Kraków 21.03.2011r.
Lotnisko Siemirowice

Lotnisko Siemirowice na Mapie Polski. 2011r.

Lotnisko Siemirowice. Widok w kierunku zachodnim. 2006r.

Lotnisko Siemirowice. Widok w kierunku południowym. 2006r.

Historia Ziemi Lęborskiej.
Historia Siemirowic wiąże się nierozerwalnie z historią Ziemi Lęborsko–Bytowskiej. Interesujący nas rejon oparty jest na naturalnych granicach takich, jak: rzeka Łeba, dolina Piaśnicy, Jezioro Żarnowieckie i wybrzeże Bałtyku. Co najmniej od XII wieku do połowy XIV wieku jest pod panowaniem książąt Pomorza Gdańskiego: Mściwoja I, Racibora, Świętopełka, Mściwoja II. Głównym ośrodkiem administracyjno-gospodarczym Ziemi Lęborskiej, nazywanej wtedy Ziemią Białogardzką jest Białogarda. W 1282r. po bezpotomnej śmierci Mściwoja II, zgodnie z układem z Kępna, Ziemia Lęborska przechodzi pod władanie Przemysława II Księcia Wielkopolskiego. Duża odległość od centrum Wielkopolski nie wychodzi Ziemi Lęborskiej na dobre. W 1308r. Pomorze Gdańskie przechodzi pod panowanie krzyżaków. Zakon krzyżacki pod hasłem Chrystianizacji systematycznie podbija tutejsze grody i warownie. W 1309r. zakon wciela kasztelanie Białogardzką w skład komturstwa gdańskiego. W XIV wieku komtur gdański zakonu krzyżackiego Dawid von Cammerstein całkowicie niszczy grody ludów tubylczych w Białogardzie i Salinie. Ziemie te czyni sobie poddanymi i tworzy wójtostwo lęborskie. Zakon wprowadza własne prawa i system zarządzania. Przenosi centrum administracyjne do lokowanego przez siebie Lęborka. Lokacja Lęborka, uwieńczona ostatecznie nadaniem w 1341r. przywileju lokacyjnego, była pierwszą krzyżacką lokacją miejską na terenie Pomorza Gdańskiego. Pamiętajmy, iż ta lokacja była na prawie zachodnim. W 1329r. w wyniku wzięcia w zastaw przez krzyżaków Ziemi Słupskiej i Bytowskiej podporządkowano Ziemię Lęborską komturstwu w Słupsku. Po zwrocie w 1341r Ziemi Słupskiej książętom Wołogojskim z Ziemi Lęborskiej utworzono prokuratorię, przekształconą później w wójtostwo istniejące do 1454r. Większość ziem wójtostwa lęborskiego będąca w posiadaniu rycerstwa funkcjonowała na prawie chełmińskim. W 1410r. podczas wojny Polsko-krzyżackiej udaje się na krótki czas wyzwolić Lębork spod panowania krzyżackiego. Jednak już w 1411r. na mocy pokoju toruńskiego ponownie wraca w ręce krzyżaków. W 1440r. po przystąpieniu Lęborka i Łeby do Związku Pruskiego i udziale w wojnie trzynastoletniej ( 1454r.-1466r. ), Ziemia Lęborska powróciła do Rzeczypospolitej. Król Kazimierz Jagiellończyk przekazał ją księciu zachodniopomorskiemu Erykowi II w lenno, na zasadzie pierwszej ręki, co oznaczało zwrot na każde żądanie króla i Gdańska. W 1637r. po bezpotomnej śmierci Bogusława XIV ostatniego z Książąt Pomorskich - władcy Ziemi Lęborskiej i uchwale Sejmu Polskiego, Ziemia Lęborska została włączona pod bezpośrednie władanie Rzeczpospolitej. W 1657r. na mocy traktatów welawsko-bydgoskich zagwarantowanych mocą pokoju oliwskiego i ustawą sejmową z 1661r., Ziemia Lęborska zostaje oddana w lenno elektorowi brandenburskiemu Fryderykowi Wilhelmowi, co w praktyce oznacza panowanie niemieckie aż do 1945r..
Ziemia Lęborska powróciła do Polski w 1945r. i została wcielona do Województwa Gdańskiego. W 1975r. Lębork włączono do nowoutworzonego Województwa Słupskiego, a w 1999r. ponownie Ziemia Lęborska powróciła pod opiekę Gdańska w obszarze Województwa Pomorskiego.

Historia Lotniska Siemirowice.
Lotnisko Siemirowice zlokalizowane jest w Województwie Pomorskim, Powiecie Lęborskim, Gminie Cewice. Inne dopuszczalne nazwy; Lotnisko Cewice, Lotnisko Łebunia.
Lotnisko Siemirowice jest typowo Polskim Lotniskiem i nie ma nic wspólnego z obiektami pozostawionymi po zarazie niemieckiej na tak zwanych ziemiach odzyskanych. Należało i należy do lotnisk podporządkowanych Polskiej Marynarce Wojennej. Decyzja o jego budowie zapadła z początkiem 50-tych lat XX wieku. Powstało ono jakby w zamian za likwidowane Lotnisko Gdańsk Wrzeszcz, które uniemożliwiało rozwój Trójmiasta. W tym czasie na Lotnisku Gdańsk Wrzeszcz stacjonował 30 Pułk Lotniczy Marynarki Wojennej, który był w przededniu dużych przemian.
Pod lokalizacje lotniska wybrano teren lesisty, słabo zamieszkały. 
W pierwszych dokumentach pojawiała się nazwa Miejscowości Łebunia koło Lęborka. Później zaczęto używać nazwy Miejscowości Cewice, bo tutaj swoją siedzibę miały władze lokalne. Bloki mieszkalne osiedla oficerskiego ( garnizonowego ) zaczęto budować na terenie Miejscowości Siemirowice. Z tego też powodu, dla Lotniska, do dnia dzisiejszego, zamiennie stosowane są obie nazwy; Cewice, Siemirowice.
Projekt Lotniska uwzględniał wszystkie najnowsze trendy w budowie takich obiektów na świecie. Został zaprojektowany dla bazowania jednostki lotniczej w sile pułku lotniczego, wraz z batalionem obsługi lotniska i dywizjonem ślepego lądowania. Do budowy Lotniska przystąpiono z początkiem 1953r.. Jedną z pierwszych inwestycji była bocznica kolejowa, którą dostarczono praktycznie wszystkie materiały budowlane. Tempo prac było duże, a jednostka budowlana miała już spore doświadczenie we wznoszeniu podobnych obiektów. W 1955r. gotowa była już DS. o wymiarach 2 000 m x 60 m, drogi kołowania i 20 indywidualnych stanowisk postojowych dla samolotów. Przed przybyciem pierwszego gospodarza gotowe były; MPS, magazyn techniczny, akumulatornia, kompresornia.
Pierwszą jednostką, która na wiele lat zadomowiła się na Lotnisku Siemirowice była utworzona w 1955r., 15 Samodzielna Eskadra Lotnictwa Rozpoznawczego MW. Rzut powietrzny 15 SELR przebazowano na Lotnisko Siemirowice w dniu 1.10.1956r.


