowania partyzanckiego AK i WiN na Lubelszczyźnie. Barbara Mamińska była absolwentką krakowskiej AWF, kierunku rehabilitacji ruchowej. W latach 1995r.–1998r. kierowała sekcją Ośrodka Studiów Amerykańskich Uniwersytetu Warszawskiego, następnie w Krajowym Urzędzie Pracy była rzecznikiem prasowym i dyrektorem generalnym. Później pracowała jako dyrektor Biura Spraw Pracowniczych w Dyrekcji Generalnej PKP. Po odejściu z PKP, w latach 2002r.–2005r. współpracowała z Lechem Kaczyńskim podczas piastowania przez niego stanowiska prezydenta miasta stołecznego Warszawy. W stołecznym ratuszu była dyrektorką ds. kadr i szkoleń. Od 2005r. była Dyrektorem Biura Kadr i Odznaczeń w Kancelarii Prezydenta RP. Była żoną Krzysztofa Mamińskiego, działacza kolejowej "Solidarności", późniejszego członka Zarządu PKP. ds. pracowniczych, obecnie prezesa Kolejowego Przedsiębiorstwa Turystyczno-Wypoczynkowego "Natura Tour" i prezesa Związku Pracodawców Kolejowych. Miała syna Radosława Sosińskiego.
W dniu 16.04.2010r. została pośmiertnie odznaczona Krzyżem Oficerskim Orderu Odrodzenia Polski.

W samolocie w kabinie Nr. 4.
Powróciła do kraju 15.04.2010r. C-17.
Pochowana w Polskiej ziemi.

Zenona Mamontowicz-Łojek – Prezes Polskiej Fundacji Katyńskiej.
Zenona Bożena Mamontowicz-Łojek urodzona 22.12.1937r.. Historyk, teatrolog, działaczka społeczna, prezes Polskiej Fundacji Katyńskiej, założycielka Warszawskiej Rodziny Katyńskiej, pisarka. Ukończyła studia w Państwowej Szkole Baletowej w Warszawie, była tancerką Centralnego Zespołu Wojska Polskiego oraz scen operowych w stolicy i Łodzi. W 1966r. została absolwentką Uniwersytetu Warszawskiego. W 1972r. obroniła doktorat w Katedrze Dziejów Oświaty i Kultury UW. W latach 1971r.–1974r. kierowała zespołem baletowym Państwowego Teatru Muzycznego w Łodzi. Była żoną historyka Jerzego Łojka. Od lat zaangażowana na rzecz upamiętnienia zbrodni katyńskiej. Współzałożycielka Rodzin Katyńskich (w tym Warszawskiej Rodziny Katyńskiej), a także pierwsza przewodnicząca Federacji Rodzin Katyńskich. Była prezesem Polskiej Fundacji Katyńskiej. Była sekretarzem Niezależnego Komitetu Historycznego Badania Zbrodni Katyńskiej. Pośmiertnie 16.04.2010r. odznaczona Krzyżem Oficerskim Orderu Odrodzenia Polski.

W samolocie w kabinie Nr. 4.
Powróciła do kraju 15.04.2010r. C-17.
W dniu 20.04.2010r. została pochowana na cmentarzu Stare Powązki w Warszawie.

Stefan Melak – Prezes Komitetu Katyńskiego.
Stefan Melak, pseud. Jan Ostrogski, Lida A., Wilno Z., urodzony 13.08.1946r.. Działacz niepodległościowy okresu PRL, przewodniczący Komitetu Katyńskiego, dziennikarz, pisarz.
Syn Józefa Melaka i Donaty Mazińskiej, miał braci: Andrzeja, Arkadiusza i Sławomira. W latach 1965r.-1974r. studiował prawo na Uniwersytecie Warszawskim, w 1968r. uczestniczył w wydarzeniach marcowych. W 1974r., razem z braćmi, założyli Krąg Pamięci Narodowej. W 1979r. z inspiracji Stefana Melaka i ks. Wacława Karłowicza powstał Konspiracyjny Komitet Katyński. Od 1979r. był członkiem niepodległościowej partii politycznej Konfederacja Polski Niepodległej, w latach 1980r. – 1981r. był członkiem redakcji pism tej partii: Niepodległość oraz Gazeta Polska. Kierował głośną konspiracyjną akcją ustawienia 1981r. w tzw. Dolince Katyńskiej na Cmentarzu na Powązkach w Warszawie pierwszego w Polsce "Pomnika Katyńskiego", który był wykonany z granitu przez Arkadiusza Melaka i ważył kilka ton. Pomnik ten po kilku godzinach został usunięty po interwencji ambasady radzieckiej. W obronie zrabowanego pomnika występował nawet I Zjazd NSZZ "Solidarność" w Gdańsku Oliwie. Odzyskany został dopiero w lipcu 1989r. Ponowne postawienie i odsłonięcie monumentu nastąpiło 1995r.. Stefan Melak był internowany przez władze komunistyczne za działalność antykomunistyczną oraz udział w zjazdach Solidarności. Po zwolnieniu aktywnie uczestniczył w działalności podziemnej Solidarności, min. zajmując się wydawaniem w tzw. drugim obiegu książek o tematyce katyńskiej. Był wydawcą i redaktorem konspiracyjnego Wydawnictwa Polskiego. W 2007r. był członkiem Komitetu Honorowego Poparcia partii Prawo i Sprawiedliwość. Był członkiem zarządu Stowarzyszenia Wolnego Słowa i działaczem Stowarzyszenia Olszynka Grochowska.
Publikował na łamach "Gazety Polskiej" i "Naszego Dziennika”. W 2006r. odznaczony przez Prezydenta Lecha Kaczyńskiego Krzyżem Komandorskim Orderu Odrodzenia Polski. W 16.04.2010r. został pośmiertnie odznaczony Krzyżem Komandorskim z Gwiazdą Orderu Odrodzenia Polski.

W samolocie w kabinie Nr. 4.
Powrócił do kraju 15.04.2010r. C-17.
Pochowany 24.04.2010r. na Cmentarzu Wojskowym na Powązkach.

Tomasz Merta – wiceminister, Podsekretarz Stanu w MKiDN.
Tomasz Merta urodzony 7.11.1965r. w Legnicy. Urzędnik państwowy, historyk, publicysta, podsekretarz stanu w Ministerstwie Kultury i Dziedzictwa Narodowego oraz Generalny Konserwator Zabytków.
Skończył szkołę średnią w Kielcach, jako absolwent IV Liceum Ogólnokształcącego im. Hanki Sawickiej. Ukończył następnie studia w zakresie filologii Polskiej na Wydziale Polonistyki Uniwersytetu Warszawskiego, studia podyplomowe Szkoły Nauk Społecznych przy Instytucie Filozofii i Socjologii Polskiej Akademii Nauk. Pisał doktorat na Wydziale Stosowanych Nauk Społecznych UW. W latach 1996r.–1998r. pracował jako asystent w Instytucie Stosowanych Nauk Społecznych UW. Od 1996r. do 1999r. wchodził w skład zespołu redakcyjnego pisma "Res Publica Nowa". W latach 1996r.–2000r. był polskim korespondentem "East European Constitutional Review", następnie do 2002r. zajmował stanowisko redaktora naczelnego "Kwartalnika Konserwatywnego". W latach 2000r.–2001r. pełnił funkcję doradcy ministra kultury i dziedzictwa narodowego Kazimierza Michała Ujazdowskiego. Od 2001r. do 2002r. był dyrektorem Instytutu Dziedzictwa Narodowego.
Należał do współautorów programu Prawa i Sprawiedliwości w dziedzinie kultury. W 2005r. został powołany na stanowiska podsekretarza stanu w Ministerstwie Kultury i Dziedzictwa Narodowego oraz Generalnego Konserwatora Zabytków. W dniu 16.04.2010r. pośmiertnie odznaczono go Krzyżem Komandorskim z Gwiazdą Orderu Odrodzenia Polski, a także pośmiertnie złotą Glorią Artis i Medalem Komisji Edukacji Narodowej.

W samolocie w kabinie Nr. 2-3.
Powrócił do kraju 14.04.2010r.
W dniu 20.04.2010r. pochowany na cmentarzu przy parafii św. Zofii Barat w Warszawie.

Kapitan Dariusz Michałowski – funkcjonariusz BOR.
Dariusz Michałowski urodzony w 1975r. Oficer Ochrony. W BOR od 16 lat. Był w ochronie prezydenta Kwaśniewskiego. W tamtym czasie nosił przydomek "Moskwa". Uprawiał wschodnie sztuki walki, biegał, między innymi w Maratonie Warszawskim. Znał dobrze angielski i rosyjski. Jeden z najbardziej zdolnych funkcjonariuszy BOR. 

W samolocie w kabinie Nr. 1-4.
Powrócił do kraju 14.04.2010r. pierwszym transportem C-17.
Pochowany w Polskiej ziemi.

Stanisław Mikke – Wiceprzewodniczący Rady Ochrony Pamięci Walk i Męczeństwa.
Stanisław Wojciech Mikke urodzony 11.09.1947r. w Częstochowie. Adwokat, pisarz, działacz społeczny, dziennikarz.
Absolwent II Liceum Ogólnokształcącego im. Romualda Traugutta w Częstochowie. Ukończył prawo na Uniwersytecie Warszawskim. Od końca lat 80. był warszawskim adwokatem. Aktywnie działał w samorządzie adwokackim. Był członkiem Okręgowej Rady Adwokackiej w Warszawie, gdzie prowadził szkolenia dla aplikantów. Od 1998r. przewodniczył Komisji Etyki przy Naczelnej Radzie Adwokackiej. W latach 1997r.-2001r. był sędzią Trybunału Stanu. Od 1993r. był redaktorem naczelnym miesięcznika "Palestra". Od 2000r. zasiadał w radzie naukowej Ośrodka Badawczego Adwokatury im. adw. Witolda Bayera. Zaangażowany w ujawnienie zbrodni katyńskich. Brał udział w pracach ekshumacyjnych ofiar zbrodni katyńskiej w Katyniu, Charkowie, Miednoje i Bykowni. Efektem tych prac były dwie książki, w tym Śpij, mężny... w Katyniu, Charkowie i Miednoje. Wydał także inne książki. W 1995r. otrzymał odznakę Adwokatura Zasłużonym oraz Złoty Medal Opiekuna Miejsc Pamięci Narodowej. W 2000 odznaczony został Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski. 16.04.2010r. został pośmiertnie odznaczony Krzyżem Komandorskim z Gwiazdą Orderu Odrodzenia Polski.

W samolocie w kabinie Nr. 4.
Powrócił do kraju 15.04.2010r. C-17.
Pochowany 26.04.2010r. na Cmentarzu Wojskowym na Powązkach w Warszawie.

Aleksandra Natalli Świat – poseł Rzeczypospolitej, PiS.
Aleksandra Krystyna Natalli-Świat urodzona 20.02.1959r. w Obornikach Śląskich. Ekonomistka, polityk, posłanka na Sejm Rzeczypospolitej V i VI kadencji.
W 1982r. ukończyła studia na Wydziale Zarządzania i Informatyki Akademii Ekonomicznej we Wrocławiu, następnie w 2004r. studia menedżerskie we wrocławskiej Wyższej Szkole Bankowej. W latach 1982r.–1991r. pracowała jako starszy asystent w Pracowni Regionalnej Zakładu Badań Statystyczno-Ekonomicznych Głównego Urzędu Statystycznego i Polskiej Akademii Nauk. Następnie przez rok była inspektorem wojewódzkim we wrocławskim Urzędzie Wojewódzkim. Od 1992r. pełniła funkcję zastępcy dyrektora Międzywojewódzkiego Ośrodka Doskonalenia Kadr Administracji Państwowej. W latach 1996r.–2000r. pracowała jako główny specjalista w Urzędzie Miejskim we Wrocławiu. Przez cztery kolejne lata zasiadała w zarządzie Miejskiego Przedsiębiorstwa Komunikacyjnego, a od 2004r. – jako wiceprezes – w zarządzie Wrocławskiego Centrum SPA. W czasach studenckich działała w Niezależnym Zrzeszeniu Studentów. W latach 90. była członkiem Porozumienia Centrum, następnie działała w PPChD i SKL-RNP. Później przystąpiła do Prawa i Sprawiedliwości, zasiadała we władzach krajowych tego ugrupowania. W 2005r. z listy Prawa i Sprawiedliwości została wybrana posłem V kadencji w okręgu wrocławskim. W Sejmie przewodniczyła Komisji Finansów Publicznych. W wyborach parlamentarnych w 2007r. po raz drugi uzyskała mandat poselski. Została w 2008r. wybrana na wiceprezesa Prawa i Sprawiedliwości. W dniu 16.04.2010r. pośmiertnie odznaczona Krzyżem Komandorskim Orderu Odrodzenia Polski. Sejmik Województwa Dolnośląskiego pośmiertnie nadał jej tytuł Honorowego Obywatela Dolnego Śląska.

