Kraków 7.06.2017r.

 

Szkolenie lotnicze w Polsce 1990-2010

 

W 1989 roku w Polsce nastąpiły przemiany społeczno-gospodarcze. Prezydent Rzeczypospolitej Lech Wałęsą wyprowadził armię sowiecką z Polski, ale nie zlikwidował agentury moskiewskiej. Nie było lustracji i dekomunizacji. Gospodarka została rozgrabiona. I teraz w Polsce mamy kulawą demokrację. 

 

Dęblin Szkoła Orląt

 

W 1989 roku 58. Lotniczy Pułk Szkolno-Bojowy został przekształcony w 58 Lotniczy Pułk Szkolny. Zmiana nie maiła wpływu na system szkolenia, lecz pułk nie był już przewidywany do użycia w sytuacji „W”. Na wyposażeniu Pułku były samoloty TS-11 Iskra, których na stanie (1991 roku) było 66 sztuk. Taką samą ilość maszyn posiadał siostrzany 60 Lotniczy Pułk Szkolny bazujący na Lotnisku Radom. 

 

W 1991 roku Szkoła Orląt dysponowała następującymi podległymi jednostkami lotniczymi;

23 Lotnicza Eskadra Szkolna: miejsce bazowania- Dęblin-Irena, samoloty: 8 An-2

47 Szkolny Pułk Śmigłowców: miejsce bazowania- Nowe Miasto nad Pilicą, śmigłowce: 46 Mi-2

58 Lotniczy Pułk Szkolny: miejsce bazowania- Dęblin-Irena, samoloty: 66 TS-11

60 Lotniczy Pułk Szkolny: miejsce bazowania- Radom-Sadków, samoloty: 66 TS-11

61 Lotniczy Pułk Szkolno-Bojowy: miejsce bazowania- Biała Podlaska, samoloty: 42 TS-11.

 

Zmiany społeczno-polityczne w Polsce zapoczątkowane w 1989 roku, rozpad Układu Warszawskiego, wymarsz armii sowieckiej z Rzeczypospolitej (1993r.) i redukcja zbrojeń, musiały doprowadzić do przemian w Wojsku Polskim. Pierwszymi zmianami była likwidacja stanowisk oficerów politycznych, a następnie renesans Ordynariatu Polowego. 

 

Szkolnictwo także musiało przejść konieczne zmiany. W dniu 1 październik 1994 roku. Szkoła zmieniła nazwę na Wyższą Szkołę Oficerską Sił Powietrznych. Główny nacisk położono na opanowanie nowoczesnych rozwiązań konstrukcyjnych i technicznych oraz na naukę języka angielskiego. Zmieniono również harmonogram studiów. Zaplanowano na przemian semestry teoretyczne i praktyczne, czyli już po pierwszym semestrze teoretycznym następował semestr szkolenia praktycznego w powietrzu. Skrócono też czas trwania studiów o 6 miesięcy, a promocje absolwentów przeniesiono z listopada na czerwiec.

 

Szkoła przejęła po rozwiązanym Centrum Doskonalenia Lotniczego prowadzenie kursów przeszkalających i doskonalących kadrę oficerską. Znaczenie tego zadania systematycznie wzrastało i przy malejącej liczbie kształconych podchorążych, stało się głównym obciążeniem dydaktycznym.
Od momentu powstania WSOSP nawiązała ścisłą współpracę z wyższymi uczelniami cywilnymi, między innymi z: Politechniką Warszawską, Politechniką Rzeszowską, Uniwersytetem Warmińsko-Mazurskim, Politechniką Lubelską, Katolickim Uniwersytetem Lubelskim, Uniwersytetem Marii Curie-Skłodowskiej oraz z wyższymi uczelniami wojskowymi, między innymi z Akademią Obrony Narodowej, Akademią Marynarki Wojennej, Wojskową Akademią Techniczną. Nawiązano także kontakty z; Ecole de l’air z Francji czy Akademią Lotniczą w Koszycach na Słowacji. Znamiennym było także zerwanie kontaktów z uczelniami na terenie byłego CCCP. Faktu tego specjalnie nie nagłaśniano, bo zawsze mógł nastąpić reset. 

 

Oprócz zmian w samej Szkole w Dęblinie nastąpiły zmiany w komponencie obsługi lotniska i szkoły. Został rozformowany 4 Pułk Zabezpieczenia, a w jego miejsce powołano 6 Bazę Lotniczą. Baza jako JW. 3823 swoją działalność rozpoczęła z dniem 6 grudnia 1994 roku. I chociaż zasadnicze zadania nowej jednostki nie uległy wielkim zmianom, to dla jej pracowników była to bez wątpienia nobilitacja. Do głównych zadań Bazy było zabezpieczenie logistyczne działania jednostek stacjonujących w obrębie bazy oraz zabezpieczenie działalności 1 Ośrodka Szkolenia Lotniczego, który stacjonował na terenie 6 Blot.

 

Pierwszym dowódcą 6. Bazy Lotniczej był płk dr Andrzej Szmania. Następnie w 1996 roku obowiązki dowódcy objął ppłk nawig. dr Aleksander Garbacz, który dowodził jednostką do lutego 1998 roku. Jego następcą na lata 1998-2002 został płk dypl. Ryszard Rybczyński. Od maja 2002 roku do 2006 roku dowódcą 6 Bazy Lotniczej był płk dypl. pil. Stanisław Wesołowski. W okresie od 02 sierpnia 2006 roku do 11 listopada 2007 roku. 6. Bazą Lotniczą dowodził płk mgr inż. Zbigniew Zaręba, a od dnia 12 listopada 2007 roku do 08 listopada 2010 roku bazą dowodził płk nawig. mgr inż. Bogumił Znojek.

 

Wyrazem dziedziczenia tradycji 315 Dywizjonu Myśliwskiego Dęblińskiego jest także przejęcie przez 6 Bazę Lotniczą, a potem 41 Bazę Lotnictwa Szkolnego, pewnych elementów jego symboliki. Odznaka „walczącego czarnego koguta”, która swą historią sięga do 112 Eskadry Myśliwskiej (walczącej podczas kampanii wrześniowej 1939 roku).


6 Baza Lotnicza formalnie i praktycznie podlegała pod Dowództwo Wyższej Szkoły Oficerskiej Sił Powietrznych. Lecz od 2008 roku, kiedy utworzono 4 Skrzydło Lotnictwa Szkolnego Baza przeszła pod jej dowództwo. W 2000 roku 6 Baza Lotnicza otrzymała własny sztandar, ufundowany przez Społeczny Komitet. 

 

W drugiej połowie 80-tych lat Wojsko Polskie zamówiło krótką serię PZL-130 Orlik z silnikami tłokowymi i z opcją na łącznie 25 sztuk. Pierwszy PZL-130 nr 005 otrzymał silnik tłokowy AI-14. Pierwszy lot w dniu 19 luty 1988 roku MON jednak po próbach zrezygnowało z przyjęcia tych samolotów. Samolot otrzymał w 1990 roku silnik turbośmigłowy Walter. Oznaczenie PZL-130 TM. Samolot były wykorzystywany do lotów łącznikowych w 23 EL (eskadrze lotniczej) w Dęblinie i 45 ELD (eskadra lotnicza doświadczalna) w Modlinie. Samolot PZL-130 Orlik stał się podstawowym samolotem śmigłowym, szkolnym w Szkole Orląt.