Lądowanie samolotu rozpoznawczego Ił-28 R nb 68 z 15 SELR MW na siemirowickim lotnisku.

W 1956r. na Lotnisku bazowały; 2 Ił-28, 3 Ił-28 R, 1 UIł-28 oraz łącznikowy Po-2.
Systematycznie powstawały kolejne służby, a dla nich obiekty; dział meteo, obróbki filmów, łączności. 

Jednocześnie z chwilą powołania do istnienia 15 SELR MW szykowały się zmiany w pozostałej części 30 PL MW. Pułk jeszcze szkolił się na samolotach typu Jak-9 i Jak-11, ale już zapadły decyzje o przezbrojeniu w samoloty z napędem turboodrzutowym. W dniu 27.07.1957r. ukazało się Zarządzenie Nr 0137/Org. Szefa Sztabu Generalnego Wojska Polskiego, o przeformowaniu 30 PL MW w 30 Pułk Lotnictwa Szturmowego Marynarki Wojennej. Za tym zarządzeniem w dniu 16.08.1957r. ukazał się Rozkaz Dowódcy MW w tej sprawie. Na miejsce stacjonowania wyznaczono także Lotnisko Siemirowice. W dniu 10.08.1957r. Pułk kołowo zostaje przebazowany do Siemirowic. Samoloty Jak-9 zostają wycofane ze stanu i przekazane do Dęblina, a podstawowym samolotem Pułku zostają maszyny Lim-2. Pierwsze egzemplarze lądują w Siemirowicach w sierpniu 1957r.. W tym czasie większość pilotów przechodzi przeszkolenie na nowy typ w Dęblinie, a personel techniczny szkoli się w Zamościu. Pułk do dyspozycji ma nadal samoloty Jak-11.

Lim-2 nb 1809 Nr 1B 18-009 na lotnisku. 

Aby uzupełnić historię pierwszych lat Lotniska Siemirowice należy podać jeszcze kilka historycznych faktów – W dniu 12.11.1949r. Minister Obrony Narodowej nakazał do dnia 25.03.1950r. sformować 50 Batalion Obsługi Lotnisk Marynarki Wojennej w Słupsku. W 1951r., na podstawie Rozkazu Ministra Obrony Narodowej, dowódca Marynarki Wojennej polecił przeniesienie 50 Batalionu Obsługi Lotnisk MW ze Słupska do Gdyni Babich Dołów. Lecz już w dniu 15.07.1952r. jednostkę przebazowano na lotnisko w Gdańsku Wrzeszczu i podporządkowano bezpośrednio pod Dowództwo Lotnictwa MW. Ponieważ zdecydowano o likwidacji Lotniska Gdańsk Wrzeszcz, w dniu 13.05.1957r., dowódca Marynarki Wojennej polecił do dnia 10.08.1957r. przebazowanie 50 Batalionu Obsługi Lotnisk do Garnizonu Siemirowice.

1960r.
Po trzech latach, w grudniu 1960r., na mocy zarządzenia Szefa Sztabu Generalnego WP 30 Pułk Lotnictwa Szturmowego MW i 50 Batalion Obsługi Lotnisk MW przeformowano w 30 Pułk Lotnictwa Myśliwsko - Szturmowego. 
Działo to się na podstawie ogólnej tendencji w Lotnictwie Polskim, a podstawowym powodem był brak specjalistycznego samolotu szturmowego. Przypomnę, iż sowieci w 50-tych latach XX wieku nie wprowadzili do uzbrojenia, żadnego samolotu szturmowego, a skupili się wyłącznie na myśliwcach przechwytujących i bombowcach dalekiego zasięgu. W Polskim przemyśle lotniczy, konstruktorzy analizując zachodnie wytyczne, tyczące zdolności działania maszyn szturmowych, doszli do wniosku, iż samolot Lim-5 po odpowiednich modyfikacjach, jest w stanie pełnić role samolotu szturmowego. Takie prace podjęto. W ich efekcie powstał samolot oznaczony Lim-5 M. Wyprodukowano partię tych samolotów i w 1960r. skierowano do kilku jednostek celem próbnej eksploatacji.
Kilka samolotów Lim-5 M trafiło także do Siemirowic. Nie wiem, jak konkretnie wyglądała eksploatacja tych maszyn w 30 PLM-Sz w Siemirowicach. Wiadomo, iż pierwsze tygodnie eksploatacji samolotów Lim-5 M w Polskim Lotnictwie nie wypadły pozytywnie. Wystąpiło kilka awarii i katastrof. Samoloty zaczęto eksploatować ze znacznymi ograniczeniami, a po kilku miesiącach maszyny zwrócono wytwórcy, celem przeprowadzenia modernizacji. Więcej na ten temat w innych Rozdziałach. 

Lim-5 M nb 16 na lotnisku.

Lim-5 M nb 102 na lotnisku.

Lim-5 M nb 329 podczas obsługi na lotnisku.

1963r.
W lutym 1963r. na wyposażenie 30 PLM-Sz trafiły pierwsze samoloty Polskiej produkcji, szkolno-treningowe TS-8. Samoloty te znacznie poprawiły proces szkolenia młodych pilotów w jednostce, a doświadczonym pozwoliły na utrwalenie zdobytych nawyków.

TS-8 Bies nb 0921 rej SP-YSS. Jeden z kilku odrestaurowanych. Kosiak podczas Małopolskiego Pikniku Lotniczego w 2005r.

1964r.
Już w styczniu 1964r. ( prawdopodobnie 30.01.1964r. ) na Lotnisku Siemirowice lądują samoloty Lim-6 bis. Ostatni dostarczono z początkiem marca 1964r.. Łącznie na stan przyjęto 23 egzemplarze. Wszystkie oczywiście weszły w na stan 30 PLM-Sz MW, zastępując większość samolotów typu Lim-2.
Samoloty Lim-6 bis to kontynuacja procesu modernizacji samolotów Lim-5 M. Nowy samolot otrzymał mniej nowatorskich rozwiązań, niż Lim-5 M, ale znacznie lepsze uzbrojenie, w postaci niekierowanych pocisków rakietowych. Więcej na ten temat w innych Rozdziałach. 
Samoloty Lim-6 bis na wiele lat stały się w Polskim Lotnictwie Wojskowym podstawowym samolotem szturmowym. Udanym i lubianym przez pilotów i techników. Oczywiście także w Siemirowicach.