W samolocie w kabinie Nr. 3.
Powróciła do kraju 23.04.2010r. ostatnim transportem.
Została pochowana na Cmentarzu Ducha Świętego przy ulicy Bardzkiej we Wrocławiu.

Janina Natusiewicz Mirer - sybiraczka.
Janina Natusiewicz Mirer. Działaczka opozycji demokratycznej z Krakowa. Na uroczystości katyńskie zabrała ją Anna Walentynowicz. Sama schorowana potrzebowała pomocy w poruszaniu się, a Janina Natusiewicz-Mirer służyła jej w tym nie pierwszy raz. Przy każdej uroczystości Anna Walentynowicz prosiła o dwa miejsca: dla siebie i dla pani Janiny. To była ciepła, bardzo sympatyczna osoba. O wszystkich tak się mówi, ale pani Janina była naprawdę zawsze uśmiechnięta i wyjątkowo życzliwa.

W samolocie w kabinie Nr. 4
Powróciła do kraju 15.04.2010r. C-17.
Pochowana w Polskiej ziemi.

Piotr Nosek – funkcjonariusz BOR.
Urodzony w 1975r. oficer ochrony, BOR. Od 1995r. w służbie. Uprawiał karate, karate kyokushinkai. Fascynat broni i doskonały strzelec. Zbierał różne rodzaje broni, między innymi noże, bagnety. Startował w zawodach strzeleckich. Zajmował się rusznikarstwem.

W samolocie w kabinie Nr. 1-4.
Powrócił do kraju 14.04.2010r. pierwszym transportem C-17.
Pochowany w Polskiej ziemi.

Piotr Nurowski – prezes Polskiego Komitetu Olimpijskiego.
Piotr Jan Nurowski urodzony 20.06.1945r. w Sandomierzu. Działacz sportowy, społeczny i biznesmen.
W 1967r. ukończył studia na Wydziale Prawa Uniwersytetu Warszawskiego. Przez krótki czas był sprawozdawcą sportowym w Polskim Radiu. W czasie studiów rozpoczął działalność w Związku Młodzieży Socjalistycznej, na początku jako szef koła ZMS na Wydziale Prawa UW, szef organizacji dzielnicowej na warszawskim Żoliborzu, a następnie kierownik wydziału propagandy i prasy Zarządu Głównego. W 1972r. został wiceprezesem Polskiego Związku Lekkiej Atletyki ds. młodzieżowo-wychowawczych. Rok później jako najmłodszy na świecie szef narodowego związku sportowego został wybrany prezesem PZLA. Tę funkcję pełnił do 1976r. oraz w latach 1978r.–1980r.. Członek Polskiej Zjednoczonej Partii Robotniczej. W drugiej połowie lat 70. pełnił funkcję kierownika wydziału propagandy i kultury Komitetu Wojewódzkiego PZPR, nadzorował m.in. stołeczną prasę i telewizję. W latach 1973r.–1976r. sprawował mandat radnego Rady Narodowej miasta stołecznego Warszawy. Od 1981r. pracownik Ministerstwa Spraw Zagranicznych: I sekretarz ambasady w Moskwie ( 1981r.–1984r. ), pracownik Departamentu Azji, Afryki i Australii w MSZ ( 1984r.–1986r. ), radca ambasady w Rabacie (Maroko, 1986r.–1991r.). Po 1991r. związał się z Zygmuntem Solorzem i zajął się działalnością biznesową w jego spółkach. W latach 1991r.–1992r. dyrektor biura handlowego spółki Solpol. W 1992r. zaangażował się w tworzenie stacji telewizyjnej Polsat, członek Zarządu Polskiej Telewizji Satelitarnej Polsat S. A. ( 1992r.–1998r. ), członek Rady Nadzorczej Telewizji Polsat S. A. ( od 1998r. ). Pełnił również funkcję prezesa Zarządu Elektrimu. W lutym 2005r. wybrany na stanowisko prezesa Polskiego Komitetu Olimpijskiego.

W samolocie w kabinie Nr. 4.
Powrócił do kraju 14.04.2010r. pierwszym transportem C-17.
Pochowany w Alei Zasłużonych na Cmentarzu Wojskowym na Powązkach w Warszawie.

Bronisława Orawiec Loeffler – przedstawiciel Rodzin Katyńskich.
Bronisława Orawiec-Löffler urodzona 16.02.1929r. w Poroninie. Stomatolog, działaczka społeczna, przedstawiciel Rodziny Katyńskiej.
Mieszkała w rodzinnym Poroninie koło Zakopanego. Córka Bronisława Orawca i Heleny z d. Stachoń. Rodzice zaagażowani w ruch oporu. Przerzucali ściganych przez gestapo za Tatry. Sami trafili do więzienia. W latach 1947r.–1952r. studiowała na Wydziale Stomatologii Akademii Medycznej w Krakowie. W czasie II wojny światowej w domu Orawców w Poroninie ukrywał się żołnierz, Franciszek Gajowniczek ( ten za którego życie oddał Święty Maksymilian ). W latach 1953r.–1989r. pracowała w swoim zawodzie w Nowym Targu, Bukowinie Tatrzańskiej, Poroninie, a następnie w Zakopanem. Była aktywna społecznie. Wielokrotnie zasiadała w zarządzie Związku Podhalan. Szczególnie aktywnie angażowała się w wiele działań patriotycznych, a szczególnie dbała o pamięć pomordowanych w Katyniu. Była inicjatorką wystawy "Katyń – walka o prawdę" w Poroninie w 2001r.. Jej stryj, Franciszek Orawiec, dowódca 2. Pułku Strzelców Podhalańskich, zginął w Katyniu.
Pani Bronisława była wdową po Wiesławie Löffler, z którym przeżyła 49 lat. Mieli córkę Anitę oraz wnuka Łukasza. Pani Bronisława przez wiele lat chciała osobiście oddać hołd swojemu stryjowi pochowanemu w katyńskim lesie.
Bronisława Orawiec-Löffler została odznaczana Srebrnym Krzyżem Zasługi, srebrną odznaką "Za zasługi dla Ziemi Krakowskiej" i odznaką "Za wzorową pracę w służbie zdrowia", a pośmiertnie Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski. 

W samolocie w kabinie Nr. 4
Powróciła do kraju 15.04.2010r. C-17.
Została pochowana z wojskowymi honorami 19.04.2010r. roku na cmentarzu w Poroninie. Msza żałobna o godz. 14;00 w Kościele pw. Św. Marii Magdaleny w Poroninie.

ksiądz podpułkownik Jan Osiński – Ordynariat Polowy Wojska Polskiego.
Jan Kazimierz Osiński urodzony 24.03.1975r. w Miechowie. Kapłan, magister teologii i prawa kanonicznego, wicekanclerz Kurii Polowej Wojska Polskiego, sekretarz biskupa polowego WP Tadeusza Płoskiego, naczelny kapelan Straży Ochrony Kolei i kapelan Komendy Głównej Straży Ochrony Kolei w Warszawie, podpułkownik Wojska Polskiego.
Kazimierz Osiński urodzony w rodzinie Henryka i Stanisławy z domu Rączka Uczęszczał do liceum ogólnokształcącego w Michowie. W sierpniu 1994r. został studentem na Wydziale Elektroniki Wojskowej Akademii Technicznej. W 1995r. wstąpił do Wyższego Seminarium Duchownego Świętego Jana Chrzciciela w Warszawie, pragnął zostać kapłanem Ordynariatu Polowego Wojska Polskiego. Święcenia kapłański przyjął z rąk biskupa polowego Sławoja Leszka Głódzia 2001r.. Pierwszą placówką ks. Osińskiego była parafia wojskowa w Dęblinie. W 2003r. mianowany został na stopień porucznika. Rok później został wikariuszem parafii przy Katedrze Polowej NMP Królowej Polski w Warszawie. Wtedy też został sekretarzem biskupa polowego. Mianowano go kapitanem.
W 2004r. został osobistym sekretarzem biskupa polowego Tadeusza Płoskiego. W tym też roku został korespondentem Ordynariatu Polowego WP dla Radia Watykańskiego. W listopadzie 2005 mianowany został kapelanem Wojskowego Wymiaru Sprawiedliwości. W tym samym roku awansował do stopnia majora, zaś w 2006r. do stopnia podpułkownika. W 2007r. powierzono mu urzędy: wicekanclerza Kurii Polowej Wojska Polskiego i kapelana 1. Bazy Lotniczej w Warszawie, naczelnego kapelana Straży Ochrony Kolei oraz kapelana Komendy Głównej Straży Ochrony Kolei w Warszawie. W 2008r. ukończył studia na Wydziale Prawa Kanonicznego w Uniwersytecie Kardynała Stefana Wyszyńskiego w Warszawie (tytuł magistra - licencjata w zakresie prawa kanonicznego) i rozpoczął studia doktoranckie na Wydziale Prawa i Administracji tej samej uczelni. W 2009r. powołany został na urząd zastępcy sekretarza generalnego Synodu Ordynariatu Polowego w Polsce. Dnia 13.04.2010r. został pośmiertnie awansowany przez Ministra Obrony Narodowej na stopień pułkownika. 16.04.2010r. został pośmiertnie odznaczony Krzyż Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski.

W samolocie w kabinie Nr. 4.
Powrócił do kraju 14.04.2010r. pierwszym transportem C-17.
Pochowany 19.04.2010r. w katedrze polowej Wojska Polskiego, razem ze swoim biskupem Tadeuszem Płoskim.

ksiądz pułkownik Adam Pilch – Ewangelickie Duszpasterstwo Polowe.
Adam Pilch urodzony 26.06.1965r. w Wiśle. Duchowny kościoła luterańskiego, kapelan, pułkownik WP.
Był absolwentem technikum hotelarskiego w Wiśle, w 1984r. zdał maturę. W 1989r. ukończył studia teologiczne na wydziale teologii ewangelickiej Chrześcijańskiej Akademii Teologicznej w Warszawie.
Został ordynowany 15.07.1990r. w Sorkwitach. Od 1993r. był administratorem, a od 1996r. proboszczem ewangelicko-augsburskiej parafii Wniebowstąpienia Pańskiego w Warszawie. Od 1995r. dziekan Warszawskiego Okręgu Wojskowego w stopniu majora, od 1999r. zastępca Ewangelickiego Biskupa Wojskowego w stopniu pułkownika. Od listopada 2009r. sprawował funkcję p.o. Naczelnego Kapelana Ewangelickiego. Był członkiem Kapituły Orderu Uśmiechu. Wystąpił w serialu Marszałek Piłsudski w roli luterańskiego duchownego udzielającego ślubu Józefowi Piłsudskiemu i Marii Juszkiewicz.
Miał żonę Kornelię i córkę Emmę (ur. 1996).
W dniu 15.04.2010r. został pośmiertnie awansowany do stopnia generała brygady.

W samolocie w kabinie Nr. 3-4.
Powrócił do kraju 14.04.2010r. pierwszym transportem C-17.
W dniu 24.04.2010r. został pochowany na cmentarzu ewangelicko-augsburskim w Warszawie.

