Lotnisko w Pile 2011r.


Kraków 28.05.2011r.
Lotnisko Piła

Lotnisko Piła na Mapie Rzeczypospolitej. 2011r.

Lotnisko Piła. 2000r.

Lotnisko Piła. 2011r.

Lotnisko Piła. Widok od strony południowej. 2004r.

Lotnisko Piła. Widok od strony północnej. 2002r.

Miasto Piła
Miasto leży w Województwie Wielkopolskim i jest siedziba Powiatu. W latach 1975r.-1998r. tworzyło Województwo Pilskie. Położone jest nad rzeka Gwdą. Jego głównym motorem rozwoju jest położenie pomiędzy Bydgoszczą, Poznaniem a Gorzowem Wielkopolskim. Jest także ważnym ośrodkiem akademickim o zasięgu regionalnym, w którym funkcjonują filie i oddziały zamiejscowe państwowych i prywatnych uczelni wyższych z Poznania, Bydgoszczy i Szczecina. 
Piła jest ważnym miastem Rzeczypospolitej. Pod względem liczby mieszkańców zajmuje 51 miejsce, a pod względem powierzchni 27 miejsce. Według danych z 30.06.2010r. miasto miało 74 557 mieszkańców. Powierzchnia to 102,68 km kwadratowego. Gęstość zaludnienia wynosi 726 osób na km kwadratowy. Wysokość względem morza wynosi 50-134 m npm. Tablice rejestracyjne pojazdów PP. 
Miasto historycznie i geograficznie należy do Wielkopolski. Nazwa pochodzi od tartaku, który był podstawowym zakładem osady. Osada powstała w XIV wieku, przy tartaku pozyskującym drewno z puszczy. Znajdowało się w posiadaniu Książąt Pomorskich. Następnie zagarnięte przez krzyżaków. W 1368r. Król Polski Kazimierz Wielki ponownie włączył je do Korony. Prawa miejskie na bazie prawa zachodniego Piła otrzymała pomiędzy 1437r., a 1949r.. W dniu 4.03.1513r. Król Polski Zygmunt Stary potwierdził prawa miejskie na prawie magdeburskim. Miasto kilkakrotnie strawiły pożary i nie koniecznie przypadkowe. Do tych katastrof dołączył potop szwedzki. Szwedzi zniszczyli Miasto zrównując je z ziemią. Dodatkowo zniszczyli system grobli i rowów melioracyjnych, powodując powódź. Miasto odbudowano. Stało się ważnym ośrodkiem ( oprócz przemysłu drzewnego ), sukiennictwa i jedwabnictwa. Pierwszy rozbiór Rzeczypospolitej spowodował, że Piła trafiła pod kuratelę pruską. Wstrzymało to rozwój Miasta, a dodatkowo spowodowało zniemczanie Polskiej ludności. Do Miasta sprowadzono dużą grupę ludności z głębi rajchu. Ponowny rozwój datuje się od momentu budowy linii kolejowych. W dniu 27.07.1851r. otwarto linię kolejową z Bydgoszczy przez Piłę do Krzyża Wielkopolskiego. W kolejnych latach powstawały połączenia do Poznania, Kołobrzegu i Wałcza. W ten sposób Piła stały się ważnym węzłem kolejowym. Zbudowano tu zakład naprawczy taboru kolejowego. 
W 1913r. rozpoczęto budowę największej fabryki samolotów w rajchu, Albatros flugzeugwerke. W czasie wojny światowej zaraza niemiecka produkowała tu do 100 samolotów miesięcznie. 
W czasie wojny światowej koło Piły niemcy zorganizowali największy obóz jeniecki. W 1918r. Piła była już wielkim garnizonem wojskowym. Stała się bazą wojskową skąd prowadzono działania przeciwko Powstańcom Wielkopolskim. Lecz wielu mieszkańców Piły stanęło po stronie Powstańców Wielkopolskich i czynnie brało udział w walkach o wyzwolenie Wielkopolski. 