Samoloty 30 PLM-Sz w locie szykiem. 1964r.

Lim-6 bis nb 634 30 PLM-Sz na Lotnisku Siemirowice podczas obsługi. Przypuszczalnie koniec 60-tych lat.

1965r.
Pierwszy samolot An-2 pojawił się w Siemirowicach w styczniu 1965r.. Wcześniej użytkowała go 18 Eskadra Lotnictwa Łącznikowego w Gdyni Babich-Dołach. 
W dniu 22.12.1965r. z 30 Pułku Lotnictwa Myśliwsko - Szturmowego został wydzielono 50 Batalion Zaopatrzenia.

An-2 nb 1314 na Lotnisku Siemirowice. 1990r.

An-2 rej SP-AMR. Samolot w wojskowych barwach, ale już cywilnego użytkownika. Małopolski Piknik Lotniczy Czyżyny 2007r.

1967r.
Kolejna reorganizacja w maju 1967r. zmieniła numerację pułku z 30. na 7. PLM-Sz. 
W 1966r. pojawiła się potrzeba reorganizacji 15 Samodzielnej Eskadry Lotnictwa Rozpoznawczego. Dotychczasowy sprzęt stopniowo się wykruszał, a na zastąpienie Ił-28 nowoczesnymi samolotami nie zanosiło się. W tej sytuacji przyjęto rozwiązanie doraźne. Wprowadzono na jej uzbrojenie z początkiem 1967r. samoloty rozpoznania taktycznego z rodziny SB Lim-2. W konsekwencji jednostka, przemianowana na 15 Eskadrę Lotnictwa Rozpoznawczego MW. Eskadra rozrosła się ilościowo, ale nie było postępu jakościowego. Powołano do życia trzy klucze lotnicze na samolotach SB Lim-2 Art ( SB Lim-2 A ) Pierwsze „Arty" przybyły do Siemirowic w październiku 1967r.
 
Samolot SB Lim-2 A nb 8020 na Lotnisku Siemirowice. 1995r.

1972r.
W miarę upływu czasu używane przez Polskie Lotnictwo Myśliwskie myśliwce przechwytujące typu Lim-5 P ( te z celownikami radiolokacyjnymi ) przestały spełniać swoją rolę. Ponieważ dysponowały jeszcze długim resursem płatowców postanowiono przebudować je na wersje myśliwsko-szturmowe. 
Z samolotów usunięto SR. Dla zachowania równowagi przeniesiono akumulator do przodu i dodano balast. Zamontowano aparat fotograficzny AFA-39. Dodano dodatkowe węzły uzbrojenia. Nie montowano spadochronu hamującego. Prace prowadzono w LZR-2 w Bydgoszczy. Samolot ostatecznie nazwano Lim-6 M lub Lim-6 MR. Pierwszym tak przebudowanym samolotem w 1971r. był 1D 06-02. W latach 1972-1978r. przebudowano około 60 maszyn Lim-5 P do standardu Lim-6 MR. Samoloty te jako pierwsze w Polskim Lotnictwie Wojskowym otrzymały malowanie zwane kamuflażem. 
Z początkiem 70-tych lat maszyny te trafiły także do 7 PLM-Sz. Uzupełniły stan samolotów Lim-6 bis.

Lim-6 MR nb 606 w MLP Czyżyny 2007r.

Lim-6 MR nb 101 jako pomnik na terenie Lotniska Siemirowice. 1997r.

Lim-6 MR nb 523 jako pomnik na pętli autobusowej na Osiedlu Wojskowym Siemirowice. 2009r.

1977r.
W kwietniu 1977r. zakończono szkolenie na samolotach TS-8 Bies, a już w maju 1977r. przybyły pierwsze TS-11 Iskra.

TS-11 Iskra nb 0701 na lotnisku. 1980r.

1979r.
W dniu 1.10.1979r. zakończyły służbę samoloty Ił-28. Lotnictwo Marynarki Wojennej jako ostatnie w Polsce zakończyło eksploatację tego typu samolotu. 
Przygotowania do lotów samolotów Ił-28
Ił-28 na lotnisku.

Ił-28 na Lotnisku Siemirowice. Przy samolocie mechanicy i autocysterna z paliwem ( samochód marki Jelcz ). 1975r.

1982r.
W dniu 15.06.1982r. uroczyście zakończono eksploatację i wycofano z uzbrojenia ostatnie w Lotnictwie Marynarki Wojennej samoloty typu Lim-6 bis/MR. 
W listopadzie 1982r., zgodnie z tendencją, 7 PLM-Sz zostaje przemianowany na 7 Pułk Lotnictwa Myśliwsko-Bombowego i oczekuje nowych samolotów typu Su-22. Jednak te maszyny nigdy na stan jednostki nie trafiły.

1983r.

Samolot Lim-2 A należący do 15 Samodzielnej Eskadry Rozpoznawczej MW. Na usterzeniu pionowym godło Eskadry – Puchacz na kotwicy. Widoczny także schronohangar. 1983r.

1988r.
Brak nowych samolotów wymusza kolejne zmiany w jednostkach bazujących w Siemirowicach. W dniu 1.07.1988r. zostaje rozformowana 15 Samodzielna Eskadra Rozpoznawcza MW. W połowie 80-tych lat, posiadała ona na wyposażeniu 10 szt. SB Lim-2 A i 2 szt. SB Lim-2. Samoloty te kończyły już swoje resursy. Zostały przejęte przez 7 Pułk.
7 PLM-B zostaje przemianowany na 7 Pułk Lotnictwa Specjalnego z dwiema eskadrami samolotów w Siemirowicach i dwiema eskadrami śmigłowców w Darłowie.

SB Lim-2 A. Na usterzeniu poziomym godło eskadry.

Podstawowym Samolotem Pułku zostaje TS-11 Iskra. Uzupełnieniem są poczciwe transportowe An-2. W tym czasie Polski przemysł lotniczy produkował już seryjnie na potrzeby ZSRS samoloty An-28. Nieduży samolot transportowy o modnej w tym czasie właściwości; skróconego startu i lądowania. Polskie Lotnictwo Wojskowe od końca 80-tych lat wykazywało zainteresowanie nowym samolotem z Mielca. Od 1987r. w PZL Mielec pracowano nad przystosowaniem An-28 do wymogów Polskiego Wojska. Wprowadzono wiele modyfikacji. Wszystko to doprowadziło do badań kwalifikacyjnych zakończonych pozytywnym wynikiem. 
Pierwszym odbiorcą wojskowym była Marynarka Wojenna, która otrzymała wersje transportowo-pasażerska An-28 TD. Samoloty zakupiono w 1988r. i były to dwie sztuki nr 1AJ 004-04 nb 0404 i nr 1AJ 004-05 nb 0405. Samoloty te bazowały zarówno na Lotnisku Siemirowice jak i na Lotnisku Babie Doły.
 