Katarzyna Piskorska – przedstawiciel Rodzin Katyńskich.
Katarzyna Wanda Antonina Piskorska urodzona 2.03.1937r. w Warszawie. Harcerka, artystka rzeźbiarka i medalierka. Katarzyna Piskorska była córką Tomasza Piskorskiego i Marii z Podgórskich, którzy mieli 2 córki: o 8 lat starszą Annę Piskorską oraz Katarzynę. Straciła ojca w wieku 2 lat, gdy został internowany w Starobielsku, a później rozstrzelany w Charkowie. Do powstania warszawskiego mieszkała z matką w Warszawie. Po upadku powstania była zmuszona do pójścia do Konstancina, gdzie mieszkała z matką i siostrą przez rok, po czym wraz z nimi przeprowadziła się do Zabrza, gdzie uczyła się w Szkole Powszechnej nr 24. Po powrocie do Warszawy w 1948r. kontynuowała naukę w V klasie Szkoły Podstawowej nr 115 na Sadybie. W latach 1951r.–1956r. była uczennicą liceum Ogólnokształcącej Szkoły Sztuk Pięknych, kończąc naukę maturą. W 1956r. mimo zdanych egzaminów do Akademii Sztuk Pięknych w Warszawie i UW z powodów politycznych została skreślona z list studentów obu uczelni. Została wolna słuchaczką na ASP i w 1957r. otrzymała indeks. ASP ukończyła w 1962r. Po ukończeniu studiów, pracowała jako nauczycielka plastyki kolejno w: Zespole Szkół Przemysłu Papierniczego w Jeziornie, Technikum Handlowym, Szkole Podstawowej w Powsinie, w Technikum Elektryczno-Mechanicznym przy ul. Cecylii Śniegockiej, na Sadybie. W 1974r. przeniosła się do Państwowego Liceum Sztuk Plastycznych, gdzie prowadziła zajęcia rzeźbiarskie do 1980r., kiedy została zwolniona z powodów politycznych. Od 1983r. była na rencie, a od 1987r. – na emeryturze.
Była laureatką licznych nagród. Uczestniczyła w ponad 120 ogólnopolskich i międzynarodowych wystawach twórczości. Projektowała i wykonywała wielkanocny „Grób Chrystusa” i szopki bożonarodzeniowe w swoim parafialnym kościele św. Antoniego Padewskiego oraz w Katedrze Polowej Wojska Polskiego. Tworzyła ołtarze katyńskie. Przygotowywała dekoracje na wszystkie doroczne sesje katyńskie Rady Polskiej Fundacji Katyńskiej na Zamku Królewskim. Projektowała medale, medaliony, nagrobki i pomniki. Jej prace znajdują się w wielu muzeach w Polsce i zagranicą oraz w prywatnych kolekcjach.
Od młodości związana z harcerstwem. Będąc córką dwojga harcmistrzów, była od urodzenia wychowywana w duchu miłości Ojczyzny i wartości skautowych. W 1947r. została przyjęta do drużyny harcerskiej swojej siostry -- ŻDH im. Słonecznych Rycerzy. W 1961 r. zawiesiła swoją działalność w harcerstwie, ze względu na zmiany polityczne w ZHP, jednak jeszcze w latach 1975r.-2010r. była instruktorką Zespołu Wędrowniczek po Zachodnim Stoku. Od 13.12.1981r. zaangażowała się w konspirację. W piwnicy miała offsetową maszynę drukarską. Była działaczką Akcji Katolickiej, Zarządu Towarzystwa Opieki nad Zabytkami, Zarządu Warszawskiego Okręgu Związku Polskich Artystów Plastyków . Była członkinią: Zarządu Rodzin Katyńskich, Zrzeszenia byłych ZET-owców i ich potomków, Zrzeszenia Warszawiaków-Dekretowców ( właścicieli nieruchomości pozbawionych własności przez dekret Bieruta ). W 2005r. została odznaczona Medalem „Pro Memoria”, a pośmiertnie Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski. 

W samolocie w kabinie Nr. 4.
Powróciła do kraju 15.04.2010r. C-17.
Została pochowana na Starych Powązkach w grobie, w którym wcześniej pochowano jej mamę, ( symbolicznie ) ojca i siostrę. Grób znajduje się w kwaterze 18-1-1.

Maciej Płażyński – Prezes Stowarzyszenia „Wspólnota Polska”.
Maciej Płażyński urodzony 10.02.2010r. w Młynarach. Prawnik, polityk, wojewoda gdański, marszałek sejmu, założyciel PO, poseł na Sejm III, IV, VI kadencji, senator, wicemarszałek Senatu VI kadencji.
Jego rodzice i młodszy brat zostali weterynarzami. Maciej Płażyński ukończył Liceum Ogólnokształcące w Pasłęku, następnie przez rok pracował fizycznie na Śląsku, w tym przy budowie Huty Katowice w Dąbrowie Górniczej. W 1977r. rozpoczął studia prawnicze na Uniwersytecie Gdańskim ( ukończył je w 1991r. ). W 80-tych latach działał w Solidarności, Ruchu Młodej Polski, Niezależnym Zrzeszeniu Studentów. Założył Spółdzielnię Pracy, której celem było zatrudnienie osób represjonowanych. W 1989r. współtworzył stowarzyszenie Kongres Liberałów. W sierpniu 1990r. został powołany przez pierwszego powojennego niekomunistycznego premiera Tadeusza Mazowieckiego na urząd wojewody gdańskiego. W 1991r. ukończył studia na Wydziale Prawa i Administracji Uniwersytetu Gdańskiego. W 1996r.r został wiceprzewodniczącym Akcji Wyborczej Solidarność w województwie gdańskim. W 1997r. uzyskał mandat posła na Sejm III kadencji z listy AWS, następnie wybrano go na urząd Marszałka Sejmu. W dniu 19.01.2001r. wraz z Andrzejem Olechowskim i Donaldem Tuskiem współtworzył Platformę Obywatelską, z listy której po raz drugi został posłem w tym samym roku w okręgu gdańskim. Objął stanowisko pierwszego przewodniczącego PO. Odszedł z PO w 2003r., oficjalnie powołując się na rozbieżności programowe. W Sejmie IV kadencji był członkiem Komisji Odpowiedzialności Konstytucyjnej. W wyborach parlamentarnych w 2005r. startował jako niezależny kandydat do Senatu, zdobywając w okręgu gdańskim największą liczbę głosów. W Senacie VI kadencji 27.10.2005r. został wybrany na wicemarszałka. Przed drugą turą wyborów prezydenckich w 2005r. zadeklarował poparcie dla Lecha Kaczyńskiego. We wrześniu 2007r. ogłosił, że w przedterminowych wyborach wystartuje do Sejmu z listy PiS w Gdańsku. W wyborach z października tego samego roku po raz trzeci uzyskał mandat poselski. Wkrótce po rozpoczęciu kadencji wystąpił z klubu parlamentarnego Prawa i Sprawiedliwości. W 2008r. został wybrany na prezesa "Wspólnoty Polskiej" w Warszawie, stowarzyszenia zajmującego się opieką nad Polonią, zwłaszcza w krajach postradzieckich.
Maciej Płażyński był żonaty z Elżbietą ( sędzią Sądu Okręgowego w Gdańsku ), miał troje dzieci: Jakuba, Katarzynę i Kacpra.

W samolocie w kabinie Nr. 4.
Powrócił do kraju 15.04.2010r. C-17.
Pochowany 21.04.2010r. w podziemiach Bazyliki Mariackiej w Gdańsku. Mszy świętej pogrzebowej o godzinie 12;00 przewodniczył abp Sławoj Leszek Głódź.

Ksiądz biskup generał dywizji Tadeusz Płoski – Ordynariusz Polowy Wojska Polskiego.
Tadeusz Stefan Płoski urodzony 9.03.1956r. w Lidzbarku Warmińskim. Kapłan katolicki, biskup, dziekan Nadwiślańskich Jednostek Wojskowych Ministerstwa Spraw Wewnętrznych i Administracji, dziekan Biura Ochrony Rządu, biskup polowy Wojska Polskiego, generał dywizji Wojska Polskiego.
Doktor habilitowany nauk prawnych, profesor nadzwyczajny Uniwersytetu Warmińsko-Mazurskiego, tamże kierownik Katedry Prawa Administracyjnego i Nauki o Administracji. Członek Rady Ochrony Pamięci Walk i Męczeństwa.
Tadeusz Stefan Płoski w 1976r. wstąpił do Wyższego Seminarium Duchownego Metropolii Warmińskiej "Hosianum" w Olsztynie, W 1982r. przyjął święcenia kapłańskie z rąk bp. Jana Obłąka, a następnie był wikariuszem w parafii św. Józefa w Morągu. Natomiast od 1983r. do 1986r. studiował prawo kanoniczne na Katolickim Uniwersytecie Lubelskim w Lublinie. Od 1986r. pracował w Kurii Biskupiej oraz Sądzie Biskupim Diecezji Warmińskiej w Olsztynie. W 1992r. został skierowany do służby w Ordynariacie Polowym Wojska Polskiego. W 1993r. w Akademii Teologii Katolickiej w Warszawie obronił doktorat nt. "Sąd Biskupi Diecezji Warmińskiej w latach 1957r.-1971r.. Studium prawno-historyczne." W 1999r. otrzymał godność prałata. W 2001r. został kanclerzem Kurii Polowej. W 2004r. papież Jan Paweł II mianował go biskupem polowym Wojska Polskiego.
W 2007r. zdał kolokwium habilitacyjne przed Radą Wydziału Prawa i Administracji Uniwersytetu Mikołaja Kopernika w Toruniu i na podstawie rozprawy "Duszpasterstwo w Wojsku Polskim. Studium prawne z uwzględnieniem praw człowieka i prawa humanitarnego." uzyskał stopień doktora habilitowanego nauk prawnych. W 1994r. na Wydziale Strategiczno-Obronnym Akademii Obrony Narodowej w Warszawie ukończył Podyplomowe Studia Operacyjno-Strategiczne. Był zatrudniony na stanowisku adiunkta w Katedrze Prawa Kanonicznego i Wyznaniowego na Wydziale Prawa i Administracji Uniwersytetu Warmińsko-Mazurskiego w Olsztynie. W 2008r. został profesorem nadzwyczajnym Uniwersytetu Warmińsko-Mazurskiego oraz kierownikiem Katedry Prawa Administracyjnego i Nauki o Administracji na Wydziale Prawa i Administracji. Biskup Płoski był członkiem Rady Prawnej Episkopatu Polski oraz delegatem Konferencji Episkopatu Polski ds. harcerzy, kombatantów i duszpasterstwa policji.
Awanse; kapitan – 1992r., major – 1995r., podpułkownik – 1998r., pułkownik – 2000r., generał brygady – 2004r., generał dywizji – 2006r., generała broni – 16.04.2010r. ( pośmiertnie ).
Odznaczenia; Krzyż Komandorski Orderu Odrodzenia Polski ( pośmiertnie ), Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski, Złoty Krzyż Zasługi, Srebrny Krzyż Zasługi, Brązowy Medal "Siły Zbrojne w Służbie Ojczyzny", Srebrny Medal "Za zasługi dla obronności kraju", Złoty Medal "Za Zasługi dla Policji", Komandoria Missio Reconciliationss, Medal Pro Memoria, Odznaka Honorowa "Za Wybitne Zasługi dla Ligi Obrony Kraju", Odznaka Klubu Kawalerów Orderu Wojennego Virtuti Militari, Odznaka "Za zasługi dla Ogólnopolskiego Związku Żołnierzy Batalionów Chłopskich", Krzyż Wielki Orderu Świętego Stanisława, Krzyż Honorowy Związku Harcerstwa Rzeczypospolitej – AD AMICUM ( pośmiertnie ) 

W samolocie w kabinie Nr. 2.
Powrócił do kraju 15.04.2010r. C-17.
Biskup polowy Tadeusz Płoski i jego sekretarz ks. Jan Osiński pochowani zostali w poniedziałek 19.04.2010r. w Warszawie. O godz. 12;00 przed Katedrą Polową Wojska Polskiego przy ul. Długiej 13/15 msza żałobna, następnie ciała bp. Płoskiego i ks. Osińskiego złożono w krypcie Kaplicy Lotników, znajdującej się w Katedrze Polowej.