 

 

 

W dniu 12 marzec 1999 roku Rzeczypospolita przystąpiła (razem z Czechami i Węgrami) do paktu NATO. Fakt ten potwierdził kierunek polityczny ku USA, ku wolnemu światu. Oprócz przywilejów, ta przynależności nałożyła na nas obowiązki, miedzy innymi unifikacji systemu szkolenia. W dniu 1 lipca 2004 roku weszła w życie ustawa pragmatyczna określająca nowe wymagania stawiane kadrze oficerskiej. Zakupiono także nowoczesne wielozadaniowe samoloty bojowe typu Lockheed (poprzednio General Dynamica) F-16 Jastrząb. To wszystko wymusiło zmiany w dęblińskiej Szkole. Okres studiów wydłużono do 5 lat. Podjęto współpracę z Wydziałem Mechanicznym Energetyki i Lotnictwa Politechniki Warszawskiej, aby absolwenci uzyskiwali wykształcenie II stopnia i tytuł magistra.

 

Dwie kolejne Decyzje Ministra Obrony Narodowej: nr 105/MON z 22 kwietnia 2002 roku w sprawie reorganizacji szkolnictwa wojskowego oraz nr 362/MON z 3 grudnia 2004 roku w sprawie procesu kształcenia i doskonalenia zawodowego w poszczególnych korpusach i grupach osobowych, zobligowały Siły Powietrzne do prowadzenia we WSOSP i komponentach jej podległych kształcenia i przygotowania do objęcia pierwszego stanowiska służbowego kandydatów na oficerów spośród: absolwentów szkół średnich (głównie Ogólnokształcącego Liceum Lotniczego) na kierunku pilotażu; absolwentów wyższych uczelni cywilnych i akademii wojskowych w specjalnościach: lotniczych (oprócz pilotażu, tj. nawigator, obsługa urządzeń pokładowych, zabezpieczenie lotów, uzbrojenie lotnicze i naziemnej obsłudze statków powietrznych NOSP), ubezpieczenia lotów, meteorologii, we współpracy z Centrum Szkolenia Sił Powietrznych (w zakresie szkolenia specjalistycznego), radiolokacji, rozpoznania i zakłóceń radiolokacyjnych, działań przeciwlotniczych.

 

Ustalenia zawarte w decyzjach MON zdeterminowały sposób organizacji kształcenia kadr oficerskich jako procesu dwukierunkowy. Absolwenci szkół średnich kształceni byli wyłącznie na kierunku lotnictwo i kosmonautyka w specjalnościach pilot samolotu oraz pilot śmigłowca. W pozostałych specjalnościach zasadniczy trzon kadr oficerskich stanowili absolwenci uczelni wyższych (z cywila) legitymujący się wykształceniem II stopnia (magister) oraz II stopniem znajomości języka angielskiego wg STANAG 6001, którzy po odpowiednim przeszkoleniu, odbytym we WSOSP, byli promowani na pierwszy stopień oficerski i powołani do pełnienia zawodowej służby wojskowej. W programie studiów WSOSP uwzględniono standardy programowe, jakie obowiązują na kierunku lotnictwo i kosmonautyka. Do systemu oceniania pracy studenta wprowadzono system punktów kredytowych ECTS (Europejski System Transferu Punktów), co umożliwia wymianę studentów między uczelniami.


Ramowy plan studiów I stopnia kształcenia pilotów (7 semestrów) zakładał realizację 3 006 godzin zajęć teoretycznych na Wydziale Lotnictwa WSOSP, a plan studiów II stopnia (4 semestry) przewidywał 939 godzin zajęć teoretycznych na Wydziale Mechanicznym Energetyki i Lotnictwa Politechniki Warszawskiej. Realizacja planu pozwoliła pilotom uzyskać nalot: dla pilota samolotu - 230 godzin; dla pilota śmigłowca - 180 godzin.

 

Mimo iż 58. LPSzk niezmiennie wchodził w skład Szkoły Orląt rozkazem Szefa Sztabu Generalnego WP Nr 083/Org z dnia 09 sierpnia 1999 roku z dniem 01 stycznia 2001 roku 58. LPSzk został przeformowany w 1. Ośrodek Szkolenia Lotniczego. Jego patronem został mjr pil. Eugeniusz Horbaszewski. Miało to zapewnić lepszą efektywność w realizacji głównego zadania jednostki, jakim od lat pozostaje szkolenie lotnicze podchorążych. Do priorytetowych zadań 1. OSzL należało także utrzymywanie w pełnym treningu zespołu akrobacyjnego, stałe doskonalenie umiejętności pilotażowych oraz szkolenie pilotów-instruktorów.

 

W 2003 roku 1. OSzl przejął eskadrę śmigłowców Mi-2 z rozformowanego 3. OSzL w Białej Podlaskiej oraz klucz samolotów transportowych 23. Lotniczej Eskadry Specjalnej w Dęblinie.



58. Lotniczy Pułk Szkolno-Bojowy
ppłk pil. Piotr Rojek 1958 - 1963
ppłk pil. Zbigniew Różowicz 1963 - 1969
płk pil. Janusz Kowalski 1969 - 1971
płk pil. Zenobiusz Bieniaś 1971 - 1973
płk pil. Stanisław Konopiński 1973
ppłk pil. Edmund Gorzkowski 1973 - 1976
płk pil. Józef Zduńczyk 1976 - 1979
ppłk pil. Piotr Szałaśnik 1979 - 1980
ppłk pil. Jan Fryta 1980 - 1982
płk pil. Krzysztof Żuk 1982 - 1985
ppłk pil. Andrzej Winiewski 1985 - 1987
płk pil. Maciej Nowaczyk 1987 - 1989
58. Lotniczy Pułk Szkolny
płk pil. Maciej Nowaczyk 1989 - 1991
ppłk pil. Janusz Karpowicz 1991
ppłk pil. Zenon Skop 1991 - 1995
płk pil. Waldemar Jaruszewski 1995 – 2000

 

2005r.
W pierwszej dekadzie XXI wieku dęblińska Szkoła weszła w bardzo trudny okres, mogący nawet zakończyć się jej likwidacją. Ciosem okazał się także nie najlepiej wynegocjowany kontrakt na wielozadaniowe samoloty bojowe F-16 Jastrząb. Praktycznie całkowite szkolenie pilotów tych maszyn przeprowadzono w USA. Dodatkowym błędem okazało się całkowite zaniechanie programu samolotu szkolno-bojowego I-22 Iryda, a przez to prowadzenie szkolenia wstępnego dla przyszłych pilotów F-16 Jastrząb także w USA na maszynach Northrop T-38 Talon. Przypomnę, że w latach 70/80-tych w Polsce funkcjonowało 11 wyższych uczelni i 4 akademie. Większość z nich zostało w 90-tych latach rozformowana. Obecnie (2009r.) mamy 4 uczelnie wojskowe w tym jedna akademia.