Traktat Wersalski źle potraktował Piłę. Wielcy tego świata uznali, że większość ludności jest pochodzenia niemieckiego, dlatego Piłę zostawiono w granicach niemiec. Było to zwykłe niemieckie kłamstwo. Granica odrodzonej Rzeczypospolitej przebiegała zaledwie 6 km na południe od centrum Miasta. Pamiętajmy, iż rajch nigdy nie zrezygnował z Poznania i Wielkopolski. Piła była cały czas stolicą województwa ( marchii, prowincji ) zwanej poznańsko-zachodniopruską. Dodatkowo niemcy, jako zwierzchnicy cesarstwa, ryli także w Stolicy Apostolskiej. Udało się im w 1926r., uzyskać dla Piły Administraturę Apostolską bezpośrednio podległą Watykanowi. Jednocześnie silnie wspierano narodowych socjalistów.
Okres międzywojenny nie sprzyjał rozwojowi Miasta. Panowało wielkie bezrobocie, a poparcie polityczne mieszkańców uzyskiwali faszyści. Mimo silnego nacisku germanizacyjnego Miasto pozostało ośrodkiem Polskości. Działały tu Polskie organizacje społeczne, m.in. od 1924r. oddział Związku Polaków w niemczech. Od 1.09.1922r. istniał tu wicekonsulat, a od 1930r. konsulat Rzeczypospolitej. Od 1917r. w Pile istniał również Polski chór "Halka" śpiewający w każdą niedzielę oraz ważniejsze święta kościelne i państwowe Polski. Działał on do ostatniej niedzieli sierpnia 1939r.
W 1939r. utworzono obóz przejściowy dla cywilnej ludności Polskiej. Niemal wszystkich Polaków zesłano na roboty przymusowe lub do obozów koncentracyjnych. Przez cały czas II wojny światowej Piła była ważnym ośrodkiem przemysłu zbrojeniowego. Nie tylko lotniczym. Od końca 1944r. Miasto zmieniono w twierdzę i włączono w system obronny nazwany wałem pomorski. Twierdza liczyła 24 000 żołnierzy. Walka o Miasto trwała od 24.01.1945r. do 14.02.1945r., kiedy to wkroczyły wojska sowieckie. Według dostępnych danych Piła uległa zniszczeniu w 72 %, a centrum w 90 %. Rzecz jednak w tym, iż połowę z tych zniszczeń dokonali sowieci po 14.02.1945r., szczególnie pastwiąc się nad prywatnymi willami i kościołami. 
Do 1948r. Miastem administrowali sowieci. Wywozili na wschód maszyny i urządzenia. Co nie zdołali wywieść dewastowali. Lotnisko potraktowali jako zdobycz wojenną. Tylko, iż nie mieli pułku lotniczego, który mógłby tu stacjonować. Pierwsi do Piły powrócili jej rdzenni mieszkańcy. Lecz tych pochodzenia niemieckiego wysiedlono w 1948r.. Odbudowa szła bardzo wolno. Komunistyczna władza Polski zajęta była utrwalaniem władzy ludowej, a nie odbudową kraju. Przyspieszenie nastąpiło dopiero w 60-tych latach XX wieku. 
W okresie 1946r.-1975r. Piła była Miastem Powiatowym. Od 1975r. do 1999r. stolica Województwa Pilskiego. W 1999r. ponownie stała się powiatem, ale bez praw powiatu, co jednoznacznie świadczy, o lekceważącym stosunku władzy centralnej do Miasta. 
Największym problemem Miasta było i jest rozchwianie światopoglądowe. Oprócz Kościoła Rzymsko-Katolickiego i Ewangelickiego, działało tu wiele sekt i lóż masońskich. Jeden z budynków masonerii jest obecnie zajęty przez Wyższą Szkołę Biznesu. Istniała tu szkoła milicyjna, więc i silne są wpływy komunistyczne i postkomunistyczne. 
Największą chluba Miasta jest Stanisław Staszic, który się tutaj urodził. Dom, w którym się urodził, zniszczony przez sowietów w 1945r., został odbudowany w 1948r.. Mieści muzeum Stanisława Staszica.

