Kraków 2.11.2014r.

307c Rozdział 25.01.1983r. - 2000r.

SAAB SAAB-340 SF-340

Polska


Samolot komunikacyjny, pasażerski i towarowy



Konstrukcja

Biuletyn samolotu SAAB-340. Zdjęcie SAAB

Konstrukcja

SAAB 340 to turbośmigłowy samolot komercyjny, zbudowany w układzie klasycznym. Konstrukcja metalowa i pewnym zakresie kompozytowa. Załoga składa się z dwóch pilotów i jednej stewardesy. Zabiera na pokład 33-37 pasażerów. Samolot SAAB-340 jest nowoczesnym, ekonomicznym samolotem turbośmigłowym charakteryzującym się wysoką niezawodnością. Jest przystosowany do wykonywania lotów w trudnych warunkach atmosferycznych (Kategoria II) oraz operowania z krótkich RWY.


Skrzydła

Skrzydła wolnonośne o obrysie trapezowym i kącie wznosu 7 stopni. Kąt skosu krawędzi natarcia wynosi 3 stopnie 36 minut na ¼ cięciwy. Skrzydła wyposażono w klapy i lotki wykonane z tworzyw sztucznych, o konstrukcji przekładkowej. W skrzydłach znajdują się integralne zbiorniki paliwa. Krawędź natarcia otrzymała instalację przeciwoblodzeniową. W gumowe nakładki z wewnętrznymi komorami napełniane są gorącym powietrzem pod ciśnieniem, pobieranym ze sprężarek silników.


Kadłub

Kadłub konstrukcji pół-skorupowej, o przekroju kołowym. Technologicznie został podzielony na trzy części. Przednia część choć typowa, ma jedną z najładniejszych linii profilu. Mieści przedział wyposażenia, komorę podwozia przedniego oraz dwu-osobowy kokpit. Oszklenie kokpitu składa się tylko z czterech wielkich okien, które zapewniają dobą widoczność załodze. Okna odladzane są elektrycznie. Środkowa część mieści kabinę pasażerską. W przedzie, na lewej burcie umieszczono drzwi wejściowe. Wejście to wyposażono w składane autonomiczne schodki. Podobnie jak w B 737. Kabina mieści 35 foteli w układzie 1x2. (33-37 foteli). W tylnej części umieszczono toaletę, bagażnik, a w lewej burcie duże drzwi towarowe. Wyjścia awaryjne umieszczono w oknach nad skrzydłami. Kabina pasażerska otrzymała 12 okien na lewej burcie i 11 okien na prawej burcie. Wymiary kabiny pasażerskiej; wysokość 1,83 m, szerokość 2,16 m. Tylna część kadłuba podtrzymuje usterzenie.


Usterzenie

Usterzenie klasyczne z podziałem na stery z klapkami wyważającymi i stateczniki. Wszystkie krawędzie natarcia otrzymały instalację przeciwoblodzeniową. Tylna część kadłuba jest konstrukcyjnie powiązana z usterzeniem jako jednorodna. Usterzenie poziome otrzymało dodatni wznos. Pokrycie stateczników wykonano z blachy duraluminiowej.


Podwozie

Podwozie trój-podporowe z przednim kołem. Wszystkie koła zdwojone. Amortyzatory olejowo-pneumatyczne. Podwozie jest chowane do komór w kierunku lotu przy pomocy instalacji hydraulicznej. Przednie podwozie jest sterowane przy pomocy instalacji hydraulicznej w zakresie plus/minus 60 stopni. Przednia goleń otrzymała tłumik drgań shimmy. Podwozie główne otrzymało hamulce tarczowe firmy Goodyear z systemem ABS (przeciwpoślizgowy).


Napęd

Napęd skład się z dwóch silników turbośmigłowych General Electric CT7-5A produkcji jankeskiej o mocy 2 x 1 249 kW (2 x 1 675 KM). Silnik należał wówczas do jednych z najnowocześniejszych w swojej klasie. Ma konstrukcję modułową. Jest oszczędny pod względem zużycia paliwa. Jest niezawodny i łatwy w obsłudze. Ma 5-stopni sprężarki osiowej, 1-stopień sprężarki odśrodkowej, spręż 17:1, pierścieniowa komora spalania, 2-stopnie turbiny z łopatkami chłodzonymi powietrzem, przekładnia i wał śmigła. Wlot powietrza do silnika ma konstrukcją, która odpyla powietrze. Silniki otrzymały śmigła 4-łopatowe o średnicy 3,2 m. Łopaty są przestawiane aż do ciągu wstecznego. Śmigła są stało-obrotowe i obracają się stosunkowo wolno; 1 384 obr/min. Dzięki temu obniżony został hałas, który w tym czasie już był na poziomie przepisów, które stały się obowiązujące dopiero po kilku latach.

Instalacja paliwowa składa się z dwóch zbiorników umieszczonych w skrzydłach. Łączna pojemność instalacji paliwowej wynosi 3 300 litrów. Instalacja posiada centralny wlew. Tankowanie pod ciśnieniem trwa 11 minut.

Od 160 egzemplarza samoloty zaczęto wyposażać w silniki General Electric CT7-9B, o mocy 2 x 1 305 kW. Zmieniono także śmigła, które otrzymały większą średnicę; 3,35 m.


Wyposażenie

Wyposażenie samolotu jest bardzo bogate i dostosowane do usług komercyjnych. Załoga ma do dyspozycji dwie radiostacje średnio-falowe, dwa odbiorniki VOR/LOC, odbiornik markera, radiowysokościomierz, radar pogodowy, rejestrator parametrów lotu, radiobusolę, radiolokacyjne urządzenia kontroli ruchu lotniczego, radio-dalmierz, urządzenie ostrzegające przed bliskością ziemi (TWAS), rejestrator rozmów załogi, autopilot. Na desce rozdzielczej zastosowano pierwsze ekrany katodowe, które przedstawiają na przykład sztuczny horyzont.

Instalacja klimatyzacji-wentylacji-ogrzewania i utrzymuje na wysokości 3 660 m cienienie jak na poziomie morza, a do wysokości przelotowej 7 620 m utrzymuje ciśnienie jak na wysokości 1 550 m.

Instalacja elektryczna składa się z dwóch prądnic prądu stałego 28 V oraz przetwornicę prądu przemiennego 115 V. Są także dwie baterie akumulatorów niklowo-kadmowych. Instalacja elektryczna umożliwia rozruch silników bez lotniskowych urządzeń pomocniczych, nawet przy temperaturze -18 stopni C.




Opracował Karol Placha Hetman