 

 

 

Warto napisać parę słów o niedoszłym następcy samolotu PZL TS-11 Iskra, a mianowicie o PZL I-22 Iryda. Na tej stronie jest wiele artykułów tyczących tej dobrej Polskiej konstrukcji. Teraz wspomnieć należy tylko, że wycofanie samolotów PZL I-22 Iryda to były tylko decyzje polityczne. Zarówno część wojskowych jak i polityków opcji masońsko-liberalnej doprowadziło do rozsprzedania i zniszczenia Polskiego Przemysłu Lotniczego. Katastrofa, jaka wydarzyła się w dniu 24 stycznia 1996 roku nie była spowodowana winą konstrukcji. Lotnicy z Dęblina jak i lotnicy Marynarki Wojennej, którzy mieli przejąć te samoloty wypowiadali się o nich pozytywnie. Dwusilnikowy napęd na Morzem Bałtyckim był nie do przecenienia. Obecnie (2017r.) w Świdwinie latałyby szturmowe PZL I-22 Iryda, które pociskiem niekierowanym trafiały w cel dokładniej niż Su-22 pociskiem kierowanym. A tak teraz (2017r.) jeszcze wydajemy fundusze na zupełnie przestarzałe, mało zwrotne, zbyt szybkie na małej wysokości Su-22 malując je w kamuflaż F-16 Jastrząb.

 

Z powodu ogólnych trudności społeczno-politycznych, w 2005 roku były dowódca Sił Powietrznych Rzeczypospolitej generał brygady pilot Ryszard Olszewski zaproponował powołania na bazie Szkoły Orląt WSOSP Międzynarodowego Ośrodka Szkolenia Lotniczego. Pomysł ten został zaprezentowany na zorganizowanej w Dęblinie w dniach 25-27 styczeń 2005 roku międzynarodowej konferencji, w której uczestniczyli przedstawiciele 12 państw. Pomysł ten był jak najbardziej realny i możliwy do realizacji. Szczególnie w organizacji państw Grupy Wyszehradzkiej. Niestety systematyczne niszczenie powiązań między państwami grupy środkowo-wschodniej Europy, nie wypracowanie wspólnych planów szkoleniowych, a przede wszystkim różne podstawowe samoloty bojowe w tych krajach, doprowadziły, że pomysł nie został zrealizowany. A wręcz przeciwnie w polskojęzycznych mediach był stale wyśmiewany. 

 

1. Ośrodek Szkolenia Lotniczego zaczął wprowadzać na wyposażenie nowoczesne Polskie śmigłowce SW-4 Puszczyk. Jednocześnie jeszcze kontynuowano szkolenie na śmigłowcach Mi-2. W tym czasie Ośrodek zgromadził wszystkie pozostałe w wojsku samoloty typu An-2 i nadal kontynuował szkolenie na tym samolocie, jeszcze kilkanaście miesięcy. Ośrodek nadal szkolił na maszynach TS-11, M-28 B Bryza TD. Należy dodać, że ośrodek nadal jako jedyny szkolił pilotów dla wszystkich rodzajów sił zbrojnych. 

 

 

 

2008r.

Jesienią 2008 roku zostało utworzone 4. Skrzydło Lotnictwa Szkolnego. O ile 1, 2, 3 Skrzydło powstały poprzez przekształcenie brygad, to 4. Skrzydło zostało utworzone od podstaw. Jest to zupełnie nowa organizacja lotnictwa szkolnego w Polsce. 

 

Generalnie Szkolne Wojskowe w Polsce pozostało tylko na dwóch lotniskach; Lotnisko Dęblin i Lotnisko Radom. Lotniska jako takie zostały zorganizowane w bazy lotnicze (od 2010 roku); 41 Baza Lotnictwa Szkolnego w Dęblinie i 42 Bazę Lotnictwa Szkolnego w Radomiu. Na stanowisko 41 Bazy Lotnictwa Szkolnego wyznaczony został płk pil. dr inż. Waldemar Gołębiowski – były zastępca dowódcy 4 SLSz.

 

Zadaniem tych baz jest między innymi prowadzenie praktycznego szkolenia w powietrzu podchorążych Wyższej Szkoły Oficerskiej Sił Powietrznych w Dęblinie (na samolotach PZL-130 Orlik, TS-11 Iskra, An-2, M-28 Bryza oraz śmigłowcach Mi-2 i SW-4 Puszczyk, a w przyszłości na nowym samolocie szkolno-treningowym) oraz zabezpieczenie logistyczne tego szkolenia. Do ich zadań jest też utrzymanie w gotowości do pokazów dwóch zespołów akrobacyjnych Sił Powietrznych – dęblińskich „Biało-Czerwonych Iskier” oraz radomskiego „Orlika”. 

 

Z uwagi na ograniczenia finansowe Szkoła w 2008 roku podjęła próbę rekrutacji absolwentów cywilnych uczelni wyższych do Studium Oficerskiego na rok akademicki 2008/2009 otwierając im drogę do kariery między innymi, pilota samolotów wojskowych. Grupa kandydatów na; pilotów samolotów transportowych miała liczyć 8 osób (szkolenie 20 miesięcy), pilotów śmigłowców 22 osób (szkolenie 20 miesięcy), nawigatorów statków powietrznych 15 osób, kontrolerów ruchu lotniczego 7 osób, radiolokacja 15 osób (szkolenie 12 miesięcy), przeciwlotnicze zestawy rakietowe 27 osób, obsługi technicznej statków powietrznych 6 osób. 

 

O kandydatów (mężczyzn i kobiet) wymagano; świadectwa dojrzałości, nie są karani sądownie, posiadają wyłącznie obywatelstwo Polskie, w roku wcielenia mają co najmniej 18 lat, posiadają odpowiednią zdolność fizyczną i psychiczną do zawodowej służby wojskowej ustaloną w orzeczeniu wojskowej komisji lekarskiej, uzyskają właściwe orzeczenie Wojskowej Komisji Lotniczo-Lekarskiej o zdolności do służby w powietrzu, złożą pisemne zobowiązanie do pełnienia zawodowej służby wojskowej po ukończeniu WSOSP, uiszczą opłatę za postępowanie kwalifikacyjne. Do tego doszły szczegółowe wymagania związane z wybraną specjalnością. 

 

W tym czasie podstawowym wydziałem w Szkole był Wydział Lotnictwa. Jako jednostka organizacyjna funkcjonuje od końca 1994 roku. Była utworzona na bazie rozformowanych ówczesnych zakładów i cykli przedmiotowych. Koordynuje działalność dydaktyczno-wychowawczą odnoszącą się do przygotowania kadr w specjalnościach pilotażu i nawigacji lotniczej. Pracą naukowo-badawczą rozwiązuje problemy nawigacji lotniczej i eksploatacji techniki w czasie pokoju i na polu walki. Na wydziale wyznacza się także kierunki prac naukowo-badawczych. Wprowadza się także odpowiednie przygotowania kadry do działań w strukturach NATO. Wydział Lotnictwa miał wówczas sześć katedr; nawigacji lotniczej, nauk ogólnokształcących, awioniki i systemów sterowania, taktyki, uzbrojenia oraz płatowca i silnika.