Pierwszy An-28 TD nr AJ 004-04 nb 0404 dostarczony Wojsku Polskiemu w 1988r., a trafił do MW. Silniki PZL-10 S i 3-łopatowe śmigła AW-24 AN. 1988r.


Odznaka ( Godło ) 7 Pułku Lotnictwa Specjalnego - Marynarki Wojennej.

1990r.
Zgodnie z zarządzeniem Szefa Sztabu Generalnego WP z grudnia 1990r., w dniu 31.03.1991r. rozformowano 50 Batalion Zaopatrzenia. Od tej chwili stał się on pododdziałem sformowanego 7 Pułku Lotnictwa Specjalnego MW.

TS-11 Iskra R. 1992r. 
Wobec braku perspektyw zakupu nowych samolotów bojowo-rozpoznawczych dla Marynarki Wojennej postanowiono do tych zadań zaadoptować Polski samolot TS-11 Iskra, który oznaczono TS-11 Iskra R. Samolot powstał na bazie TS-11 bis DF. To prowizoryczne rozwiązanie przetrwało aż 11 lat. Nie budowano nowych egzemplarzy tylko udoskonalono istniejące. Samolot otrzymał radar pogodowy RDS-81 jankeskiej produkcji. Jego obsługę prowadzi lotnik w drugiej kabinie. Maszyna otrzymała także system nawigacji satelitarnej GPS. Wersja ta wiąże się nierozerwalnie z Lotnictwem Morskim. To na potrzeby lotników morskich powstało 6 TS-11 Iskra R o numerach 19-09, 19-10, 19-13, 19-17, 19-18, 19-19. Samoloty te trafiły do 3 Dywizjonu Lotniczego w Siemirowicach, gdzie służyły przez jedenaście lat. Dywizjon ten posiadał na uzbrojeniu także typowe TS-11 bis DF o numerach 14-10, 14-11, 14-13, 17-16, 17-22, 18-02, 18-03, 18-05, 20-11, 20-12, 20-13, czyli 11 maszyn Wszystkie samoloty używane w Siemirowicach posiadały kamuflaż, a od 1999r. po przystąpieniu Polski do NATO biały napis NAVY.

Samoloty 3 Dywizjon Lotniczy MW. 1999r.

TS-11 Iskra nb 2013 nad Morzem Bałtyckim. 1999r.

1994r.
Pozytywne opinie o samolocie M-28 ( An-28 ) spowodowały, iż Marynarka Wojenna złożyła zamówienie na opracowanie wersji patrolowej tego samolotu. Dowództwo Lotnictwa MW określiło w 1989r. wymagania na samolot patrolowo-ratowniczy w celu zastąpienia starzejących się PZL An-2 M. Przewaga Polskiej konstrukcji nad analogicznymi zachodnimi, ( ale zdecydowanie większymi ), była zdecydowana. W PZL Mielec opracowano samolot w wersji patrolowej PZL An-28 B1R Bryza-1R nr 1 AJGP 01-01. Maszyna pochodziła z istniejącego An-28 ósmej serii produkcyjnej. Prototyp nowego samolotu oblatano w 1992r.. Pod kadłubem w gondoli zamontowano stację radiolokacyjną SRN-441XA.

M-28 ( An-28 nb AJ 008-10 ) B1R Bryza-1 R nr AJGP 01-01 rejestracja SP-PDC. Prototyp patrolowy. Mielec. 1995r.

Już w 1993r. samolot otrzymał znacznie zmodyfikowany radar ARS-100. Wyposażony został w nową anten, choć ze starym wskaźnikiem zobrazowania z radarów morskich serii SRN-400. Pierwszy samolot nazwany M-28 RM ze SR ARS-100 został przekazany do prób w MW w październiku 1994r. Na tym nie koniec modyfikacji. W 1997r. opracowano całkiem nowy system radiolokacyjny oznaczony ARS-400.
SR ARS-400 służy do wykrywania obiektów na powierzchni morza, wykrywania linii brzegowej, ochrony przed przemytem, ochrony rybołówstwa, zjawisk pogodowych, wykrywania zanieczyszczeń, zadań ratowniczych, namierzania urządzeń odzewowych. Może śledzić wybrane cele automatycznie lub ręcznie. Dane automatycznie przekazuje do systemu dowodzenia Łeba-2. SR ma płaską antenę z układem stabilizacji wiązki. SR pracuje w paśmie 9,2-9,5 GHz. Układ pracy jest wielokanałowy – śledzi cele nawodne, mapuje teren, monitoruje zjawiska atmosferyczne i zanieczyszczenia. Śledzi do 100 celów jednocześnie w odległości ponad 100 km.
W skład innego wyposażenia wchodzą; stacja radiolokacyjna nawigacyjna sprzężona z systemem precyzyjnej nawigacji, automatyczny pilot, aparat fotograficzny, radionamiernik ratowniczy Cheliton, system ŁS-10 wyjścia i wejścia połączenia z systemem dowodzenia Łeba-2, dwa węzły do podwieszenia 100 kg bomb oświetlających, tratwy ratunkowe.
Po zakończeniu prób z SR ARS-400 wojsko odebrało 7 maszyn z tym systemem. Zbudowano dla MW 7 maszyn pochodzących z 10 i 11 serii produkcyjnej. Nb 1006, 1008, 1017, 1022, 1114, 1115, 1116.
 
M-28 Bryza 1R nb 1006 nr AJG 001-04 pierwszy z serii 7 maszyn patrolowych przekazanych MW. Silniki PZL-10 S i śmigła Hartzell. 2000r.