Agnieszka Podgórka Węcławek – stewardesa i funkcjonariusz BOR
Agnieszka Podgórka Węcławek urodziła się w 1975r. Uprawiała biegi i pływanie. Po ukończeniu szkół pracowała jako sekretarka. Od 2002r. służyła w BOR. Jako funkcjonariusz BOR zajmowała się na pokładzie samolotów tylko osobami, którym przysługiwała ochrona. W dniu 10.05.2010r. wydawało się, że nie poleci, gdyż wyjazd był bardzo krótki. Lecz przełożeni zdecydowali, aby poleciała.

W samolocie w kabinie Nr. 1-4.
Powróciła do kraju 15.04.2010r. C-17.
Pochowana w Polskiej ziemi.

generał dywizji Włodzimierz Potasiński – Dowódca Wojsk Specjalnych.
Włodzimierz Edward Potasiński urodzony 31.07.1956r. w Czeladzi. Generał Dywizji Wojska Polskiego.
W 1980r. ukończył Wyższą Szkołę Oficerską Wojsk Zmechanizowanych, a w 1988r. Akademię Sztabu Generalnego w Warszawie. Następnie w 1997r. Podyplomowe Studium Operacyjno-Strategiczne, w George C. Marshall European Center for Security Studies. 
Stanowiska służbowe; dowódca plutonu szturmowego – 6 Pomorska Dywizja Powietrznodesantowa w Krakowie, dowódca kompanii szturmowej – 6 Pomorska Dywizja Powietrznodesantowa w Krakowie, szef sztabu, potem dowódca 16 Batalionu Powietrznodesantowego, zastępca dowódcy, potem dowódca – Polskiego Kontyngentu Wojskowego w Syrii, szef sztabu, potem dowódca 3 Brygady Zmechanizowanej Legionów im. Romualda Traugutta w Lublinie, szef Zarządu Rozpoznania i WRE Dowództwa Wojsk Lądowych, dowódca 2 Brygady Zmechanizowanej Legionów im. Marszałka Józefa Piłsudzkiego, dowódca 25 Brygady Kawalerii Powietrznej im. Księcia Józefa Poniatowskiego w Tomaszowie Mazowieckim, szef sztabu – zastępca dowódcy 2 Korpusu Zmechanizowanego w Krakowie, od 2007r. dowódca Wojsk Specjalnych.
Odznaczenia; Krzyż Komandorski Orderu Odrodzenia Polski ( pośmiertnie ), Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski, Złoty Krzyż Zasługi, Złoty Medal "Siły Zbrojne w Służbie Ojczyzny", Złoty Medal "Za zasługi dla obronności kraju", Medal ONZ za misję UNDOF, Medal Pamiątkowy Wielonarodowej Dywizji Centrum-Południe w Iraku.
Pośmiertnie awansowany do stopnia generała broni.

W samolocie w kabinie Nr. 2.
Powrócił do kraju 23.04.2010r. ostatnim transportem.
Pochowany 25.04.2010r. na Cmentarzu Rakowickim w Krakowie.

Andrzej Przewoźnik – organizator uroczystości, Sekretarz ROPWiM.
Andrzej Jan Przewoźnik sekretarz generalny Rady Ochrony Pamięci Walk i Męczeństwa. Historyk ( 1992r.-2010r. ), działacz państwowy.
Urodzony 13.05.1963r.. W 1988r. ukończył studia historyczne na Wydziale Filozoficzno-Historycznym Uniwersytetu Jagiellońskiego w Krakowie. W 2002r. został absolwentem studiów podyplomowych z dziedziny z obronności państwa na Wydziale Strategiczno-Obronnym Akademii Obrony Narodowej w Warszawie. W latach 1981r.–1989r. zaangażowany w działalność NSZZ "Solidarność". W 1990r. był radnym Rady Dzielnicy Zwierzyniec w Krakowie. W tym samym roku rozpoczął pracę w Urzędzie Wojewódzkim w Krakowie. Od 1.09.1992r. pełnił funkcję sekretarza generalnego Rady Ochrony Pamięci Walk i Męczeństwa. Pełniąc tę funkcję odniósł liczne sukcesy, m.in. w sprawie cmentarza i pomnika ofiar zbrodni w Jedwabnem czy wieloletniej skutecznej batalii o odbudowę i ponowne uroczyste otwarcie Cmentarza Obrońców Lwowa. Był Wiceprzewodniczącym i Sekretarzem Komisji ds. Upamiętnienia Ofiar Zbrodni Katyńskiej przy Prezesie Rady Ministrów ( 1994r.–1998r. ). Członek Rady Muzealnej Państwowego Muzeum KL Auschwitz-Birkenau w Oświęcimiu-Brzezince, Muzeum Niepodległości w Warszawie, Centralnego Muzeum Jeńców Wojennych w Łambinowicach-Opolu, wiceprzewodniczący Rady Muzeum Wojska Polskiego, członek Rady Programowej Muzeum Powstania Warszawskiego. W 2005r. był jednym z najpoważniejszych kandydatów na następcę Leona Kieresa na stanowisku prezesa Instytutu Pamięci Narodowej. Opiekował się miejscami męczeństwa Polaków.
Wielokrotnie odznaczany; Krzyż Wielki Orderu Odrodzenia Polski ( pośmiertnie ), Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski, Krzyż Komandorski Orderu Świętego Grzegorza Wielkiego, Krzyż Oficerski Orderu Zasługi Republiki Węgierskiej, Srebrny Krzyż Stowarzyszenia Polskich Kombatantów w Londynie, Medal "Milito Pro Christo", Medalem Zasłużony Kulturze Gloria Artis ( pośmiertnie ).
Żonaty, pozostawił po sobie dwie córki.

W samolocie w kabinie Nr. 4.
Powrócił do kraju 23.04.2010r. ostatnim transportem.
Spoczął 27.04.2010r. na cmentarzu Wojskowym na Powązkach w Warszawie.
27.04.2010r. pochowano Pana Przewoźnika

Krzysztof Putra – wicemarszałek Sejmu Rzeczypospolitej.
Krzysztof Jakub Putra urodzony 4.07.1957r. w Józefowie. Polityk, senator, wicemarszałek Senatu VI kadencji, poseł na Sejm I i VI kadencji, wicemarszałek Sejmu VI kadencji.
Jego krewnym był Aleksander Putra, poseł na Sejm Ustawodawczy w 1919r. z ziemi suwalskiej i działacz ludowy.
Ukończył technikum Mechaniczne w Białymstoku. Działał w branżowych związkach zawodowych, a od 1980r. w Solidarności. Od 1975r. do 1994r. pracował jako robotnik w Fabryce Przyrządów i Uchwytów w Białymstoku. Związany ( 1991r.-1993r. ) z Porozumieniem Obywatelskim Centrum. W 2001r. był jednym z współzałożycieli Prawa i Sprawiedliwości. W wyborach parlamentarnych w 2005r. został wybrany na senatora i został wicemarszałkiem Senatu. W wyborach parlamentarnych w 2007r. uzyskał mandat poselski i został wicemarszałkiem Sejmu. Właściciel największych wąsów w polskiej polityce. Gdy raz na jakiś czas decydował o ich zgoleniu, wiadomość ta stawała się politycznym newsem dnia. „Kilka lat temu najmłodszy - wówczas czteroletni - syn zapytał mnie wieczorem, jak wyglądam bez wąsów. Wziąłem nożyczki, później maszynkę i mu pokazałem. Jemu się podobało, ale najstarsza córka widząc mnie w kuchni, krzyknęła wystraszona. Myślała, że ktoś obcy włamał się do naszego domu.” 
Pośmiertnie odznaczony Krzyżem Komandorskim z Gwiazdą Orderu Odrodzenia Polski.
Był żonaty, miał ośmioro dzieci. 

W samolocie w kabinie Nr. 2.
Powrócił do kraju 14.04.2010r. pierwszym transportem C-17.
Pochowany 20.04.2010r. w Białymstoku. O godzinie 14;00 msza żałobna w bazylice metropolitalnej, koncelebrowana przez metropolitę białostockiego abp. Edwarda Ozorowskiego. Potem przemarsz konduktu żałobnego na cmentarz parafii Św. Rocha.

ksiądz profesor Ryszard Rumianek – rektor Uniwersytetu Stefana Kardynała Wyszyńskiego.
Ryszard Rumianek urodzony 1947r. w Warszawie. Profesor biblistyki i pasjonat ksiąg biblijnych.
Od 1999r. prowadził wykłady z Pisma Świętego na Akademii Teologii Katolickiej ( dziś UKSW ). Często mówił o swojej fascynacji Księgą Ezechiela ze względu na jej symbolikę i wizyjność. Opublikował wiele książek i artykułów biblijnych, m.in. "Wizje pomyślności w Księdze Ezechiela" i "Motyw miłości cudzołożnej w Ez 16 i 23". Jako swoją dewizę życiową podawał: "Respice finem". Od 2005r. był rektorem Uniwersytetu Kardynała Stefana Wyszyńskiego w Warszawie. 

W samolocie w kabinie Nr. 4.
Powrócił do kraju 14.04.2010r. pierwszym transportem C-17.
Pochowany w Warszawie.

Arkadiusz Rybicki – poseł Rzeczypospolitej, PO.
Arkadiusz Czesław Rybicki urodzony 12.01.1953r. w Gdyni. Polityk, działacz społeczny i samorządowy, poseł na Sejm V i VI kadencji. 
Ukończył studia historyczne na Uniwersytecie Gdańskim. W drugiej połowie lat 70. związał się ze środowiskiem opozycyjnym na Wybrzeżu. To on w 1970r. w czasie wydarzeń grudniowym napisał na murze stoczni "Katyń Pomścimy". Od 1976r. współpracował z KOR, a w 1977r. był wśród założycieli Studenckiego Komitetu Solidarności w Gdańsku. W okresie 1978r.–1980r. zatrudniony był przez ks. Hilarego Jastaka jako archiwista w Parafii Najświętszego Serca Pana Jezusa w Gdyni, a potem przy kościele św. Krzyża w Gdańsku. Po sierpniu 1980r. zaangażował się w działalność NSZZ "Solidarność". Wspólnie z Maciejem Grzywaczewskim ( późniejszym dyrektorem Programu I TVP ) spisał na tablicy 21 postulatów Międzyzakładowego Komitetu Strajkowego. W 2003r. tablica z postulatami została przez UNESCO wpisana na listę światowego dziedzictwa kulturalnego "Pamięć Świata". W czasie stanu wojennego był internowany w Strzebielinku. W latach 1990r.–1991r. pracował jako szef Zespołu Obsługi Politycznej prezydenta RP w Kancelarii Prezydenta Lecha Wałęsy. Odszedł z pracy w Kancelarii po konflikcie z Mieczysławem Wachowskim. Następnie prowadził własną działalność gospodarczą, a potem był dyrektorem kreatywnym w Agencji Filmowej Profilm. Od 1999r. do 2001r. był podsekretarzem stanu w Ministerstwie Kultury i Dziedzictwa Narodowego odpowiedzialnym m.in. za współpracę z zagranicą i integrację europejską. W latach 2002r.–2005r. był dyrektorem Nadbałtyckiego Centrum Kultury oraz Departamentu Kultury, Sportu i Turystyki Urzędu Marszałkowskiego w Gdańsku. W latach 1998r.–2005r. zasiadał w radzie miasta Gdańska. Kierował Nadbałtyckim Centrum Kultury oraz Departamentem Kultury, Sportu i Turystyki Urzędu Marszałkowskiego Województwa Pomorskiego. Od 2001r. działał w Platformie Obywatelskiej, był przewodniczącym PO w Gdańsku. W wyborach parlamentarnych w 2005r. został wybrany posłem na Sejm V kadencji z okręgu gdańskiego. W 2007 po raz drugi uzyskał mandat poselski. Autor wielu publikacji z zakresu historii, polityki i kultury oraz scenariuszy filmów dokumentalnych. Pośmiertnie odznaczony Krzyżem Wielkim Orderu Odrodzenia Polski.
Był bratem Sławomira Rybickiego i Bożeny Rybickiej, a także szwagrem Macieja Grzywaczewskiego.