 

Kolejną ważna komórką w Szkole była Pracowania Urządzeń Treningowych. Pracownia Urządzeń Treningowych była jednostką organizacyjną Wydziału Lotnictwa Wyższej Szkoły Oficerskiej Sił Powietrznych i wykonywała zadania związane z kształceniem podchorążych i kadry zawodowej z wykorzystaniem kompleksowych symulatorów lotu i innych urządzeń treningowych w trzech zespołach: zespół symulatorów lotu, zespół szkolenia wysokościowo-ratowniczego, zespól nawigatorskich urządzeń treningowych.

 

Zespół Symulatorów Lotu realizował proces kształcenia podchorążych w zakresie:
wdrażania podchorążych do właściwego, samodzielnego przygotowywania się do lotów;
treningi podchorążych na kompleksowym symulatorze lotu samolotu PZL-130 Orlik obejmujące procedury przedstartowe, zadania pilotażowe oraz sposoby postępowania w sytuacjach awaryjnych;
treningi podchorążych na kompleksowym symulatorze lotu samolotu TS-11 Iskra obejmujące procedury przedstartowe, zadania pilotażowe, zadania związane z użyciem uzbrojenia pokładowego oraz sposoby postępowania w sytuacjach awaryjnych; treningi z pilotami - instruktorami Ośrodków Szkolenia Lotniczego WSOSP.

 

Zespół Szkolenia Wysokościowo-Ratowniczego realizował zadania związane z przygotowaniem podchorążych i personelu latającego pod względem wysokościowo - ratowniczym do wykonywania lotów oraz przygotowanie personelu technicznego Służby Wysokościowo - Ratowniczej dla potrzeb Lotnictwa Sił Zbrojnych RP. Zespół prowadził następujące zajęcia teoretyczne i treningi z zakresu ratownictwa wysokościowego: skoki spadochronowe ze statków powietrznych; treningi z opuszczania statków powietrznych w sytuacjach niebezpiecznych; treningi z posługiwania się sprzętem wysokościowo - ratowniczym; treningi z wodowania z użyciem lotniczego sprzętu ratowniczego; ćwiczenia na symulatorze katapultowania; treningi z katapultowania z ziemi na urządzeniu UTKZ z użyciem ładunków pirotechnicznych; kształcenie kursowe personelu latającego zakresu ratownictwa wysokościowego; przeszkalanie personelu technicznego na stanowiska w służbie wysokościowo- ratowniczej; przeszkalanie żołnierzy zawodowych na instruktorów spadochronowych służby wysokościowo-ratowniczej.

 

Zespół Nawigatorskich Urządzeń Treningowych realizował zadania szkolenia kontrolerów ruchu lotniczego i nawigatorów naprowadzania dla potrzeb Lotnictwa Sił Zbrojnych RP w zakresie:
naprowadzanie statków powietrznych na cele powietrzne; naprowadzanie statków powietrznych na cele naziemne; rozformowanie grup statków powietrznych przed lądowaniem; doprowadzenie statków powietrznych do lądowania; udzielenie pomocy załogom w sytuacjach szczególnych w locie.
WSOSP dysponuje bogatą bazą dydaktyczną i kulturalno-oświatową. Szkoła posiada 70 sal wykładowych, w tym; 4 aule (910 miejsc: 530+250+60+70), 31 ogólnych sal wykładowych, 30 sal specjalistycznych, 3 laboratoria specjalistyczne, 4 laboratoria językowe, laboratorium komputerowe, laboratorium Obiektywnej Kontroli Lotu, 3 symulatory lotów. 

 

Szkoła posiada również strzelnice pełnowymiarowe z wyposażeniem do kształcenia słuchaczy oraz kadry. Na terenie uczelni znajduje się również: stadion z ośrodkiem sprawności fizycznej, zespół kortów tenisowych, basen kryty i otwarty, siłownia, 3 sale gimnastyczne, 9 boisk (do piłki siatkowej - 3, do piłki koszykowej - 4, do piłki nożnej - 2). Są sekcje sportowe; lekkoatletyczna, pływacka, samoobrony, OSF, piłki siatkowej, koszykowej, nożnej, tenisa stołowego i ziemnego. Główna baza dydaktyczna uczelni zlokalizowana jest w garnizonie Dęblin. Praktyczne szkolenie lotnicze realizowane jest w podległych ośrodkach w Dęblinie i Radomiu.

 

2009r.

Uwłaszczenie uczelni, które nastąpiło 30 czerwca 2009 roku, stworzyło możliwości intensyfikacji przedsięwzięć w zakresie zadań inwestycyjnych, w tym inwestycji budowlanych. W 2009 roku Szkoła złożyła dwa wnioski o dofinansowanie inwestycji budowlanych ze środków Unii Europejskiej w ramach Regionalnego Programu Operacyjnego Województwa Lubelskiego. Dzięki środkom Unii Europejskiej i z budżetu MON mogli w 2010 roku rozpocząć modernizację Domu Studenckiego z możliwościami lokalowymi dla 470 studentów i Stołówki Studenckiej. Koszt tych dwóch inwestycji to ponad 20 mln. zł., z czego 13.070.000,00 zł pochodzi ze środków Unii Europejskiej. Podjęte w 2010 roku działania przygotowawcze w zakresie realizacji inwestycji budowlanych i prac remontowych umożliwiły intensyfikacje działań mających na celu dalszą poprawę stanu bazy dydaktycznej i socjalno-bytowej. Rozpoczęto remont pałacu. Budynek ma być centrum dydaktyczno-administracyjny z siedzibą Rektoratu Uczelni. Planowane inwestycje to koszt 35 milionów złotych. Prace te mają zapewnić spełnienie obecnych norm bezpieczeństwa przeciw-pożarowego. W 2011 roku uzyskano następne dofinansowanie na kolejne projekty. Projekt złożony we współpracy z Urzędem Miasta Dęblin pt. „Rewitalizacja centrum miasta Dęblina wraz z zespołem pałacowo-parkowym Wyższej Szkoły Oficerskiej Sił Powietrznych” w ramach Programu Operacyjnego Województwa Lubelskiego został wysoko oceniony. Ogółem projekt otrzymał dofinansowanie w wysokości 10 mln. zł, z czego część projektu realizowana przez WSOSP uzyskała dofinansowanie około 2 mln. zł. Uczelnia na rewitalizację zespołu pałacowo-parkowego, wraz z już realizowanymi inwestycjami, poniesie nakłady ze środków własnych w wysokości około 8.500.000,00 zł.

 

Rozwój uczelni, jej bazy dydaktycznej i socjalno-bytowej to znaczący wkład w rozwój Miasta Dęblina i regionu. Ambicją władz uczelni jest by z obiektów sportowych i kulturalno oświatowych uczelni mogli korzystać nie tylko studenci i pracownicy uczelni ale również społeczność Miasta i okolic.