1995r.
Lata 1994r. – 1995r. były okresem przebudowy struktur lotnictwa Marynarki Wojennej. Na podstawie zarządzenia Szefa Sztabu Generalnego WP i Rozkazu dowódcy Marynarki Wojennej z dnia 28.08.1994r. rozpoczęto proces formowania Brygady Lotnictwa Marynarki Wojennej. Z dotychczasowych jednostek utworzono trzy Dywizjony Lotnicze Marynarki Wojennej; 
1 Pucki DL – MW w Babich Dołach ( głównie z myśliwcami MiG-21 bis ), 
2 DL – MW w Darłowie ( głównie ze śmigłowcami do ZOP. Powstał z 40 Eskadry Śmigłowców Zwalczania Okrętów Podwodnych i Ratownictwa w Darłowie ). Dodatkowo 4 Batalion Zabezpieczenia.
3 DL – MW w Siemirowicach ( z TS-11 R i M-28 ). Powstał w dniu 30.12.1995r. w wyniku rozformowania 7 Pułk Lotnictwa Specjalnego w Siemirowicach i powołania 3 Dywizjonu Lotniczego oraz 5 Batalionu Zabezpieczenia. W dniu 2.01.1996r., podczas uroczystej zbiórki, pożegnano sztandar 7 Pułku.
W skład 3 Dywizjonu Lotniczego weszły; Eskadra Rozpoznawcza z samolotami TS-11 Iskra R i TS-11 Iskra. Eskadra Patrolowo-Rozpoznawcza z samolotami An-2, M-28 Bryza. Samoloty TS-11 otrzymały nowy kamuflaż, nowe godła i białe napisy NAVY. Organizacyjnie 3 DL podporządkowano dowódcy Brygady Lotnictwa Marynarki Wojennej.
W dniu 12.10.1996r. 5 Batalion Zabezpieczenia w Siemirowicach otrzymał nowy sztandar. 
W 1997r. sztandar otrzymuje także 3 Dywizjon Lotniczy. W dniu 27.08.1997r. odbyło się uroczyste wręczenie sztandaru ufundowanego przez społeczeństwo Ziemi Kaszubskiej. Jednocześnie decyzją Ministra Obrony Narodowej Nr 155/MON z dnia 2.09.1997r. Dywizjon otrzymał nazwę „Kaszubski”. Dowódca Marynarki Wojennej admirał Ryszard Łukasik wręczył sztandar dowódcy Dywizjonu komandorowi podporucznikowi dyplomowanemu pilotowi Mirosławowi Jankowskiemu. Sztandar ufundowało społeczeństwo kaszubskich gmin Bytów i Sierakowiec.
3 Dywizjon Lotniczy był samodzielną jednostką bojową Marynarki Wojennej przeznaczoną do;
- prowadzenia rozpoznania operacyjno-taktycznego obiektów nawodnych.
- Naprowadzania na wykryte obiekty sił uderzeniowych MW.
- Wykonywania zadań transportowo-łącznikowych.
- Wykonywania zadań ratowniczych na lądzie i morzu. 
W dniu 1.07.1997r. na stanie 3 Kaszubskiego Dywizjonu Lotniczego MW znajdowały się; 6 TS-11 R Iskra bis DF, 8 TS-11 Iskra bis DF, 2 An-28 RM przemianowane na M-28, 5 An-2.


Godło 3 Dywizjonu Lotniczego – Kaszubski.

Uroczystość wręczenia sztandaru 3 Dywizjonowi Lotniczemu. Zespół wokalno-muzyczny w strojach kaszubskich obok podstawowego samolotu w Dywizjonie. 1997r.

2000r.
Przystąpienie Rzeczypospolitej do struktur NATO w 1999r. musiało wywołać kolejne zmiany organizacyjne w całym Polskim Lotnictwie Wojskowym. Systematycznie dążono do przyjęcia systemu jankeskiego, czyli lotnisko jako baza było jednym podmiotem, a komponent lotniczy ( statki powietrzne i piloci ) drugim podmiotem. Stosunkowo szybko okazało się, iż ten system nie sprawdza się przy tak małym ilościowo lotnictwie jakim jest Lotnictwo Polski. Lecz pierwsze lata nowego stulecia, to okres tworzenia baz i osobnych eskadr.
Rozkazem dowódcy Marynarki Wojennej z dnia 28.04.2002r., z dniem 1.01.2003r., na bazie rozformowanego 4. i 5. Batalionu Zabezpieczenia, sformowano 44 Bazę Lotniczą Marynarki Wojennej.
Dla upamiętnienia daty wydania rozkazu dowódcy Marynarki Wojennej o przebazowaniu 50. Batalionu Obsługi Lotnisk MW do Garnizonu Siemirowice, święto jednostki obchodzono w dniu 13 maja.
Głównym zadaniem 44 Bazy Lotniczej MW było zabezpieczenie szkolenia 29 i 30 Eskadry Lotniczej na lotniskach w Siemirowicach i Darłowie oraz zabezpieczenie samolotów i śmigłowców 28 Eskadry Lotniczej, Sił Powietrznych, Wojsk Lądowych i sił sojuszniczych czasowo bazujących na podległych lotniskach. Baza odpowiada za wykonywanie obsług technicznych oraz naprawy bieżące samolotów i śmigłowców, zabezpieczenie środków bojowych, materiałów do obsługi statków powietrznych oraz stałe funkcjonowanie systemów łączności. Do zadań jednostki należało również kierowanie ruchem lotniczym w rejonie lotnisk oraz utrzymywanie ich w stałej sprawności eksploatacyjnej. W strukturze bazy znajdował się Dywizjon Dowodzenia, Dywizjon Zabezpieczenia, Dywizjon Techniczny, Wojskowy Port Lotniczy Cewice ( Siemirowice ) oraz Komenda Lotniska nr 2 z Wojskowym Portem Lotniczym w Darłowie.


2003r.
Kolejne zmiany organizacyjne;
30 Kaszubska Eskadra Lotnicza Marynarki Wojennej powstała w wyniku reorganizacji jednostek gdyńskiej Brygady Lotnictwa MW w 2003r.. Sformowano ją na bazie 3 Kaszubskiego Dywizjonu Lotniczego, którego korzenie sięgają początków powojennego odtwarzania lotnictwa morskiego, a dokładniej eskadry lotniczej Marynarki Wojennej powstałej w październiku 1948r. w Wicku Morskim.
W dniu 1.01.2003r. 3 Dywizjon został przeformowany w 30 Eskadrę Lotniczą. W 2004r. Eskadra oficjalnie przejęła tradycje 304. Dywizjonu Ziemi Śląskiej im. ks. Józefa Poniatowskiego i stała się kontynuatorką bojowych tradycji Polskich lotników morskich z czasów II wojny światowej. 
30 Eskadra Lotnicza jest jednostką całkowicie uzawodowioną, przeznaczoną do poszukiwania, wykrywania i śledzenia przeciwnika samodzielnie i we współpracy z okrętowymi grupami poszukująco-uderzeniowymi, naprowadzania na wykryte obiekty sił uderzeniowych MW i lotnictwa oraz wykonania zadań transportowo-łącznikowych. Ponadto we współpracy z Morskim Ratowniczym Centrum Koordynacyjnym w Gdyni podejmuje akcje ratownicze na lądzie i morzu. 
Przemiany te nie były tylko czysto papierowe. Wiązały się także ze zmianami sprzętowymi. Po pierwsze, wycofano z Lotniska Siemirowice wszystkie samoloty TS-11 Iskra. Przekazano je głównie do trzech Eskadr Lotnictwa Myśliwskiego; 3 ELM Krzesiny, 10 ELM Łask i 41 ELM Malbork. Stało się to w chwili gdy eskadry te zakończyły eksploatacje myśliwców typu MiG-21. 
W tym miejscu jeszcze jedna uwaga. Po wycofaniu samolotów TS-11 Iskra z Marynarki Wojennej pozostała ona bez samolotów z napędem turboodrzutowym. Niezdolna do wykonania jakichkolwiek działań uderzeniowych. Dużo się w tym czasie mówiło na temat przystosowania do zadań morskich wszystkich do tej pory wyprodukowanych Polskich samolotów PZL I-22 Iryda. Niestety na mówieniu się skończyło, a w 2008r. Rząd Rzeczypospolitej ( liberałów ) wysłał te samoloty na złom. Tak więc TS-11 Iskra to był łabędzi śpiew Polskiego Lotnictwa Marynarki Wojennej.

