Kraków 1.10.2013r.

277b Rozdział 20.07.1987r.

PZL M-24 Dromader Super

PZL WSK Mielec

 

Samolot rolniczo-pożarniczy.

Historia

Zobacz M-18 Dromader

Pierwszy prototyp PZL M-24 Dromader Super Nr 1AKP 01-02 rejestracja SP-PFA 1987r. Zdjęcie PZL Mielec

Pierwszy prototyp PZL M-24 Dromader Super Nr 1AKP 01-02 rejestracja SP-PFA 1987r. Zdjęcie PZL Mielec

Pierwszy prototyp PZL M-24 Dromader Super Nr 1AKP 01-02 rejestracja SP-PFA 1987r. Zdjęcie LAC

 

Historia

PZL M-24 to kolejny samolot rolniczo-pożarniczy z rodziny maszyn Dromader. Samolot otrzymał nazwę własną Dromader Super. Jest największym samolotem rolniczym świata. Jego konstruktorem jest zespół inżyniera Józefa Olesiaka.

Prace nad samolotem rozpoczęto w 1981r.. Projekt zatwierdzono w czerwcu 1981r. i rozpoczęto opracowanie dokumentacji technicznej. Ukończono ją w połowie 1982r.. Samolot opracowanie zgodnie w przepisami FAR 23 z poprawką 27. Udźwig użyteczny maszyny to 2 500 kg. Wiele elementów dla M-24 wzięto z mniejszego M-18. Dotyczy to głównie elementów zespołu napędowego, wyposażenia kabiny. Dla nowego samolotu opracowano nowy powiększony zbiornik na chemikalia. Jego pojemność to 2 700 litów. Sam zbiornik waży około 150 kg. W M-24 powiększono udźwig o 500 kg (1 600-2 000 kg). Zbiornik wyposażono w dużą górną klapę, dzięki czemu samolot może przewozić towary, np. części zamienne lub wyposażenie operacyjne. Aparatura specjalistyczna otrzymała wydajniejszą pompę chemikaliów o wydajności do 40 litów/sek (144 m3/h). Pompa jest sterowana elektrohydraulicznie.

Kabinę załogi powiększono i wyposażono w drugi fotel w układzie tandem. Dzięki temu samolot można niewielkim kosztem dostosować do szkolenia pilotów.

Przekonstruowano podwozie, dostosowują je do większych obciążeń. Zastosowano dwukomorowe amortyzatory. Podwozie nie utraciło zdolności operowania z gruntowych dróg startowych.

Znacznie powiększono skrzydła. Umieszczono w nich większe zbiorniki paliwa (1 400 litrów).

Zakład metali lekkich w Kętach opracował nowe profile. Do programu włączyła się Wojskowa Akademia Techniczna, wykonując dużą ilość testów. Modelarze z Krosna wykonali zdalnie sterowany model samolotu, na którym przeprowadzono miedzy innymi próby korkociągowe. Model pilotował inżynier Waldemar Peszke z Krosna.

Ponieważ program nie był priorytetowy, dlatego jego realizacja odbywała się w miarę wolnych mocy produkcyjnych. Prototyp do prób statycznych został przekazany w dniu 20.01.1987r.. Drugi prototyp był gotowy w kwietniu 1987r., a trzeci prototyp w październiku 1987r.. Kiedy przystąpiono do budowy pierwszego prototypu PZL M-24, jego mniejszy odpowiednik, PZL M-18 był już zbudowany w około 400 egzemplarzach.

Samolot został oblatany przez pilota doświadczalnego inżyniera Andrzeja Pamułę, w dniu 20.07.1987r. Samolot był napędzany tym samym silnikiem co PZL M-18, który potraktowano jako zastępczy; ASz-62 IR o mocy 1 x 736 kW.

Docelowym silnikiem miał być silnik PZL-Kalisz K-9 o mocy 1 x 883 kW (1 x 1 200 KM). Samolot z tym silnikiem pierwszy lot wykonał w 1988r.. Silnik PZL-Kalisz K-9 zamontowano także na samolocie PZL M-18 B i wykonano lot w 1993r.

Trzeci prototyp wyposażono w silnik turbośmigłowy Pratt & Whitney PT6A-45AG.

Zbudowano cztery lotne prototypy, które otrzymały rejestracje; SP-PFA (1AKP 01-02), SP-PFB (1AKP 01-03), SP-PFC (1AKP 01-04), SP-PFD (1AKP 01-05). Był także zbudowany niekompletny prototyp do prób wytrzymałościowych. Jednak samolot nie wszedł do produkcji seryjnej.

Podstawowe dane; wymiary rozpiętość 19,90 m, długość 10,80 m, wysokość 3,80 m, powierzchnia nośna 45 m2. Zbiornik chemikaliów o objętości 2 700 litrów i nośności 1 600-1 800 kg. Masa startowa 5 000 kg, a w wersji ograniczonej aż 5 300-5 500 kg. Pojemność zbiorników paliwa 1 400 litrów. Każdy samolot można wyposażyć w drugie sterownice.

 

Opracował Karol Placha Hetman