W samolocie w kabinie Nr. 2-3.
Powrócił do kraju 23.04.2010r. ostatnim transportem.
Pochowany w Gdańsku.

Andrzej Sariusz-Skąpski – Prezes Federacji Rodzin Katyńskich.
Andrzej Sariusz-Skąpski urodzony 1937r. Andrzej Skąpski prezes Federacji Rodzin Katyńskich. Mieszkał w Krakowie. Jego tata prokurator, został zamordowany przez sowietów w Katyniu. Z powodu pochodzenia taty nie miał łatwego życia w PRL. Uczył się aż w pięciu podstawówkach. Gdy był w liceum służba bezpieczeństwa wywoziła go na przesłuchania do krakowskiego aresztu śledczego na Montelupich. Skąpski związany był z Zakopanem, w czasach PRL był m.in. przewodniczącym PRON w Białym Dunajcu, był też bliski środowisku PAX. Andrzej Sariusz Skąpski zginął tragicznie w katastrofie prezydenckiego samolotu pod Smoleńskiem, w drodze na grób swojego ojca - zamordowanego w Katyniu w 1940r.
Osierocił dwie córki, żonę i wnuczkę. Jedna z córek działała w Fundacji Rodzin Katyńskich.

W samolocie w kabinie Nr. 4.
Powrócił do kraju 15.04.2010r. C-17
W dniu 20.04.2010r. o godzinie 9;00 w kościele pod wezwaniem św. Piotra i Pawła trumna została wystawiona i odbyła się msza żałobna. Pan Andrzej został pochowany 21.04.2010r. na Cmentarzu Rakowickim, gdzie znajduje się rodzinny grób Sariuszy-Skąpskich. Uroczystości pogrzebowe rozpoczęto się o godz. 13;00 w kaplicy cmentarnej.

Wojciech Seweryn – przedstawiciel Rodzin Katyńskich.
Wojciech Seweryn, znany działacz polonijny w Chicago, przewodniczący Komitetu Budowy Pomnika Ofiar Katyńskich.
To za sprawą powołanego przez niego w 2000r. komitetu na cmentarzu św. Wojciecha w Niles, koło Chicago, stanął Pomnik Ofiar Katynia, zwany również Golgotą Wschodu. Praca Wojciecha Seweryna nad pomnikiem trwająca prawie 10 lat była hołdem złożonym wszystkim ofiarom mordu katyńskiego w tym ojcu, który zginął w Katyniu. Wojciech Seweryn, podczas uroczystego poświęcenia pomnika 17.05.2009r. został odznaczony przez Prezydenta RP Lecha Kaczyńskiego Krzyżem Oficerskim Orderu Zasługi Rzeczypospolitej Polskiej.
Wojciech Seweryn urodził się 31.08.1939r. w Tarnowie. Ojciec widział go tylko przez godzinę. Jego ojciec, Mieczysław Seweryn, oficer 16 pułku piechoty, uwięziony w obozie w Kozielsku, podzielił los Polskich jeńców wojennych. Wojciech Seweryn ukończył w Tarnowie Liceum Sztuk Plastycznych, później studiował w ASP w Krakowie. Do USA wyemigrował, by móc, jak sam napisał, zrealizować „testament swojego życia” – zbudować Pomnik Ofiar Katynia. W Chicago mocno zaangażował się w działalność miejscowej Polonii, organizował uroczyste parady z okazji Polskich świąt narodowych. Przed dziewięcioma laty zaczął zbierać fundusze na stworzenie monumentu na cmentarzu św. Wojciecha w Niles pod Chicago. Wśród amerykańskich polonusów udało się zebrać na ten cel 290 tys. dol. Kamień węgielny pod budowę pomnika położył 8.10.2000r. kardynał Józef Glemp. Uroczyste odsłonięcie dzieła Wojciecha Seweryna odbyło się blisko rok temu - w niedzielę 17.05.2009r. W ceremonii uczestniczyło blisko dwa tysiące osób, wśród nich wielu mieszkających w USA krewnych ofiar zamordowanych w Katyniu. Uroczystość celebrował kardynał Józef Glemp, a także polonijni biskupi metropolii Chicago Tadeusz Jakubowski i Tomasz Paprocki. Wojciech Seweryn, komponując rzeźbę, zainspirował się Pietą - przedstawił Maryję trzymającą w ramionach martwego żołnierza. W tle widać orła z rozpostartymi skrzydłami. Monument zwieńcza krzyż z czarnego granitu.

W samolocie w kabinie Nr. 4.
Powrócił do kraju 16.04.2010r. CASA.
Pochowany (?).

Sławomir Skrzypek – prezes Narodowego Banku Polskiego.
Sławomir Skrzypek urodził się w 1963r. w Katowicach. Ukończył Politechnikę Śląską w Gliwicach, był też magistrem nauk ekonomicznych warszawskiej SGH. Miał dyplom MBA University of Wisconsin - La Crosse i dyplom Business Management Uniwersytetu Georgetown. Swoją karierę zawodową związał z Jarosławem i Lechem Kaczyńskimi. Był członkiem partii Porozumienie Centrum. Miał prawicowe poglądy Jest bardzo ambitny. Zawsze miał w sobie dużo pokory, jeśli chodzi o zdobywanie nowych kompetencji. Dużo się i chętnie uczył. Już jako uczeń szkoły średniej współorganizował Młodzieżowy Ruch Oporu. W trakcie studiów związany z opozycyjnym Niezależnym Zrzeszeniem Studentów. W 1982r. za prowadzoną działalność został na pół roku tymczasowo aresztowany. W latach 1993r.-1997r. pracował z Lechem Kaczyńskim w Najwyższej Izbie Kontroli. To właśnie Prezydent wysłał Skrzypka na studia do USA. Sławomir Skrzypek był do 2000r. zastępcą prezesa Narodowego Funduszu Ochrony Środowiska i Gospodarki Wodnej. Przez kilka miesięcy w 2001r. był także w zarządzie PKP SA, gdzie odpowiadał za restrukturyzację i nadzór właścicielski. W listopadzie 2002r., gdy prezydentem stolicy był Lech Kaczyński, został jego zastępcą. Zajmował się inwestycjami. Od 29.09.2006r. do 9.01.2007r. pełnił obowiązki prezesa zarządu PKO BP. Funkcję prezesa NBP Sławomir Skrzypek przejmował po Leszku Balcerowiczu. W dniu 10.01.2007r. kandydaturę Sławomira Skrzypka na szefa NBP poparło 239 posłów, 202 było przeciw. W ostatnich tygodniach było głośno o sporze Radzie Polityki Pieniężnej, dotyczącym podziału zysku z NBP, który bank przekaże do budżetu państwa. Prezes Sławomir Skrzypek uważał, że zysk wynosi ok. 4 mld zł, a większość członków RPP, że około 8 mld zł. Sławomir Skrzypek nie był przychylny do szybkie przejęcia w Polsce euro, a przykład kryzysu w Grecji potwierdził że ostrożność w tym temacie była słuszna.
Śmierć odebrała go żonie i trójce dzieci.

W samolocie w kabinie Nr. 4.
Powrócił do kraju 14.04.2010r. pierwszym transportem C-17.
Pochowany 19.04.2010r. na Cmentarzu Wojskowym na Powązkach w Warszawie. Uroczystości pogrzebowe rozpoczęto o godz. 14.00 w Kościele Świętego Krzyża w Warszawie. 

Leszek Solski – Fundacja Golgota Wschodu.
Leszek Solski urodzony 1935r. był działaczem Rodziny Katyńskiej. Jego tata i stryj zginęli w Katyniu. Mieszkał w Gdańsku. Ukończył budownictwo. Wyjazd do Katynia to było marzenie jego życia. Miał już 75 lat, ale ciągle był bardzo aktywny. 
Żona Ewa Solska jest lekarzem, prowadzi przychodnię onkologiczną. Państwo Solscy mają dwie córki, które mieszkają w Kanadzie.

W samolocie w kabinie Nr. 4.
Powrócił do kraju 15.04.2010r. C-17.
Pochowany w Gdańsku.

Władysław Stasiak – Szef Kancelarii Prezydenta RP.
Władysław Augustyn Stasiak urodzony 15.03.1966r. we Wrocławiu. Urzędnik państwowy i samorządowy, minister spraw wewnętrznych i administracji, szef Biura Bezpieczeństwa Narodowego. 
Ukończył studia na Wydziale Historycznym Uniwersytetu Wrocławskiego oraz Krajową Szkołę Administracji Publicznej ( I promocja w 1993r. ). W latach 1993r.–2002r. pracował w Najwyższej Izbie Kontroli, m.in. jako wicedyrektor Departamentu Obrony Narodowej i Bezpieczeństwa Wewnętrznego. Od listopada 2002r. pełnił funkcję zastępcy prezydenta m.st. Warszawy Lecha Kaczyńskiego, odpowiedzialnego za sprawy ochrony ładu, porządku i bezpieczeństwa publicznego, działalność Straży Miejskiej oraz ewidencję ludności, ochronę zdrowia, sport i kulturę fizyczną. Od listopada 2005r. do maja 2006r. zajmował stanowisko podsekretarza stanu w Ministerstwie Spraw Wewnętrznych i Administracji, odpowiedzialny za nadzór nad Policją, Strażą Graniczną i Biurem Ochrony Rządu. Następnie był sekretarzem stanu w tym resorcie do 24.08.2006r., kiedy to objął urząd szefa Biura Bezpieczeństwa Narodowego i sekretarza Rady Bezpieczeństwa Narodowego. Od sierpnia 2007r. do listopada 2007r. był ministrem spraw wewnętrznych i administracji w gabinecie Jarosława Kaczyńskiego. W 19.11.2007 ponownie został szefem BBN. W 15.01.2009r. odwołano go z tego stanowiska. Jednocześnie otrzymał nominację na zastępcę szefa Kancelarii Prezydenta RP. W dniu 27.07.2009r. został powołany na stanowisko szefa Kancelarii Prezydenta RP, zastąpił na tym urzędzie Piotra Kownackiego. Pośmiertnie odznaczony Krzyżem Komandorskim z Gwiazdą Orderu Odrodzenia Polski.

W samolocie w kabinie Nr. 2.
Powrócił do kraju 14.04.2010r. pierwszym transportem C-17.
Pochowany we wtorek 20.04.2010r. na Cmentarzu Wojskowym na Powązkach. We wtorek o godz. 10.00 w warszawskim kościele św. Anny odbyło się nabożeństwo żałobne.

chorąży Jacek Surówka – funkcjonariusz BOR.
Jacek Surówka urodzony w Krakowie. Krakowianin do 2001r., potem w Warszawie. Służył w BOR od 2001r. Biegle znał trzy języki, lubił pracować jako wolontariusz w Polskim Czerwonym Krzyżu z niepełnosprawnymi dziećmi. Był instruktorem kolonii PCK, prowadził szkolenia. Lubił wędkować, interesował się motoryzacją. Wspaniały człowiek, skromny, nie chwalił się swoją pracą. Włożył dużo wysiłku, żeby zrealizować swoje ambicje i trafić do BOR. Zawsze był konsekwentny, służba dla Prezydenta była dla niego zaszczytem.
Zostawił żonę.

W samolocie w kabinie Nr. 1-4.
Powrócił do kraju 14.04.2010r. pierwszym transportem C-17.
Pochowany w Polskiej ziemi.