Godło 30 Eskadry Lotniczej.

2007r.
Ponownie jednostce przyznano nazwę wyróżniającą „Kaszubska”. Przyznana została decyzją nr 615/MON z dnia 27.12.2007r.. 

2008r.
W dniu 5.09.2008r. po raz kolejny zorganizowano Dzień Otwarty połączony z obchodami święta 30 Kaszubskiej Eskadry Lotniczej. Dzień wcześniej ( 4.09.2008r. ) odbyła się uroczysta zbiórka, na której odczytano okolicznościowy rozkaz i wręczono wyróżnienia, nagrody i awanse. Po raz pierwszy załogi patrolowo – rozpoznawczych Bryz zaprezentowały swoje umiejętności podczas zawodów na celność zrzutu imitatora tratwy ratunkowej. 
W 2008r. wykonano 24 loty patrolowo-rozpoznawcze oraz 15 lotów monitoringu ekologicznego. W 2008r. żołnierze eskadry brali udział m. in. w ćwiczeniach NOBEL MARINER, BALTOPS, ANAKONDA. Podczas 51. Konferencji Bezpieczeństwa Lotów Lotnictwa Sił Zbrojnych eskadra otrzymała z rąk Dowódcy Sił Powietrznych puchar za bezpieczne wykonywanie zadań w powietrzu. Szczególne osiągnięcia w wykonywaniu zadań służbowych w 2008r. były podstawą uhonorowania eskadry przez Ministra Obrony Narodowej „Znakiem Honorowym Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej”.
Eskadra wyposażona jest w samoloty patrolowo – rozpoznawcze An-28 B1R (M-28 BRYZA 1R) i samoloty monitoringu ekologicznego An-28 E. Załogi samolotów patrolowo – rozpoznawczych, wyposażonych w radar obserwacji obiektów nawodnych, patrolują wody Bałtyku, wykonują zadania rozpoznania okrętów i określenia charakteru ich działań. Załogi pełniące dyżury bojowe, dzięki wyposażeniu samolotu w urządzenie detekcji sygnałów z radiostacji ratowniczych i możliwości zrzutu tratwy ratowniczej wspierają krajowy system SAR. Mogą brać udział w akcjach poszukiwawczych. Wspierają także działania okrętów podczas wykonywania strzelań artyleryjskich i rakietowych. Załogi samolotów An-28 E, wyposażonych w skaner do wykrywania i pomiaru zanieczyszczeń na powierzchni wody, współdziałając z inspektorami Urzędu Morskiego, prowadzą monitoring ekologiczny Polskiej Strefy Ekonomicznej na Bałtyku. 
Wyposażenie eskadry: 
- samoloty patrolowo-rozpoznawcze An-28 B1R o nr taktycznych 1006, 1008, 1017, 1022, 1114, 1115, 1116 
- samolot patrolowo-rozpoznawczy An-28 B1RM Bis o nr taktycznym 0810 
- samoloty monitoringu ekologicznego An-28 E o nr taktycznych 0404, 0405. 
Dowódcy 30 KEL; 
- kmdr por. pil. Waldemar Kilarski ( 2003r. ) 
- kmdr por. pil. Zbigniew Panek ( 2003r.-2004r. ) 
- kmdr por. pil. Zbigniew Maksymiuk ( 2004r.-2006r. ) 
- p.o. kmdr ppor. pil. Bartosz Gadowski ( 2006r.-2.04.2007r. ) 
- kmdr por. pil. Jarosław Andrychowski ( 2.04.2007r.- 31.12.2009r., kiedy Eskadra weszła w skład 44 BL MW ).

M-28 na Lotnisku Siemirowice. 2008r.

Siemirowice Lotnisko i samoloty M-28 Bryza. 2009r.

2010r.
Kolejne zmiany organizacyjne.
W 2010r. następują kolejne zmiany organizacyjne. W dniu 1.01.2010r. powstaje nowa jednostka - 44 Baza Lotnictwa Morskiego to jednostka, która powstała z przeformowania 44 Bazy Lotniczej MW oraz rozformowanych 29 Darłowskiej Eskadry Lotniczej i 30 Kaszubskiej Eskadry Lotniczej. W skład Bazy wchodzą między innymi dwie grupy lotnicze: jedna wyposażona w samoloty typu Bryza w wersjach patrolowo-rozpoznawczej i monitoringu ekologicznego stacjonująca na lotnisku w Siemirowicach, druga wyposażona w śmigłowce zwalczania okrętów podwodnych Mi-14 PŁ, ratownicze Mi-14 PŁ/R i W-3 RM „Anakonda” oraz śmigłowce Mi-2 stacjonująca na lotnisku w Darłowie. 

Dowódcy 44 Bazy Lotniczej MW:
kmdr Reginald Jeliński (2003r. – 2007r. )
kmdr Krzysztof Grudnowski (2007r. – 2010r. )

Siemirowice Lotnisko i samoloty M-28 Bryza. 2010r.

Nie da się ukryć, iż infrastruktura Lotniska Siemirowice przez kolejne lata wyraźnie się zestarzała. MON traktował zawsze Lotnisko jako zielony garnizon, gdzieś w Polsce. Odcięcie Lotniska od świata trudnymi warunkami zimowymi, to nie tylko opowieści z 50-tych lat XX wieku. 
Ale ostatnie lata przyniosły zdecydowane zmiany, co do roli jaką ma pełnić Polskie Lotnictwo Morskie. Nowe zadania ( już nie typowo bojowe ), ale równie ważne dla Rzeczypospolitej i Morza Bałtyckiego z powodzeniem wykonują lotnicy z Siemirowic. Dysponują już sprzętem latającym na świtowym poziomie, to i infrastruktura musi za nim nadążyć. Modernizacja baz dla lotnictwa bojowego i transportowego dobiegła końca. Teraz czas na Lotnictwo Morskie.
W 2010r. przystąpiono do realizacji tematów związanych z zabezpieczeniem Lotniska. Wśród nich znalazły się; wykonanie systemów sygnalizacji włamania i napadu ( SSWiN ), wykonanie telewizji przemysłowej ( CCTV ), wykonanie systemu kontroli dostępu ( SKD ), modernizacja systemu przeciwpożarowego. Wszystko to w obiektach; JW. 4653 Siemirowice ( razem z Klubem Garnizonowym ), Komenda Lotniska Nr 2 Darłowo ( także razem z Klubem Garnizonowym ), JW. 4650 Siemirowice, JW. 4649 Darłowo, Centrum Wsparcia Teleinformatycznego i Dowodzenia MW Siemirowice i Darłowo. 
Remontowi został poddany także MPS Nr 2 na Lotnisku Siemirowice.