 

W 2009 roku dęblińska „Szkoła Orląt” wzbogaciła się o nowo-utworzony Akademicki Ośrodek Szkolenia Lotniczego FTO. Zwieńczeniem tych starań było wręczenie w dniu 21 grudnia 2009 roku przez Naczelnika Inspektoratu Certyfikacji i Nadzoru Urzędu Lotnictwa Cywilnego Pana Tomasza Pietrzaka certyfikatu dla AOSL. Dokument ten potwierdza, że jakość prowadzonego szkolenia lotniczego w Ośrodku realizowana jest zgodnie z międzynarodowymi przepisami lotniczymi normującymi szkolenie lotnicze. Był to pierwszy, krok w kierunku nadawania licencji cywilnej pilota studentom Wyższej Szkoły Oficerskiej Sił Powietrznych. 

 

Na stanowisko kierownika Akademickiego Ośrodka Szkolenia Lotniczego wyznaczony został ppłk pil. Maciej Wilczyński, natomiast na stanowisko kierownika szkolenia – ppłk rez. pil. Tomasz Stefaniak.

 

Szkołę czekały ogromne zmiany. Wiązały się one z wprowadzeniem nowej ustawy przyjętej przez Parlament. Co miała zmienić ustawa? Z uwagi na malejącą liczbę szkolonych lotników wojskowych miała otworzyć bramy dla szkolenia lotników cywilnych. Po drugie, miała zostać połączona z Wojskowym Instytutem Medycyny Lotniczej w Warszawie. Przez to stałaby się najmocniejszym ośrodkiem edukacji lotniczej w Polsce. Kiedy nowa ustawa nabierała kształtu wszyscy posłowie byli „za”. Kierunek zmian popierał także Senat i MON. Cała społeczność Dęblina była „za”. W uczelni oprócz lotników kształcono by także; kontrolerów ruchu lotniczego, lekarzy ze specjalnością medycyny lotniczej i innych. Uczelnia stanęłaby otworem dla słuchaczy z zagranicy z podstawowym językiem angielskim, jako wykładowym. Nabór miano zapoczątkować jesienią 2011 roku. 

 

Problem jednak w tym, że w 2011 roku Prezydent Rzeczypospolitej Bronisław Komorowski zawetował ustawę o utworzeniu Akademii Lotniczej, a Rząd Premiera Donalda Tuska zerwał program pozyskania nowoczesnych samolotów szkolno-bojowych, który to program sam zainicjował w 2010 roku. Ogłoszone w sierpniu 2011 roku veto Prezydenta Bronisława Komorowskiego poparło PO (platforma obywatelska – liberałowie i masoneria), ta która sama opracowała ustawę. Veto także poparło SLD (sojusz ludowo demokratyczny – komuniści). Za przyjęciem ustawy byli; PiS (Prawo i Sprawiedliwość – narodowa-prawica), PJN (Polska Jest Najważniejsza – odłam PiS) oraz PSL (Polskie stronnictwo ludowe). Argumentacja Prezydenta Bronisława Komorowskiego niestety była nijaka, a co gorsza rozmijała się ze stanem faktycznym. Mówił, że Polska ma więcej szkół oficerskich niż np. niemcy, Francja czy Wielka Brytania (!), że to wyciągnięcie dęblińskiej uczelni na rynek cywilny, który nie jest pewny (?) oraz chciał vetem skłonić do refleksji nad reformą całego szkolnictwa wojskowego (?). Wcześniej dał do zrozumienia, że Rzeczypospolitej ze 100 000 armią nie jest potrzebna taka uczelnia (?). Sprawa była prostsza, niż by mogło się wydawać. Po zamachu Smoleńskim w Rzeczypospolitej odżyły uśpione struktury wywiadu ruskiego i mają coraz większe wpływy. Sam Prezydent Bronisław Komorowski proponował na stanowisko swojego doradcy Generała Wojciecha Jaruzelskiego, komunistycznego zbrodniarza, który wprowadził w Polsce Stan Wojenny. Nastąpił reset w stosunkach z kremlem, a jednocześnie odwrót od USA. W tym okresie, wszystko zmierzało do likwidacji Szkoły.

 

Centrum Szkolenia Inżynieryjno-Lotniczego, które powstało na początku 2009 roku i zajmuje się szkoleniem żołnierzy w specjalnościach SIL, też czekają zmiany. Po integracji obu szkół podoficerskich Sił Powietrznych – w Dęblinie i Koszalinie – planuje się utworzenie takiej szkoły właśnie w strukturze CSIL. 

 

Struktura Szkoły WSOSP (Wyższa Szkoła Oficerska Sił Powietrznych) wyglądała następująco;
Sztab, Wyższa Szkoła Oficerska, Ogólnokształcące Liceum Lotnicze, Szkoła Młodszych Specjalistów, Kurs Doskonalenia Zawodowego, Kurs kandydatów na żołnierzy zawodowych, Kurs Szkolenia Rezerw, 41 ( 6 ) Baza Lotnicza, 1. Ośrodek Szkolenia Lotniczego w Dęblinie ( samoloty; TS-11 Iskra, M-28 Bryza, An-2 oraz śmigłowce; Mi-2, W-3, SW-4 ), 2. Ośrodek Szkolenia Lotniczego w Radomiu ( samoloty PZL-130 Orlik ), 1. Komenda Lotniska Radom, Klub Garnizonowy w Dęblinie, Klub Garnizonowy w Radomiu.

 

2010r.

41. Baza Lotnictwa Szkolnego ( JW. 4929 ) powstała w dniu 1 lipca 2010 roku. W jej skład weszły dwie jednostki, 1. Ośrodek Szkolenia Lotniczego oraz 6. Baza Lotnictwa. Na stanowisko dowódcy mianowano płk pil. dr inż. Waldemara Gołębiowskiego. W związku z reorganizacją w Siłach Powietrznych polegającą na skupianiu jednostek w formie dużych baz, 6. Baza Lotnicza została rozformowana w terminie do 31 grudnia 2010 roku i stała się bazą do sformowania 41. Bazy Lotnictwa Szkolnego w Dęblinie.

 