Aleksander Szczygło - Szef Biura Bezpieczeństwa Narodowego.
Aleksander Marek Szczygło urodzony 27.10.1963r. w Jezioranach. Polityk, poseł na Sejm, minister obrony narodowej, szef Kancelarii Prezydenta, Biura Bezpieczeństwa Narodowego.
W 1990r. ukończył studia na Wydziale Prawa i Administracji Uniwersytetu Gdańskiego. W 1996r. ukończył roczny kurs dla pracowników administracji publicznej z Europy Środkowej i Wschodniej organizowanym przez Uniwersytet w Georgetown ( zajęcia odbywały się na University of Wisconsin ) oraz odbył praktykę w Kongresie Stanów Zjednoczonych. W latach 1990r.–1991r. pracował jako asystent senatora Lecha Kaczyńskiego w Biurze OKP w Gdańsku. Jednocześnie pracował jako specjalista w biurze prawnym Komisji Krajowej NSZZ "Solidarność". Kolejne etapy jego kariery zawodowej były również związane z osobą Lecha Kaczyńskiego: w latach 1991r.–1992r. pracował jako specjalista ds. legislacyjnych w kierowanym przez Kaczyńskiego Biurze Bezpieczeństwa Narodowego, a po powołaniu Kaczyńskiego na stanowisko prezesa Najwyższej Izby Kontroli w 1992r. został dyrektorem gabinetu prezesa. W NIK pracował do 1995r.. W 1997r. był doradcą Głównego Inspektora w Głównym Inspektoracie Pracy. W latach 1997r.–2000r. pracował jako dyrektor Departamentu Informacji i Kształcenia Europejskiego w Urzędzie Komitetu Integracji Europejskiej. W 2001 był doradcą prezesa zarządu PKO BP S.A. W 2001r. został wybrany do Sejmu z listy Prawa i Sprawiedliwości i ponownie w 2005r.. W 2005r. został powołany na stanowisko sekretarza stanu w Ministerstwie Obrony Narodowej. Przestał pełnić tę funkcję 2.08.2006r. Tego samego dnia objął urząd szefa Kancelarii Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej, rezygnując z zasiadania w parlamencie. W dniu 7.02.2007r. został powołany na stanowisko ministra obrony narodowej w miejsce Radosława Sikorskiego, który podał się do dymisji. W dniu 14.03.2007r. otrzymał nominację w skład Rady Bezpieczeństwa Narodowego. 7.09.2007r. został odwołany z Rady Ministrów i jednocześnie powołany na sekretarza stanu i kierownika w Ministerstwie Obrony Narodowej, 11.09.2007r. Prezydent Lech Kaczyński ponownie wręczył mu nominację na ministra obrony narodowej. W wyborach parlamentarnych w 2007r. po raz trzeci uzyskał mandat poselski. W 2009r. został mianowany szefem Biura Bezpieczeństwa Narodowego. Pośmiertnie odznaczony Krzyżem Komandorskim z Gwiazdą Orderu Odrodzenia Polski.

W samolocie w kabinie Nr. 2-3.
Powrócił do kraju 15.04.2010r. C-17.
Został pochowany na Cmentarzu Wojskowym na Powązkach 21.04.2010r.

Jerzy Szmajdziński - wicemarszałek Sejmu Rzeczypospolitej, poseł SLD.
Jerzy Andrzej Szmajdziński urodzony 9.04.1952r. we Wrocławiu. Polityk, komunista, poseł na Sejm 1985r.-1989r. i 1991r.-2010r., wicemarszałek Sejmu, minister obrony narodowej.
W latach 1966r.–1971r. był uczniem Elektronicznych Zakładów Naukowych we Wrocławiu. W 1975r. ukończył studia na Akademii Ekonomicznej we Wrocławiu. W latach 1973r.–1990r. był członkiem PZPR, od 1986r. zasiadał w Komitecie Centralnym. Był przewodniczącym Zarządu Głównego Związku Socjalistycznej Młodzieży Polskiej, a także kierownikiem Wydziału Organizacyjnego KC PZPR. Od powołania przystąpił do SdRP, pełniąc funkcje we władzach krajowych tej partii. Od 1999r. działał w Sojuszu Lewicy Demokratycznej. W grudniu 2009r. został ogłoszony kandydatem SLD w wyborach prezydenckich w 2010r.. Pośmiertnie odznaczony Krzyżem Komandorskim z Gwiazdą Orderu Odrodzenia Polski. Sejmik Województwa Dolnośląskiego pośmiertnie nadał mu tytuł Honorowego Obywatela Dolnego Śląska. Był żonaty z Małgorzatą Szmajdzińską. Miał dwoje dzieci, Agnieszkę i Andrzeja.

W samolocie w kabinie Nr. 2.
Powrócił do kraju 14.04.2010r. pierwszym transportem C-17.
W dniu 20.04.2010r. został pochowany na Cmentarzu w Wilanowie. O godz. 11;00 w Katedrze Polowej Wojska Polskiego przy ul. Długiej 13/15 odbyła się msza św. Pogrzeb o godz. 14;00 na Cmentarzu Wilanowskim ( ul. Biedronki 1a ).

Jolanta Szymanek Deresz – poseł Rzeczypospolitej, SLD.
Jolanta Dorota Szymanek-Deresz urodzona 12.07.1954r.. Prawnik. Polityk, posłanka na Sejm V i VI kadencji, były Szef Kancelarii Prezydenta RP Aleksandra Kwaśniewskiego. Pochodziła z rodziny prawniczej. Absolwentka XXI Liceum Ogólnokształcącego im. Bolesława Prusa w Łodzi. Początkowo studiowała na Uniwersytecie Łódzkim, ale po dwóch latach przeniosła się do Warszawy. W 1977r. ukończyła studia na Wydziale Prawa i Administracji Uniwersytetu Warszawskiego. Po ukończeniu aplikacji sądowej pracowała w Sądzie Rejonowym dla m.st. Warszawy. W 1987r. po zdaniu egzaminu adwokackiego rozpoczęła pracę w kancelarii adwokackiej. Od 1996r. była członkiem Międzynarodowej Ligi Prawa Konkurencji. W latach 1979r.–1990r. należała do PZPR. Następnie związana z postkomunistami – Lewica i Demokraci oraz SLD. Pośmiertnie odznaczona Krzyżem Komandorskim z Gwiazdą Orderu Odrodzenia Polski. Była mężatką, miała córkę Katarzynę.

W samolocie w kabinie Nr. 3-4.
Powróciła do kraju 15.04.2010r. C-17.
Grób posłanki Jolanty Szymanek-Deresz znajduje się na Powązkach na Cmentarzu Wojskowym. Została pochowana 19.04.2010r. o godzinie 17;00.

Izabela Tomaszewska – Kancelaria Prezydenta.
Izabela Tomaszewska. Urodziła się w Kwidzynie, gdzie skończyła szkołę podstawową i liceum ogólnokształcące. Od dziecka jej pasją była archeologia. Należała do ZHP, brała udział w popularnej operacji "1001 Frombork" - harcerskiej akcji odbudowy Fromborka prowadzonej na przełomie lat 60. i 70. Przyjeżdżała do tego miasta kilkakrotnie, brała udział m.in. w pracach archeologicznych w katedrze we Fromborku. To zdecydowało o jej wyborze kierunku studiów. Ukończyła Wydział Archeologii Uniwersytetu Warszawskiego, na studiach poznała męża Jacka. Przez wiele lat pracowała w Instytucie Historii Kultury Materialnej PAN w Warszawie, prowadziła badania archeologiczne na Mazowszu. W 1998r. zaczęła pracę w biurze rzecznika prasowego prezydenta Warszawy, którymi w czasie jej pracy w urzędzie byli po kolei: Marcin Święcicki, Paweł Piskorski, Wojciech Kozak i Lech Kaczyński. Po wygranych przez PiS wyborach samorządowych ( 2002r.) poznała Marię Kaczyńską. Zyskała sobie jej uznanie i zaufanie. Dlatego po triumfie wyborczym Lecha Kaczyńskiego w 2005r. Kancelaria Prezydenta RP zaproponowała jej stanowisko urzędniczki odpowiedzialnej za kontakty Marii Kaczyńskiej. To ona kształtowała również wizerunek pierwszej damy. Mówiono o niej pierwsza dama pierwszej damy. Towarzyszyła Lechowi i Marii Kaczyńskim we wszystkich podróżach. Ostatnie pięć lat pracowała w Kancelarii Prezydenta RP. Izabela Tomaszewska była dyrektorem Zespołu Protokolarnego w Kancelarii Prezydenta. Doskonale organizowała pracę biura. Izabela Tomaszewska zostawiła 29-letniego syna Filipa i 15-miesięcznego wnuczka Emila.

W samolocie w kabinie Nr. 4.
Powróciła do kraju 15.04.2010r. C-17.
Została pochowana w Warszawie. Po mszy św. w Kościele św. Karola Boromeusza na Cmentarzu Powązkowskim w Warszawie, trumna została złożona w grobie na Powązkach Wojskowych w Warszawie. 

Chorąży Marek Uleryk – funkcjonariusz BOR.
Marek Uleryk od 1.09.2003r. był oficerem Biura Ochrony Rządu. Chronił prezydentów Aleksandra Kwaśniewskiego i Lecha Kaczyńskiego, od kilku lat prezydentową Marię Kaczyńską. Dlatego leciał wraz z nią do Smoleńska. Pośmiertnie awansowany do stopnia podporucznika.

W samolocie w kabinie Nr. 1-4.
Powrócił do kraju 15.04.2010r. C-17
Pochowany 21.04.2010r. w Dziewierzewie koło Kcyni ( woj. kujawsko-pomorskie ). Msza święta o godzinie 12;00 w kościele św. Jakuba, a pogrzeb na pobliskim parafialnym cmentarzu.

Anna Walentynowicz – współzałożycielka Solidarności.
Anna Walentynowicz z domu Lubczyk urodzona 15.08.1929r. w Równem. Działacz Wolnych Związków Zawodowych, współzałożycielka NSZZ "Solidarność", Dama Orderu Orła Białego. Ikona Solidarności. Mając 10 lat została sierotą. Została przygarnięta przez obcych ludzi i znalazła się koło Warszawy. Ukończyła czteroklasową szkołę powszechną. Jako dorosła przeniosła się koło Gdańska. Pracowała w PGR, następnie w piekarni i fabryce margaryny. W listopadzie 1950r. Anna Walentynowicz zapisała się na kurs spawacza i trafiła do Stoczni Gdańskiej. Szybko stała się przodowniczką pracy. Trafiła pod skrzydła komunistycznego Związku Młodzieży Polskiej. Szybko zorientowała się o charakterze związku i z niego wystąpiła. Wstąpiła do Ligi Kobiet. Zaczęła zabiegać o prawa pracowników. W wrześniu 1952r. urodził się jej syn Janusz. Z czasem ciężka praca spawacza zrujnowała jej zdrowie, nie chcąc przejść na rentę, przekwalifikowała się na suwnicową. W 1968r. próbowano pierwszy raz ją wyrzucić z pracy. Podczas robotniczego protestu w grudniu 1970r. Walentynowicz przygotowywała strajkującym posiłki. W 1978r. została jedną ze współzałożycielka Wolnych Związków Zawodowych. SB stale ją szykanowało. W 1980r. została dyscyplinarnie zwolniona z pracy. Decyzja dyrekcji wywołała 14.08.1980r. strajk i zawiązanie Solidarności. W 1981r. SB próbowało ją otruć. W stanie wojennym internowana. W grudniu 1981r. sąd skazał ja na 1,5 roku więzienia w zawieszeniu. Jednak w 1983r. za udział w wmurowaniu tablicy ku czci górników kopalni Wujek, trafiła do więzienia. Po zwolnieniu nadal organizowała strajki i protesty. Miedzy innymi po zabójstwie księdza Jerzego Popieuszki. Drogi Lecha Wałęsy i Anny Walentynowicz rozeszły się z powodów współpracy Lecha Wałęsy z SB i pana Wachowskiego. W 2000r. odmówiła przyjęcia tytułu honorowego obywatela Gdańska. W dniu 13.12.2005r. w Waszyngtonie odebrała na rzecz Solidarności od Amerykańskiej Fundacji Ofiar Komunizmu Medal Wolności. Honorowym przewodniczącym Fundacji jest były prezydent Stanów Zjednoczonych George W. Bush. W lipcu 2006r. gdański Instytut Pamięci Narodowej ujawnił, że Annę Walentynowicz inwigilowało ponad 100 funkcjonariuszy i tajnych współpracowników Służby Bezpieczeństwa, w 1981r. planując jej otrucie. W 2006r. została odznaczona przez Prezydenta RP Lecha Kaczyńskiego Orderem Orła Białego.