Pamiątkowe zdjęcie kadry 44 Bazy Lotnictwa Marynarki Wojennej. 2010r.

2011r.
W dniu 22.02.2011r. gościem 44 Baza Lotnictwa Morskiego ( 44 BLot MW ) w Siemirowicach był Ordynariusz Polowy Wojska Polskiego Biskup Józef Guzek. Gość zapoznał się z zadaniami i wyposażeniem jednostki oraz możliwościami szkoleniowymi symulatora TL-28 B.

Infrastruktura Lotniska
Lotnisko Siemirowice zlokalizowane jest w Województwie Pomorskim, Powiecie Lęborskim, Gminie Cewice. Inne dopuszczalne nazwy; Lotnisko Cewice, Lotnisko Łebunia.
Współrzędne geograficzne; 54,24,58 N, 17,45,48 E. Leży na wysokości 151 m nad poziomem morza.
Kod Lotniska ICAO – EPCE.
Obszar Lotniska rozciąga się na długości blisko 6 500 m, a szerokość w najszerszym miejscu wynosi 1 500 m. Łączna powierzchnia to około 900 hektarów. Większość z nich to tereny zalesione. Samo pole wzlotów ma wymiary 3 400 m x 800 m.
Adres JW. 4653 ( 44 BlotM ) 44 Baza Lotnictwa Morskiego
Siemirowice 84-312 Cewice
tel. +48598614100, fax +48598614129, TWR tel.: +48598614030


DS.
Jedna DS. o wymiarach 2 500 m x 60 m, leżąca na kierunku 07/25. Powierzchnia 150 000 m kwadratowych. Nawierzchnia asfalto-betonowa. Jest w stanie przyjąć każdy eksploatowany w Polsce statek powietrzny. Początkowo DS. miała długość 2 000 m i tylko raz została przedłużona o 500 m po stronie zachodniej.

DK, PPS i hangary.
Niemal równolegle do DS., po stronie północnej poprowadzono główną drogę kołowania o długości około 3 000 m. Łączy się ona z DS. pięcioma drogami kołowania o długościach od 180 m do 280 m. Łącznie Lotnisko dysponuje około 5 250 m DK. Lotnisko posiada pięć PPS. CPPS ma wymiary 400 m x 90 m i powierzchnię 36 000 m kwadratowych. To na niej na przełomie wieków postawiono 6 lekkich metalowych hangarów, przeznaczonych dla samolotów M-28 Bryza. Pozostałe 4 PPS ulokowano z jednego i drugiego krańca głównej DK. Każda z nich ma powierzchnię około 16 000 m kwadratowych. Łącznie płaszczyzny postoju samolotów mają powierzchnie ponad 100 000 m kwadratowych. Prawdopodobnie w 1958r. oddano do eksploatacji pierwszy istniejący do dnia dzisiejszego hangar. Posadowiono go na zachód od CPPS. Początkowo służył do remontów i przeglądów samolotów typu Ił-28. Do dnia dzisiejszego widnieje na nim znak służb technicznych. ma w podstawie wymiary 60 m x 40 m.

Główny hangar obsługowy na Lotnisku Siemirowice. Na drzwiach znak służb technicznych. 2008r.

Na CPPS doskonale widoczne 6 hangarów, a po prawej stronie domek pilota z wieżą kontroli lotów. 2006r.

Stojanki i schronohangary.
Lotnisko dysponuje jedną z najlepiej rozwiniętych sieci rozśrodkowania maszyn bojowych. Usytuowanie Lotniska w lesie sprzyjało zachowaniu własnego bezpieczeństwa. Na początku istnienia Lotniska powstało 20 indywidualnych stojanek, o betonowych nawierzchniach. Z czasem budowano kolejne. Z końcem 60-tych lat, te które znajdowały się blisko pola wzlotów, zostały otoczone wałami ziemnymi. Na przełomie 70/80-tych lat wybudowano schronohangary. Obecnie na Lotnisku możemy wyróżnić cztery strefy rozśrodkowania stojanek dla samolotów i śmigłowców. Strefa centralna umieszczona wzdłuż głównej drogi kołowania dysponuje 25 stojankami. W części północno-wschodniej umieszczono 16 schronohangarów. W części południowo-wschodniej jest 19 stojanek, a w części północno-zachodniej 18 kolejnych. Ponieważ powstawały one w różnych okresach i dla różnych samolotów, różnią się wielkością i zastosowanymi rozwiązaniami. 

Wieża kontroli lotów.
Za CPPS znajduje się wieża kontroli lotów. Jest to pięciokondygnacyjny budynek.

Wieża kontroli lotów i wojskowy port lotniczy. 2008r.

Lotnisko Siemirowice. Strefa koszarowo-sztabowa. 2011r.

Na drugim planie widoczne schronohangary. 2009r.

Lotnisko Siemirowice posiada pełne zaplecze bojowe, eksploatacyjne i szkoleniowe. Znajdują się tu; dwa składy MPS, bomboskład, strzelnica, bunkry i schrony, środki obrony przeciwlotniczej, zaplecze techniczne, niezbędne środki łączności, systemy lądowania i inne.

Osiedle Wojskowe Siemirowce.

Osiedle Siemirowice. 2006r.

Osiedle Siemirowice. Na zdjęciu możemy dostrzec; Klub Garnizonowy, szkołę i kościół. 2000r.

Osiedle Siemirowice 2007r.

Nie sposób zrozumieć służby w Zielonym Garnizonie, z dala od głównych centrów przemysłowych i kulturalnych Polski, nie znając tak istotnego podmiotu w garnizonie jakim jest Wojskowe Osiedle Mieszkaniowe. 44 Baza Lotnictwa MW to jeden z ostatnich takich garnizonów, których kilkadziesiąt powstało w 50-tych latach XX wieku. 
Na południe od Lotniska, niecałe 2 km od Drogi Startowej, w niewielkiej miejscowości Siemirowice powstało Osiedle Mieszkaniowe. Zwane było Osiedlem Oficerskim, gdyż zamieszkiwane było przez kadrę Pułku wraz z rodzinami. Inna, zwyczajowa nazwa to Osiedle Wojskowe. 
Pierwsze bloki mieszkalne w Siemirowicach oddano do użytku mieszkańcom na przełomie 1958r. – 1959r.. Postawiono je na planie trójkąta, a jest ich dziewięć. Budynki są dwupiętrowe, podpiwniczone, z niezamieszkałym poddaszem. Standardowo dwuklatkowe. Podstawowym budulcem była czerwona cegła. 