41. BLSz przejęła chlubne tradycje stolicy Polskich Skrzydeł. 58. lotniczy pułk szkolno-bojowy ( przeformowany później w 1. Ośrodek Szkolenia Lotniczego ) jest kontynuatorem pamięci 315 Dywizjonu Myśliwskiego Dęblińskiego utworzonego podczas II wojny światowej w Wielkiej Brytanii.
Z tej okazji w dniu 14.12.2010r., o godzinie 12;00, odbyła się uroczysta zbiórka, przed pomnikiem Bohaterskich Lotników Dęblińskiej Szkoły Orląt. Żołnierze 1. Ośrodka Szkolenia Lotniczego oraz 6. Bazy Lotniczej uroczyście pożegnali swoje sztandary. Uroczystości na placu przed pomnikiem "Bohaterskim Lotnikom Dęblińskiej Szkoły Orląt", poprzedziła Msza Święta w Kościele Garnizonowym pod wezwaniem Matki Boskiej Loretańskiej, którą odprawił ks. prał. dr płk Tadeusz BIENIEK. W uroczystościach wzięli udział m.in. pełniący obowiązki Dowódcy 4. Skrzydła Lotnictwa Szkolnego płk dypl. pil. Lesław DUBAJ, ostatni Dowódca 6. Bazy Lotniczej płk nawig. mgr inż. Bogumił ZNOJEK oraz 1. Ośrodka Szkolenia Lotniczego ppłk dypl. pil. Roman MENDREK, Dowódca 41. Bazy Lotnictwa Szkolnego płk pil. dr inż. Waldemar GOŁĘBIOWSKI, Zastępca Rektora WSOSP płk pil. dr Marek BYLINKA, Burmistrz Miasta Dęblin Stanisław WŁODARCZYK, przedstawiciele Policji, byli i obecni żołnierze oraz pracownicy 1. Ośrodka Szkolenia Lotniczego oraz 6. Bazy Lotniczej, żołnierze z jednostek Garnizonu Dęblin, organizacje kombatanckie oraz mieszkańcy Dęblina. Jednym z ostatnich akcentów uroczystości było złożenie wieńców przed „Pomnikiem Bohaterskim Lotnikom Dęblińskiej Szkoły Orląt”. Uroczystość zakończyła defilada pododdziałów.

 

Struktura Lotniska Dęblin; dowództwo i sztab, Wojskowy Port Lotniczy – Dęblin, Grupa Zabezpieczenia Medycznego, dywizjon zabezpieczenia, dywizjon techniczny, dywizjon dowodzenia.

POCZET DOWÓDCÓW;
- płk dr Andrzej Szmania (XII.1994 – XII.1996)
- płk naw. dr Aleksander Garbacz (XII.1996 – II.1998)
- płk dypl. Ryszard Rybczyński (II.1998 – V.2002)
- płk dypl. pil. Stanisław Wesołowski (V.2002 – I.2006)
- płk mgr inż. Zbigniew Zaręba (I.2006 – XI.2007)
- płk naw. mgr Bogumił Znojek (XI.2007 – 8.XI.2010)
- cz. p.o. mjr mgr inż. Grzegorz Skorek (8.XI.2010 - 31.XII.2010)
PODPORZĄDKOWANIE;
Wyższa Szkoła Oficerska Sił Powietrznych (1994 – 17.XII.2008)
4 Skrzydło Lotnictwa Szkolnego (17.XII.2008 – 31.XII.2010)
DANE ADRESOWE
41 ( 6 ) Baza Lotnicza, ul. Brygady Pościgowej 5, 08-521 Dęblin, 6 Baza Lotnicza - JW 3823.

TRADYCJE, PATRON i ŚWIĘTA 1. OSzkL
Decyzją nr 236/MON z 27.08.2003r., 1 OSzL dziedziczy tradycje; 315 dywizjon Myśliwski „Dębliński” ( 1941r.-1945r. ).
Ośrodek posiadał własną odznakę pamiątkową nadaną decyzją nr 199/MON z 16.07.2002r.
Patronem jednostki jest mjr pil. Eugeniusz Horbaszewski – decyzja nr 236/MON z 27.08.2003r., tą samą decyzją ustalono dzień święta 1 OSzL na 14 sierpnia. 

POCZET DOWÓDCÓW
- płk dr pil. Waldemar Jaruszewski (1.I.2001 – XII.2002)
- płk dypl. pil. Wiesław Sokołowski (I.2003 – VII.2007)
- p.o. ppłk dypl. pil. Roman Mendrek (VII.2007 – XI.2007)
- płk mgr pil. Krzysztof Walczak (XI.2007 – 29.IV.2010)
- cz. p.o. ppłk dypl. pil. Roman Mendrek (29.IV.2010 – 31.XII.2010)


PODPORZĄDKOWANIE
Wyższa Szkoła Oficerska Sił Powietrznych (1.VII.2004 - 17.XII.2008)
4 Skrzydło Lotnictwa Szkolnego (17.XII.2008 – 31.XII.2010)


DANE ADRESOWE
1 Ośrodek Szkolenia Lotniczego, 08-521 Dęblin ul. Dywizjonu 315, tel. 0-81 883-73-20 CA MON 51-73-20, faks 51-73-25.

Komendanci;
Ośrodek Szkolenia Lotniczego w Grudziądzu
1 listopada 1925 - 13 kwietnia 1927 - płk pil. Roman Florer
Ośrodek Szkolenia Lotniczego w Dęblinie
14 kwietnia 1927 - 1928 - płk pil. Roman Florer
Szkoła Podchorążych Lotnictwa w Dęblinie
1928-1929 - płk pil. Roman Florer
1929-1933 - mjr pil. Stefan Kałęcki
1933-1935 - ppłk pil. Jerzy Garbiński
1936 - 1938 - płk pil. Wacław Iwaszkiewicz
1938- 1939 - mjr pil. Andrzej Kładko
1939 - ppłk dypl. pil. Jerzy Bajan
Centrum Wyszkolenia Oficerów Lotnictwa w Dęblinie
1929-1933 - płk dypl. obs. Stanisław Ujejski
1933-1936 - płk pil. Franciszek Wiedeń
1936-1938 - ppłk obs. Stefan Sznuk
1938-1939 - płk obs. Stefan Sznuk
Centrum Wyszkolenia Lotnictwa nr 1 w Dęblinie
1937-1939 - mjr pil. Alfons Beseliak
1939 - ppłk dypl. obs. Modest Rastawiecki
Wojskowa Szkoła Lotnicza Wojska Polskiego w Zamościu
1944-1945 - gen. bryg. pil. Józef Smaga
Wojskowa Szkoła Pilotów w Dęblinie
1945-1946 - płk pil. Władysław Madejski
Oficerska Szkoła Lotnicza Wojska Polskiego w Dęblinie
1946-1947 - płk pil. Władysław Madejski
1947-1951 - płk pil. Szczepan Ścibior
1952 - 1954 - płk pil. Mikołaj Rysiew
1954- 1957 - gen. bryg. pil. prof. dr Zdzisław Żarski
1957- 1959 - gen. bryg. pil. Franciszek Kamiński
1959-1963 - ppłk pil. Eugeniusz Pniewski
1963-1968 - gen. bryg. pil. doc. dr hab. Józef Kowalski (pilot)
Wyższa Oficerska Szkoła Lotnicza w Dęblinie
1968-1981 - gen. bryg. pil. doc. dr hab. Józef Kowalski
1981- 1987 - gen. bryg. pil. Adam Bidziński
1987- 1990 - gen. bryg. pil. Mirosław Hermaszewski
1990-1994 - gen. bryg. pil. Edward Hyra
Wyższa Szkoła Oficerska Sił Powietrznych w Dęblinie
1994- 1995 - gen. bryg. pil. Edward Hyra
1995- 2000 - gen. bryg. pil. dr hab. Ryszard Olszewski
2000-2002 - gen. bryg. pil. Zenon Smutniak
2002-2004 - gen. bryg. pil. Tadeusz Kuziora
2004 -2007 - gen. bryg. pil. Ryszard Hać
2007-2007 - gen. bryg. pil. Andrzej Błasik
2007 - gen. bryg. pil. dr Jan Rajchel
Pełniący obowiązki - płk pil. dr Marek Bylnik
Pełniący obowiązki - płk dr hab. inż. Marek Grzegorzewski

 

Dęblin Liceum Lotnicze im. F. Żwirki i S. Wigury

 

2002r.