W samolocie w kabinie Nr. 4.
Powróciła do kraju 15.04.2010r. C-17
Pochowana 21.04.2010r. na cmentarzu Srebrzysko w Gdańsku-Wrzeszczu.

Teresa Walewska Przyjałkowska - przedstawiciel Rodzin Katyńskich.
Teresa Walewska Przyjałkowska urodzona 1939r.. Przedstawicielka Rodzin Katyńskich, przewodnicząca fundacji Golgota Wschodu. Bliska współpracownica księdza prałata Zdzisława Peszkowskiego. Jej tata zginął w Katyniu. Mieszkała na warszawskim Mokotowie. Była wieloletnim pracownikiem Politechniki Warszawskiej, a od 1997r. prezesem Stowarzyszenia Krzewienia Kultu św. Andrzeja Boboli. Starała się doprowadzić do beatyfikacji wszystkich księży zamordowanych w Katyniu. Z jej inicjatywy w 2002r. dokonano tu intronizacji obrazu Matki Bożej Kozielskiej. Obraz umieszczono w jezuickim sanktuarium tuż obok relikwii św. Andrzeja Boboli. W 2003r. poświęcił go Jan Paweł II.

W samolocie w kabinie Nr. 4.
Powróciła do kraju 15.04.2010r. C-17.
Pochowana w Warszawie.

Zbigniew Wassermann – poseł Rzeczypospolitej, PiS.
Zbigniew Franciszek Wassermann urodzony 17.09.1949r. w Krakowie. Polityk, prawnik, prokurator. Poseł na Sejm IV, V, VI kadencji. W 1972r. ukończył studia na Wydziale Prawa Uniwersytetu Jagiellońskiego w Krakowie. Po ukończeniu studiów rozpoczął pracę w prokuraturze. W latach 80. uczestniczył w krakowskim duszpasterstwie prawników. W latach 1989r.–1991r. był zastępcą szefa Prokuratury Wojewódzkiej w Krakowie. Od 1992r. był członkiem krakowskich władz Stowarzyszenia Polskich Prawników Katolickich. Pełnił obowiązki prokuratora krajowego. Związał się z Prawem i Sprawiedliwością. W Sejmie IV kadencji zasiadał w Komisji Sprawiedliwości i Praw Człowieka. W 2004r. był wiceprzewodniczącym Komisji Śledczej w sprawie PKN Orlen. W wyborach parlamentarnych w 2007r. po raz trzeci uzyskał mandat poselski. Od listopada 2009r. zasiadał w Komisji śledczej ds. tzw. afery hazardowej, udowadniając powiązania polityków z gangsterami. Pośmiertnie odznaczono go Krzyżem Komandorskim Orderu Odrodzenia Polski

W samolocie w kabinie Nr. 3-4.
Powrócił do kraju 15.04.2010r. C-17.
Pochowany 20.04.2010r. w Krakowie. Msza żałobna o godzinie 12;00 w Kościele Mariackim. Pochowany o godz. 15;00 na cmentarzu na Bielanach krakowskich.

Wiesław Woda – poseł Rzeczypospolitej, PSL.
Wiesław Woda urodzony 17.08.1946r. w Paleśnicy powiat Tarnowski. Urzędnik państwowy, polityk, inżynier rolnik, działacz ludowy. Poseł na Sejm III, IV, V, VI kadencji. Ukończył studia na Akademii Rolniczej w Krakowie. W latach 1973r.–1975r. był wizytatorem szkolnym, a od 1975r. do 1987r. prezesem zarządu wojewódzkiego kółek rolniczych w Krakowie. Zasiadał w Radzie Narodowej miasta Krakowa. W latach 1987r.–1990r. pełnił funkcję wiceprezydenta Krakowa, następnie przez ponad rok wice wojewody krakowskiego. Od 1994r. do 1997r. zajmował stanowisko wojewody tarnowskiego. Pośmiertnie odznaczony Krzyżem Komandorskim Orderu Odrodzenia Polski.

W samolocie w kabinie Nr. 3-4.
Powrócił do kraju 23.04.2010r. ostatnim transportem.
Pochowany 25.04.2010r.. Mszę w Kościele Mariackim w Krakowie koncelebrował kardynał Stanisław Dziwisz. Pochowany w Alei Zasłużonych na Cmentarzu Rakowickim w Krakowie

Edward Wojtas – poseł Rzeczypospolitej, PSL.
Edward Wojtas urodzony 1.03.1955r. w Wólce Modrzejowej. Polityk, samorządowiec, były marszałek Województwa Lubelskiego. Poseł na Sejm VI kadencji. W 1979r. ukończył studia na Wydziale Ekonomicznym Uniwersytetu Marii Curie-Skłodowskiej w Lublinie. Od 1976r. był członkiem Zjednoczonego Stronnictwa Ludowego, następnie wstąpił do Polskiego Stronnictwa Ludowego. W latach 1995r.–1998r. był zastępcą dyrektora i dyrektor Wydziału Zdrowia w Lubelskim Urzędzie Wojewódzkim. W latach 1998r.–2007r. pełnił funkcję radnego sejmiku województwa lubelskiego I, II i III kadencji. Był dwukrotnie Marszałkiem województwa. W wyborach parlamentarnych w 2007r. uzyskał mandat poselski z listy PSL. Pośmiertnie odznaczony Krzyżem Komandorskim Orderu Odrodzenia Polski.

W samolocie w kabinie Nr. 3-4.
Powrócił do kraju 23.04.2010r. ostatnim transportem.
Pochowany 24.04.2010r. w Lublinie. Msza żałobna o godzinie 11;00 w lubelskiej archikatedrze. Cmentarz przy ul. Lipowej.

Paweł Wypych - Sekretarz Stanu w Kancelarii Prezydenta RP.
Paweł Wypych urodzony 20.02.1968r. w Otwocku. Samorządowiec, były wiceminister pracy i prezes ZUS. Od 2009r. sekretarz stanu w Kancelarii Prezydenta. Ukończył studia w Instytucie Profilaktyki Społecznej i Resocjalizacji oraz na Wydziale Historycznym Uniwersytetu Warszawskiego. Był instruktorem harcerskim w Związku Harcerstwa Rzeczypospolitej. Pełnił mandat radnego warszawskich dzielnic. W latach 1996r.–1999r. był asystentem w Zakładzie Kryminologii Instytutu Nauk Prawnych Polskiej Akademii Nauk, następnie dyrektorem Warszawskiego Centrum Pomocy Rodzinie, a od 2002r. dyrektorem Biura Polityki Społecznej Urzędu m.st. Warszawy. Zajmował stanowisko sekretarza stanu w Ministerstwie Pracy i Polityki Społecznej. W 2007r. został doradcą prezydenta Lecha Kaczyńskiego ds. pracy i polityki społecznej, a nastepnie sekretarzem stanu w Kancelarii Prezydenta ds. społecznych. Był żonaty, miał dwoje dzieci. Pośmiertnie odznaczony Krzyżem Komandorskim Orderu Odrodzenia Polski i Krzyżem Honorowym Związku Harcerstwa Rzeczypospolitej 

W samolocie w kabinie Nr. 2-3.
Powrócił do kraju 14.04.2010r. pierwszym transportem C-17.
Pochowany 22.04.2010r. na Cmentarzu Bródnowskim w Warszawie.

Stanisław Zając – poseł Rzeczypospolitej.
Stanisław Zając urodzony 1.05.1949r. w Święcanach. Polityk, adwokat, poseł na Sejm I, III, V, VI kadencji, senator VII kadencji. Ukończył studia prawnicze na Uniwersytecie Jagiellońskim. Zajmował stanowisko sędziego, następnie praktykował jako adwokat. Od początku lat 90. należał do Zjednoczenia Chrześcijańsko Narodowego. W 2005r. z listy Prawa i Sprawiedliwości został wybrany na posła i ponownie w 2007r.. W 2008r. w wyborach uzupełniających został senatorem. Pośmiertnie odznaczono go Krzyżem Komandorskim z Gwiazdą Orderu Odrodzenia Polski.

W samolocie w kabinie Nr. 3-4.
Powrócił do kraju 23.04.2010r. ostatnim transportem.
Został pochowany w Jaśle 25.04.2010r.

Janusz Zakrzeński – aktor, wielokrotnie odtwarzał rolę Józefa Piłsudzkiego.
Janusz Stanisław Zakrzeński urodzony 8.03.1936r. w Przededworzu na Kielecczyźnie. Aktor teatralny i filmowy, pedagog i wykładowca, członek Związku Piłsudczyków, pisarz. Rodzina patryiotyczna i ziemiańska. W 1945r. rodzina wyjechała z rodzinnego dworu na Ziemie Odzyskane. Jego tata został uwięziony. W 1953r. ukończył III LO we Wrocławiu i rozpoczął studia medyczne. Równolegle podjął też pracę sanitariusza. Po dziewięciu miesiącach w Pogotowiu Ratunkowym, zdecydował jednak zmienić kierunek kształcenia i rozpoczął studia aktorskie w Państwowej Wyższej Szkole Teatralnej w Krakowie, które ukończył w 1960r.. Na scenie zadebiutował rolą Hektora w Troilusie i Kresydzie Williama Szekspira w Teatrze im. Słowackiego w Krakowie. W tym czasie poznał księdza Karola Wojtyłę. Występował na scenach teatrów Krakowskich i Warszawskich. Przez wiele lat wykładał retorykę w Wyższej Szkole Menedżerskiej w Warszawie oraz w Wyższym Duchownym Seminarium Metropolitalnym im. św. Jana Chrzciciela. W ostatnim czasie współpracował także z Wyższą Szkołą Kultury Społecznej i Medialnej w Toruniu. Był bardzo lubiany i szanowany. 
Wielokrotnie odznaczany i nagradzany; Złoty Medal Zasłużony Kulturze Gloria Artis, Krzyż Komandorski Orderu Odrodzenia Polski, Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski, Złoty i Srebrny Krzyż Zasługi, Brązowy Medal Za zasługi dla obronności kraju, Order "Zasłużony dla narodu i Kościoła" przyznany przez prymasa Polski, nagroda Ambasador Sybiraków, nagroda Bursztynowe Drzewo i inne.

W samolocie w kabinie Nr. 4.
Powrócił do kraju 16.04.2010r. CASA.
Pochowany 21.04.2010r.. W Bazylice archikatedralnej św. Jana Chrzciciela w Warszawie odbyło się nabożeństwo żałobne w intencji aktora, któremu przewodniczył arcybiskup Andrzej Dzięga. Po uroczystościach żałobnych w Bazylice Janusz Zakrzeński został pochowany na Cmentarzu Powązkowskim.

Gabriela Zych - przedstawiciel Rodzin Katyńskich.
Gabriela Zych. Stworzyła Rodzinę Katyńską w Kaliszu. Sprawy Rodziny Katyńskiej były całym jej życiem. W Katyniu został zamordowany jej teść. Jej mąż Lech Zych stracił ojca, gdy miał 9 lat. Stefan Zych pochodził z Kalisza, był zawodowym oficerem wojskowym. W 1939r. pojechał z kolegą na zgrupowanie jednostki do Przemyśla. Po drodze, gdy tankowali paliwo, ktoś ukradł im samochód. Pisał w liście do rodziny, że stracił wszystkie ich zdjęcia. Potem nie było już żadnej informacji. Dopiero w 1943r. rodzina dowiedziała się, że został rozstrzelany przez sowietów. Mąż Gabrieli wiedział, że jego obowiązkiem jest czcić pamięć ofiar Katynia. Zaraził tym żonę. Byli wzorowym małżeństwem, wszystko robili razem. Poznali się, gdy miała 18 lat. Po maturze pracowała krótko w sądzie. Żyli z chałupnictwa ( na podwórku otworzyli magiel ), wychowywali syna Przemysława i córkę Izę. Mąż pasjonował się żeglarstwem. Gdy Lech zmarł nagle na zawał 2001r., uznała, że jej obowiązkiem jest zająć się całkowicie Rodziną Katyńską.