Bloki Nr 1, 2, 3. 2005r.

Z końcem 60-tych lat rozpoczęto budowę siedmiu nowych większych bloków. Bloki te są czteropiętrowe, podpiwniczone, czteroklatkowe. Budowano je już z użyciem prefabrykatów, ale jeszcze nie tak zwana wielka płyta. Betonowe są ściany i stropy. Dachy płaskie, z lekkim spadkiem, kryte papą. Bloki te są czteropiętrowe z uwagi na brak wid i system wodociągowy. Ówczesne przepisy nakazywały montaż wind w budynkach pięciopiętrowych i wyższych. Co się tyczy wodociągów, to ciśnienie wody w układzie nie zapewniało wypchania wody ponad piąte piętro. Standartowo bloki te posiadały już centralne ogrzewanie. Mieszkania w tych blokach były powierzchniowo mniejsze niż w blokach starszego typu. Zdarzały się takie rozkłady, gdzie kuchnia była tak zwana ślepa, czyli bez okna na zewnątrz. Miała wówczas okno do pokoju. W 60-tych latach takich bloków w PRL pobudowano najwięcej. Wiele z nich od 80-tych lat przebudowano poprzez łączenie dwóch mieszkań w jedno. Od 90-tych lat bloki te ocieplano. 

Jeden z bloków zbudowany z końcem 60-tych lat. 2009r.

W kolejnych latach na Osiedlu postawiono jeszcze cztery kolejne różne bloki. Dwupiętrowe. Z mieszkaniami o wyższym standardzie. 

Jeden z ostatnich bloków zbudowany w 70-tych latach. 2009r.

W skład takiego osiedla wchodziła zawsze sieć handlowa. Jeden z bloków był zaprojektowany tak, że jego parter był wyższą kondygnacją ( około 3 m ) i mieścił trzy lub cztery sklepy. Zawsze był spożywczy, który często funkcjonował jako tak zwany „Sam”. Osobno był mięsny. Bywały także sklepy z artykułami przemysłowymi, chemicznymi i odzieżowymi. Zdarzały się także małe sklepy zwane kantynami. Zaopatrywane w artykuły delikatesowe i alkohol. Inne były także godziny ich otwarcia – od popołudnia, do późnych godzin wieczornych. Częstym uzupełnieniem takich osiedli były wolnostojące kioski „Ruchu” w których kupowano prasę i wyroby tytoniowe.

Blok mieszkalny w centrum Osiedla mieszczący kiedyś sklepy; spożywczy, mięsny, przemysłowo-odzieżowy. 2008r.

Nieodłącznym atrybutem takiego zielonego osiedla był, a w Siemirowicach nadal jest Klub Garnizonowy. Tu skupia się życie kulturalne. W nim urządza się zabawy i grają zespoły muzyczne. Ogląda się filmy, teatr i występy artystyczne. Organizowane są imprezy sportowe, np.; zapaśnicze, bokserskie, tenisa stołowego i inne. Zwykle jest świetlica dziecięca i młodzieżowa.

Klub Garnizonowy na Osiedlu. 2009r.

Szczęśliwe to zielone osiedle, które ma swoją szkołę podstawową. Jeśli szkoły nie było, to dzieci z młodszych klas uczono w Klubie Garnizonowym, a starsze dowożono do pobliskiej miejscowości. Siemirowice mają swoją szkołę, a ona czyni na Osiedlu drugi ośrodek kulturalno-oświatowy. 

Siemirowice szkoła. 2009r.

Aby domknąć temat infrastruktury Osiedla Siemirowice muszę wymienić; ogródki działkowe, kąpielisko, kotłownię i pętlę autobusową. Zatrzymam się przy ogródkach działkowych. Nie znam zielonego osiedla, przy którym nie byłoby ogródków działkowych. Przez dziesiątki lat, dla wielu ludzi praca w ogrodzie to forma relaksu. Kontakt z przyrodą, taką na którą mamy wpływ. Hodowla kwiatów, owoców i warzyw. A czasami pszczół, czy królików. Pieczenie ziemniaków i grilowanie. I nie zanosi się, aby postęp cywilizacyjny to radykalnie zmienił. Pętla autobusowa ( busowa ) to także swoisty ewenement każdego zielonego osiedla. To okno na świat, a w zasadzie drzwi do świata. Do końca lat 60-tych tylko nieliczni posiadali motocykle, a wyjątkowi szczęśliwcy samochody osobowe. Każdy pojazd, włącznie z ciężarówką, był dobry, aby załatwić coś w odległym miejscu. Mały FIAT 126 p w 70-tych latach, zaczął tę sytuację zmieniać. Dzisiaj samochód to przedmiot standardowy i niezwykle potrzebny. A szczególnie w takim miejscu. 
Na końcu to co dla duszy – świątynia. W PRL uczęszczanie do kościoła było źle przyjmowane przez władzę, a w Wojsku Polskim szczególnie. Otwarte przyznanie się do wiary w Jezusa Chrystusa oznaczało wydalenie ze służby, a w najlepszym przypadku, zamknięciem kariery. Cały ciężar wychowania religijnego zwykle brały na siebie żony żołnierzy zawodowych. To one, jeśli miały dojść determinacji, doprowadzały swoje dzieci do Pierwszej Komunii Świętej, a potem sakramentu Bierzmowania. Zwykle miały tą determinację, bo pójść mieszkać „do lasu”, to trzeba było odwagi. Mąż musiał iść do Zielonego Garnizonu, a jego żona chciała pójść za nim. W momencie przemian społeczno-gospodarczych powstał na nowo Ordynariat Polowy. Jak grzyby po deszczu w zielonych osiedlach powstawały kaplice, a z czasem świątynie. Tylko się nie łudźmy, że otwarte przyznanie się do wiary w Jezusa Chrystusa, jest w obecnym czasie czymś zwykłym. Przypomnę - Pierwszą decyzją ( 2010r. ) nowo wybranego Prezydenta Rzeczypospolitej Bronisława Komorowskiego, było usunięcie krzyża z Krakowskiego Przedmieścia. A Błogosławiony Jan Paweł II mówił – „Brońcie Krzyża”.

Kościół w Siemirowicach. 2006r.

Opracował Karol Placha Hetman