Reforma systemu oświaty (wprowadzenie gimnazjów) spowodowała zmianę struktury Ogólnokształcącego Liceum Lotniczego (od roku szkolnego 2003/2004 zmniejszono nabór uczniów do klas pierwszych, wprowadzono trzyletni cykl kształcenia oraz realizację rozszerzonych programów nauczania z wybranych przedmiotów). W okresie transformacji Szkoła przeszła kompleksową wizytację dokonaną przez Kuratorium Oświaty w Lublinie, uzyskując wysoką ocenę pracy.

 

Ogólnokształcące Liceum Lotnicze funkcjonowało jako trzyletnie liceum ogólnokształcące o rozszerzonym programie nauczania: matematyki, fizyki, języka angielskiego i technologii informacyjnej. Oprócz rzetelnej wiedzy ogólnej uczniowie OLL zdobywali podstawy teoretycznej i praktycznej wiedzy lotniczej w ramach realizacji programu nauczania przedmiotu „Zarys wiadomości lotniczych” i szkolenie lotnicze (spadochronowe, szybowcowe, samolotowe) organizowane w czasie roku szkolnego i wakacji.

 

adres:

Ogólnokształcące Liceum Lotnicze

08-521 Dęblin 3 (Lotnisko)

ul. II Pułku Kraków 5

 

Oleśnica Śląska

 

1994r.

W 1994 roku likwidacji uległa Szkoła w Zamościu. Dlatego z Centralnego Ośrodka Szkolenia Służb Technicznych Wojsk Lotniczych oraz zamojskiej Technicznej Szkoły Wojsk Lotniczych utworzono w Oleśnicy Centrum Szkolenia Inżynieryjno-Lotniczego. Jako jedyna tego typu szkoła w Polsce wydawała się mieć zagwarantowaną stabilną i pewną przyszłość. Szybko okazało się, iż nadzieje te były płonne.

 

1995r.

W tym czasie zaczęto sięgać po tradycje szkolenia II Rzeczypospolitej. W dniu 30 kwietnia 1995 roku CSIL (Centrum Szkolenia Inżynieryjno-Lotniczego) w Oleśnicy otrzymał akt dziedziczenia Polskiego szkolnictwa lotniczo-technicznego od 1918 roku.

 

1996r.

Szkoła, jako dowód silnych związków z Miastem Oleśnicą Sląską otrzymała od społeczeństwa sztandar. Sztandar ufundowano ze składek mieszkańców. Nadanie sztandaru odbyło się w 1996 roku. Aktu wręczenia dokonał w dniu 2 marca 1996 roku ówczesny minister obrony narodowej Stanisław Dobrzański.

 

2002r.

Wraz z gwałtownymi redukcjami parku maszynowego Polskiego Lotnictwa Wojskowego spadało zapotrzebowanie na kształcenie techników obsługujących samoloty bojowe, których z roku na rok coraz więcej ubywało. Ostatecznie w dniu 13 lutego 2002 roku decyzją MON Centrum Szkolenia Inżynieryjno-Lotniczego zostało zlikwidowane, a kadrę przeniesiono do Dęblina, w którym miano kontynuować szkolenie techników lotnictwa. Dla Oleśnicy oznaczało to rozwiązanie jedynej, miejscowej szkoły wyższej, ale także, w związku z rozwiązaniem w 1989 roku Szkolnego Pułku Samochodowego, dalsze ograniczenie obecności Polskiego Wojska w Mieście.

 

Miało to swoje dobre strony; W 1999 roku na potrzeby budownictwa mieszkaniowego ruszyła adaptacja budynków koszarowych przy ulicy Wojska Polskiego, posiadanie przez wojsko terenów w Mieście i jego okolicy przez pewien czas blokowało również budowę obwodnicy. (Obwodnicę oddano do użytku w 2007 roku). Ale przeważały negatywne: dla miejscowych rzemieślników i handlowców oznaczało to utratę pewnej grupy konsumentów, dla Miasta - jednego z trwale współpracujących z samorządem podmiotów. Wreszcie znikał kolejny element powojennych tradycji Oleśnicy. Odrębnym problemem było odpowiednie zagospodarowanie budynków po rozwiązywanej placówce. Już w grudniu 2001 roku podjęto rozmowy z rektorem Politechniki Wrocławskiej, by wskazać mu możliwość otwarcia w Mieście filii tej uczelni technicznej. Niestety, starania te nie zostały zwieńczone sukcesem.

 

Komendanci TOSWL; płk Kazimierz Burczak od maja 1954 roku, płk Józef Sobieraj, płk Piotr Kowalczyk, płk Jerzy Budzisz, płk Jerzy Słowiński, płk Jan Lech, płk Wiesław Kaczmarski, płk Wiesław Melnarowicz, płk Andrzej Graczyk do 2002 roku.

 

Zamość

 

1994r.

W lipcu 1994 roku, wydano Rozkaz MON na mocy którego do grudnia 1995 roku, Szkoła przestała istnieć. Przez 50 lat istnienia szkoła wyszkoliła; 2 411 oficerów, 1 279 chorążych, 6 310 starszych mechaników podoficerów zawodowych, 121 052 mechaników młodszych specjalistów służby zasadniczej i kandydatów na żołnierzy zawodowych, 2 639 słuchaczy różnych kursów, 2 789 studentów uczelni cywilnych i podchorążych rezerwy, 160 słuchaczy kursów zagranicznych. Łącznie w Zamościu wyszkolono ponad 134 tysiące osób.

 

1996r.

W dniu 19 stycznia 1996 roku odbyła się ostatnia uroczysta zbiórka kadry i żołnierzy Technicznej Szkoły Wojsk Lotniczych (TSWL). Prowadził ją ostatni komendant płk Ryszard Hejny w towarzystwie dowódcy wojsk lotniczych gen. Romana Iwaszkiewicza. Wśród zaproszonych gości był Wojewoda Zamojski Stanisław Rapa. Po przemówieniach pożegnano sztandar szkoły. Został on przekazany do muzeum. Przez dziesiątki lat TSWL zrosła się z Miastem. Bez kompani honorowej i orkiestry szkoły w Zamościu nie było żadnej uroczystości. Żołnierze TSWL wielokrotnie pracowali na rzecz Miasta, budując m.in. most na Łabuńce. Reprezentowali też Zamość na arenach sportowych całej Polski.