W samolocie w kabinie Nr. 4.
Powróciła do kraju 15.04.2010r. C-17.
Pochowana 19.04.2010r. w Kaliszu. 12;00 msza św. w kościele św. Gotarda. Pochówek na cmentarzu przy ul. Częstochowskiej w Kaliszu.

Załoga samolotu.
Kapitan pilot Arkadiusz Protasiuk – Kapitan załogi. 


Urodzony 13.11.1974r. w Siedlcach. W 1993r. ukończył Liceum Lotnicze w Dęblinie. Absolwent Wyższej Szkoły Oficerskiej Sił Powietrznych w Dęblinie ( 1997r. ). Promowany w dniu 28.06.1997r. na stopień podporucznika i został skierowany do 36 SPLTr., na stanowisko Starszego Pilota. W 1999r. ukończył studia magisterskie Wydziału Dziennikarstwa i Nauk Politycznych Uniwersytetu Warszawskiego. Od dnia 1.01.2002r. do 2.03.2003r. na stanowisku Dowódca Załogi. W 2003r. ukończył Wydział Cybernetyki Wojskowej Akademii Technicznej. Od dnia 3.03.2003r. do 30.06.2004r. na stanowisku nawigatora. Od 1.07.2004r. zajmował stanowisko oficer sekcji. Był pilotem klasy mistrzowskiej, legitymującym się nalotem ogólnym 3 528 ( 3 531 ) godzin w tym na Tu-154 M 2 937 ( 2 907 ) godzin. Jako pierwszy pilot Tu-154 M spędził w powietrzu ponad 445 godzin. 
Poziom wyszkolenia na Tu 154 M - dowódca załogi NIMC. Pomimo młodego wieku był doskonałym pilotem. Doskonale posługiwał się językiem angielskim i rosyjskim. W ciągu ostatnich dwóch lat wykonał prawie 30 lotów do krajów byłego ZSRS. 
Loty do krajów wschodnich byłego ZSRS:
2008r. – 13 lotów:
- do Moskwy: 4 loty;
- do Rosji: 5 lotów;
- na Ukrainę: 8 lotów.
2009r. – 11 lotów:
- do Moskwy: 1 lot;
- do Rosji: 6 lotów;
- na Ukrainę: 5 lotów.
2010r. – 3 loty:
- do Rosji: 3 loty.
Razem od 2008 r. do 2010 r.: 27 lotów.
Posiadał uprawnienia;
Uprawnienia do wykonywania lotów w dzień i w nocy wg procedur IFR przy warunkach IMC w charakterze dowódcy załogi na samolocie Tu-154 M.
Uprawnienia do wykonywania lotów w dzień i w nocy wg procedur IFR przy 
warunkach IMC w charakterze dowódcy załogi na samolocie Jak-40.
Odznaczony brązowym medalem „Za Zasługi Dla Obronności Kraju”. Zostawił żonę Magdalenę i dwójkę dzieci; Mikołaj 8 lat, córka Maria 4 lata. 
Powrócił do kraju 23.04.2010r. ostatnim transportem ( jak kapitan statku ).

Major pilot Robert Marek Grzywna – drugi pilot.


Urodzony 8.02.1974r. w Jeleniej Górze. W 1993r. ukończył Liceum Lotnicze w Dęblinie. Był absolwentem Wyższej Szkoły Oficerskiej Sił Powietrznych, którą ukończył w 1997r. i w dniu 28.06.1997r. został promowany na stopień podporucznika. Został skierowany do służby w 36 SPLTr na stanowisko Starszego Pilota. Od dnia 1.01.2002r. do 30.06.2004r. na stanowisku Dowódca Załogi.
W 2003r. ukończył też studia magisterskie Zarządzanie Ruchem Lotniczym w Akademii Obrony Narodowej. Od 1.07.2007r. do 30.06.2008r. zajmował stanowisko oficera sekcji pionu szkolenia. Od 1.07.2008 do 30.09.2009r. pełnił obowiązki dowódcy klucza lotniczego.
Był pilotem pierwszej klasy. Ogólny nalot 1 939 godzin w tym na Tu-154 M 506 godzin. 
Poziom wyszkolenia na JAK-40 - dowódca załogi NIMC a na Tu 154 M - II pilot NIMC. Wykonywał loty w składzie załogi we wszystkie rejony świata w tym 13 lotów w rejon państw wschodnich.
Loty do krajów wschodnich byłego ZSRS:
2008r. – 5 lotów:
- do Moskwy: 2 loty;
- na Ukrainę: 3 loty.
2009r. – 5 lotów:
- do Rosji: 4 loty;
- na Ukrainę: 1 lot.
2010r. – 3 loty:
- do Moskwy: 1 lot;
- do Rosji: 3 loty.
Razem od 2008 r. do 2010 r.: 13 lotów.
Posiadał uprawnienia;
Uprawnienia do wykonywania lotów w dzień i w nocy w IMC charakterze drugiego pilota na samolot Tu-154 M;
Uprawnienia do wykonywania lotów w charakterze dowódcy załogi w dzień i w nocy w IMC na samolocie Jak-40.

W 2003r. odznaczony brązowym medalem „Za Zasługi Dla Obronności Kraju”. 
Zostawił żonę Agnieszkę i jedno dziecko, córkę Martynę 7 lat.
Powrócił do kraju 23.04.2010r. ostatnim transportem.

Porucznik pilot Artur Karol Ziętek – w załodze nawigator.


Artur Ziętek urodzony 12.10.1978r. w Radomiu. W 1997r. ukończył Liceum Lotnicze w Dęblinie, a następnie kontynuował naukę w Wyższej Szkole Oficerskiej Sił Powietrznych w Dęblinie. W dniu 23.06.2001r. promowany był do stopnia podporucznika. Pierwsze stanowisko służbowe objął w 10 ELT 2. BLT 3 KOP - pilot klucza lotniczego. Następnie od 9.11.2001r. do 30.06.2007r. służył w 2 0środku Szkolenia Lotniczego na stanowiskach pilota i starszego pilota. Od 1.07.2007r. związał swoją drogę służbową z 36 SPLTr, gdzie objął stanowisko starszego pilota klucza lotniczego, eskadry lotniczej. Był pilotem drugiej klasy. Poziom wyszkolenia na JAK-40 - II pilot NIMC, a na Tu -154 M - nawigator. Ogólny nalot 1 069 godzin. Nalot na Tu - 154 M w charakterze nawigatora 59 ( 60 ) godzin. 
Zostawił żonę Magdalenę i dwie córki; Patrycja 5 lat, Marta 2 lata.
Powrócił do kraju 23.04.2010r. ostatnim transportem.

Chorąży Andrzej Michalak – mechanik pokładowy.


Andrzej Michalak urodzony 3.05.1973r. w Rawie Mazowieckiej. W 1993r. ukończył technikum mechaniczne, kontynuował naukę w szkole Chorążych Personelu Technicznego Lotnictwa, którą ukończył w 1996r.. Rozpoczął służbę w 45 Lotniczej Eskadrze Doświadczalnej na stanowisku Technik Klucza Eksploatacji Samolotów. Od dnia 31.08.1998r. pełnił służbę wojskową w 36. Specjalnym Pułku Lotnictwa Transportowego "Obrońców Warszawy" w Warszawie na stanowisku technik klucza płatowca i silnika. W 2000r. ukończył studia licencjackie w Wyższej Szkole Handlu i Finansów Międzynarodowych. W dniu 15.12.2008r. uzyskał dopuszczenie do wykonywania lotów na samolocie Tu-154 M. Od 17.08.2009r. zajmował stanowisko starszy technik obsługi pokładowej legitymującym się nalotem 330 godzin. Odznaczony Brązowym Medalem za Zasługi dla Obronności Kraju ( 2006 r. ). 
Posiadał rodzinę - żonę Małgorzatę i syna Juliana - 6 miesięcy.
Powrócił do kraju 23.04.2010r. ostatnim transportem.

Barbara Maria Maciejczyk - stewardessa


Barbara Maria Maciejczyk urodziła się 26.08.1981r. w Białej Podlaskiej. W 2002r. ukończyła Liceum Ogólnokształcące, a następnie kształciła się na Uniwersytecie Warszawskim, Wydział Filologii Słowiańskiej; Wyższej Szkoły Komunikowania i Mediów Społecznych im. Jerzego Giedroycia w Warszawie; Studium Zarządzania Zasobami Ludzkimi ( AGR ). Podczas swojej codziennej pracy dała się poznać jako osoba niezwykle koleżeńska, kreatywna, błyskotliwa i komunikatywna. Była osobą zorganizowaną, konkretną i opanowaną. W 36. SPLT zatrudniona od 02.01.2007r.. Nalot ogólny: 1 396,62 godzin.
Powróciła do kraju 15.04.2010r. C-17.

Justyna Moniuszko – stewardessa


Justyna Moniuszko urodzona 6.07.1985r. w Białymstoku. W 2004r. ukończyła Liceum Ogólnokształcące im. K. K. Baczyńskiego w Białymstoku, a następnie rozpoczęła studia na Politechnice Warszawskiej na wydziale Mechaniki, Energetyki i Lotnictwa na kierunku lotnictwo, specjalność zespoły napędowe. Ukończyła również liczne kursy: kurs pierwszej pomocy, kurs młodszego ratownika wodnego, kurs wychowawcy kolonijnego, kurs spadochronowy, kurs szybowcowy. Biegle władała językiem angielskim, oraz hiszpańskim na poziomie komunikatywnym. Podczas swojej codziennej pracy dała się poznać jako osoba koleżeńska, kreatywna i zorganizowana. Doświadczenie zawodowe: 01.05.2008r. - 30.11.2008r. Polskie Linie Lotnicze LOT - stewardesa. W 36. SPLT zatrudniona od 01.12.2008r. Nalot ogólny: 424.65 godzin. 

Powróciła do kraju 14.04.2010r. pierwszym transportem C-17.
Została pochowana 20.04.2010r. w Białymstoku. Msza żałobna odprawiona o godzinie 10;00 w kościele św. Maksymiliana Marii Kolbego, ul. Św. Maksymiliana 8 (osiedle Pietrasze); po mszy pochowana na cmentarzu komunalnym w Białymstoku.


Natalia Maria Januszko - stewardessa


Natalia Maria Januszko urodzona 27.07.1987r. w Warszawie. W 2006r. ukończyła XXXIV Liceum Ogólnokształcące, a następnie rozpoczęła studia w Szkole Głównej Gospodarstwa Wiejskiego, kierunek Zootechnika. Była na III roku. Biegle znała język angielski w piśmie i mowie, oraz dobrze znała hiszpański i rosyjski. W okresie 14.05.2007 - 27.12.2008 pracowała jako stewardesa w Polskie Linie Lotnicze LOT. W 36. SPLT zatrudniona od 16.02.2009r. Nalot ogólny: 247.03 godzin. Podczas swojej codziennej pracy dała się poznać jako osoba koleżeńska, kreatywna i uczynna. Na pokładzie samolotu najmłodsza osoba załogi. 

Powróciła do kraju 23.04.2010r. ostatnim transportem.
Pochowana w Polskiej ziemi.

Cześć Ich pamięci! Niech Bóg przyjmie Ich do swego królestwa!

Gdyby tak można było cofnąć czas...
Gdyby tak można było porozmawiać z Wami...
Pozostaje mi tylko zapewnić Was, że na zawsze pozostaniecie w naszych sercach.
Najszczerzej i najboleśniej łączę się w bólu z rodzinami z rodzinami i bliskimi wszystkich naszych Przyjaciół Członków Załogi oraz wszystkich pasażerów tragicznego lotu.
Przyjmijcie proszę ode mnie oraz od wszystkich żołnierzy i pracowników wojska wyrazy współczucia i kondolencje z powodu utraty najbliższych Wam, ukochanych mężów, synów, ojców i córek.

Cześć Ich pamięci.
Dowódca, żołnierze i pracownicy wojska
36. Specjalnego Pułku Lotnictwa Transportowego

Opracował Karol Placha Hetman
Koniec części 2.