 

Na terenie zamojskich koszar uruchomiono Wyższą Szkołę Zawodową, gdzie rozpoczęto szkolenie inżynierów mechaników dla lotnictwa cywilnego. Szkoła została założona w dniu 7 czerwca 2005 roku. Jej nazwa to Państwowa Wyższa Szkoła Zawodowa im. Szymona Szymonowica w Zamościu, ul. Akademicka 8, 22-400 Zamość

 

Dalsze szkolenie

 

Pozyskiwanie kadry wojskowej zaczęło się odbywać poprzez nabór kandydatów z wyższym wykształceniem z cywila (po uczelniach cywilnych) i to z biegłą znajomością języka obcego. Kandydat kierowany jest na krótkie przeszkolenie ogólno-wojskowe, a następnie przeszkolenie specjalistyczne w wojskowych centrach szkolenia. Zresztą drastycznie zredukowana armia nie wymaga dużej ilości nowych kandydatów. Dodatkowo w 2008 roku zlikwidowano zasadniczą służbę wojskową, a zastąpienie jej Narodowymi Siłami Zbrojnymi, dobitnie wykazało pogłębiającą się zapaść Polskiej Obronności. Do lotnictwa trudno jest pozyskać człowieka wykształconego, inżyniera, który na studiach nie miał do czynienia z problemami lotnictwa. To jest specyficzna dziedzina, która obejmuje wytrzymałość konstrukcji lotniczych, materiałoznawstwo lotnicze, aerodynamikę i teorię silników lotniczych. Jest to coś zupełnie innego niż ogólne przedmioty lotnicze. Potrzebni są ludzie wykształceni w tym kierunku, ale z tym specyficznym profilem.

 

Szkolenie cywilne

 

Po przemianach społeczno-gospodarczych większość znaczna część szkolenia w Polsce przypadła nowo powstającym szkołom nie państwowym. Wiele z nich jak szybko powstało, tak szybko zakończyła swoją działalność. Na rynku utrzymało się zaledwie kilka. Głównym powodem był brak odpowiedniej bazy szkoleniowej. Szkoła lotnicza to nie tylko ławki, tablica i kreda, ale przede wszystkim bogate zaplecze techniczne.

 

Jedną z takich szkół jest Powiatowe Centrum Edukacji Zawodowej im. Z. Puławskiego w Świdniku. PCEZ to jedna z największych i nowocześniejszych szkół na Lubelszczyźnie. Jedna z dwóch w Polsce posiadająca certyfikat PART-147 uprawniający do kształcenia i egzaminowania licencjonowanego personelu obsługi technicznej statków powietrznych (zawody szkolne to: technik mechanik lotniczy i technik awionik). PCEZ to szkoła, która kontynuuje tradycje lotnicze. Wielu absolwentów szkoły znajduje zatrudnienie w PZL-Świdnik Agusta Westland, Navcom Systems, Heliseco, SMF Poland, i innych przedsiębiorstwach. Uruchomienie Portu Lotniczego oraz rozwój przedsiębiorstw Parku Technologicznego w Świdniku powoduje wzrost zapotrzebowania na pracowników z wykształceniem technicznym: mechaników, mechaników lotniczych, awioników, pracowników obsługi portów i terminali, a także informatyków i ekonomistów. Centrum prowadzi nabór na kierunek mechanika lotnicza w Technikum nr.1. Proponuje kształcenie w tym zawodzie w: dwu i pół rocznym Technikum Uzupełniającym dla dorosłych na podbudowie szkoły średniej lub w czteroletnim technikum młodzieżowym na podbudowie gimnazjum. Adres: ul. Szkolna 1, 21-045 Świdnik.

 

Roztoczańskie Centrum Kształcenia Zawodowego Stowarzyszenie Oświatowców Polskich w Zamościu ul. Szwedzka 4a, 22-400 Zamość. Technik mechanik lotniczy samolotów i śmigłowców oraz technik awionik samolotów i śmigłowców.

 

Prywatne Szkoły Lotnicze w Warszawie to grupa trzech szkół o profilu lotniczym. Europejskie Technikum Lotnicze SIMP w Warszawie ul. Felińskiego 15 , 01-513 Warszawa. To szkoła techniczna, 4-letnia. Posiada uprawnienia szkoły publicznej, realizuje program oparty na wymogach Unii Europejskiej, zapewnia praktyki w instytutach i w zakładach lotniczych, wykładane są trzy języki obce: angielski, niemiecki i ruski, klasy liczą 5-12 uczniów, uczy obsługi, wykonywania napraw i remontów samolotów, śmigłowców, szybowców i innego sprzętu latającego. Ma dwa kierunki: mechanika lotnicza, elektronika. Druga szkołą jest Lotnicze Liceum Profilowane Transportowo-Spedycyjne z kierunkiem transport lotniczy, a trzecią Lotnicza Szkoła Policealna z kierunkiem mechanika lotnicza.

 

Warszawskie Technikum Lotnicze oraz LXXXIV Liceum Ogólnokształcące im. Bohaterów Narwiku. Adres szkoły: ul. Gładka 16 02-172 Warszawa. Szkoła kształci w zawodach: technik awionik, technik mechanik lotniczy, (samolotowy i śmigłowcowy), technik informatyk. Uczy języka angielskiego, hiszpańskiego, germańskiego, ruskiego. Zapewnia praktyki w PLL LOT S.A. LineTech, LOTAMS, PZL "Warszawa-Okęcie", Lotniczym Pogotowiu Ratunkowym. Szkoła jako druga w Polsce posiada certyfikat PART-147 i daje możliwość uzyskania licencji zgodnie z wymaganiami PART-66 i PART-147. Teoretycznie przygotowuje do kursu szybowcowego.

 

Zespół Szkół Mechanicznych nr.1 im. Franciszka Siemiradzkiego w Bydgoszczy, ul. Św. Trójcy 37, 85-224 Bydgoszcz. Kształci w kierunkach: technik mechanik lotniczy, technik mechanik (operator obrabiarek CNC), technik mechatronik, technik awionik, technik informatyk.

 

Zespół Szkół Ponadgimnazjalnych nr.3 im. Stanisława Staszica w Krośnie, ul. Tysiąclecia 5, 38-400 Krosno. Kształci w kierunku: technik mechanik lotniczy i technik lotniskowych służb operacyjnych.

 

Zespół Szkół Mechanicznych im. gen Władysława Andersa w Rzeszowie ul. Hetmańska 45a
35-078 Rzeszów. Kształcenie na kierunku technik mechanik w części zawodowej odbywa się, na mocy zawartego porozumienia między Zespołem Szkół Mechanicznych a Wydziałem Budowy Maszyn i Lotnictwa Politechniki Rzeszowskiej, w pracowniach i laboratoriach uczelni. Zajęcia praktyczne odbywają się w Ośrodku Kształcenia Lotniczego Politechniki Rzeszowskiej w Jasionce. Jest to kierunek dla uczniów, którzy wiążą swoją przyszłość z lotnictwem.

 

Zespół Szkół Elektryczno - Elektronicznych w Bytomiu, ul. Katowicka 35, 41-902 Bytom. Kierunki: technik awionik, służb lotniskowych.

 

Zespół Szkół Elektroniczno-Telekomunikacyjnych, ul. Kilińskiego 4, 64-100 Leszno. Technik awionik lotniczy.

 

W Polsce jest także jeszcze kilka liceów, które mają klasy lotnicze. Znajdują się one w Białymstoku, Grudziądzu, Bełżyce, Lublinie, Poznaniu, Swarzędzu, Czerwionka.

 

 

 

Opracował Karol Placha Hetman