Węzeł koleinowy w Pile jest jednym z najważniejszych w Rzeczypospolitej. Łączy się tu 7 linii kolejowych, nr; 18, 203, 203a, 354, 374, 403, 405. W Pile są cztery dworce kolejowe; Piła Główna, Piła Kalina, Piła Leszków, Piła Podlasie.
Piła jest także ważnym węzłem drogowym. Krzyżują się tu Drogi Krajowe nr 10 i nr 11 oraz wojewódzkie nr 179, 180, 188. Miasto dysponuje skuteczną obwodnicą.
O Pile traktuje cały tekst piosenki Piła tango z płyty Piła tango zespołu Strachy na Lachy. Tekst, którego autorem jest Krzysztof Grabowski, to subiektywne wspomnienia przeszłości spędzonej w Pile.

Historia Lotniska Piła
Początki lotniska w Pile sięgają 1913r., kiedy to w zachodniej części Miasta obok zakładów lotniczych ostdeutsche albatros werke, które były filią berlińskich zakładów albatros flugzeugwerke wybudowano lotnisko, które początkowo służyło celom fabryki. W schneidemühl zlokalizowano także szkołę pilotów, która mieściła się w jednym z budynków oficerskich. W przededniu wybuchu wojny światowej cały personel lotniczy miejscowego garnizonu liczył około dwóch tysięcy lotników. Byli to piloci, mechanicy, obsługa naziemna i kadeci szkoły pilotów. Do wspomnianej szkoły latania uczęszczali także Polacy, którzy ze względu na swoje pochodzenie byli dyskryminowani i surowo selekcjonowani. Podczas wojny światowej samoloty niemieckie stacjonujące na pilskim lotnisku prowadziły przede wszystkim loty rozpoznawcze i bojowe przeciwko armii rosyjskiej, a pod koniec wojny przeciwko powstańcom wielkopolskim z okolicznych miejscowości. W trakcie wojny na potrzeby niemieckiego lotniska cały czas pracowały zakłady lotnicze usytuowane w sąsiedztwie lotniska na Przedmieściu berlińskim. W zakładach tych produkowano samoloty Albatros i Fokker. Produkowane w schneidemühl maszyny stawały do walk powietrznych na każdym z europejskich frontów wielkiej wojny. W czasie największej aktywności zakładów, linie produkcyjną opuszczało od 80 do 100 nowych maszyn miesięcznie, które po testowym oblataniu ruszały na front. Podczas wojny na Lotnisku Piła odprawiono około 1 640 samolotów bojowych niemieckiego lotnictwa. W procesie produkcyjnym wykorzystywano darmową siłę roboczą ( jeńców ), jaką byli: rosjanie, francuzi, włosi czy anglicy, którzy dostali się do niemieckiej niewoli i przebywali w miejscowym obozie. Początkowo był to obóz przejściowy, a następnie obóz pracy przymusowej. Wielu z jeńców spoczęło na cmentarzu wojennym w Leszkowie i ich groby można wciąż odwiedzać. 
Po zakończeniu wojny światowej w Mieście zamknięto bazę sterowców, lotnisko przeszło pod kontrolę cywilną, a zakłady lotnicze zostały wykorzystane jako tartak i składnice drewna. Lotnisko od tej pory służyło głównie celom lotnictwa łącznikowego oraz pocztowego. Jeden z samolotów pocztowych musiał awaryjnie wodować w 1927r. w rzece Gwdzie nieopodal pobliskich Koszyc. Podczas swojej kampanii wyborczej, osobiście na Lotnisku Piła lądował hitler, który niespełna rok później został demokratycznie wybrany na führera III rzeszy. Po dojściu hitlera do władzy rozpoczęła się niedozwolona militaryzacja niemiec, która ograniczona była postanowieniami traktatu wersalskiego. W tej militaryzacji niemcom pomagali sowieci. Miedzy innymi udostępniając swoje poligony. Przełomowym momentem dla lotniska był 1939r., kiedy to rozpoczęto rozbudowę fortyfikacji oraz wielkiego garnizonu, który pod koniec wojny stał się twierdzą - festung schneidemühl. Na miejscu obecnej infrastruktury lotniskowej rozpoczęto wielką budowę potężnych schronów i hangarów lotniczych pod przyszłą bazę lotniczą. W tym czasie wybudowano znany wszystkim Blaszak - wielki hangar z blachy falistej, w którym obecnie ( 2009r. ) są hangarowane samoloty Aeroklubu Ziemi Pilskiej. Już podczas trwania drugiej wojny światowej wybudowano także trzy betonowe pasy startowe o długości 1 525 ( 1 500 ) m, 1 200 m i 1 125 ( 1 250 ) m usytuowane na kształt trójkąta. Ten układ był spowodowany umożliwieniem lądowania maksymalnie pod wiatr. Powstały wówczas także pierwsze budynki koszarowe, które po wojnie zostały rozbudowane przez Polaków. Ważnym elementem Lotniska było powstające zaplecze w postaci infrastruktury technicznej do obsługi nowych samolotów wykorzystywanych podczas drugiej wojny światowej. W sąsiedztwie lądowiska ponownie uruchomiono filię zakładów lotniczych w münster, które wraz z infrastrukturą lotniczą pełniło funkcję bazy naprawczej, w której remontowano samoloty uszkodzone podczas walk na froncie wschodnim. Baza w Pile zwiększała zdolność bojową niemieckiego luftwaffe i była ważnym punktem remontowo-zaopatrzeniowym frontu wschodniego. Dzięki wybudowanej wcześniej mijance, rampom i połączeniu z siecią kolejową, do zakładów remontowych mogły trafiać samoloty, które wymagały przetransportowania na specjalnych platformach kolejowych. W czasie największej awaryjności niemieckich samolotów w Pile naprawiano nawet od dwóch do trzech samolotów tygodniowo, które następnie były oblatywane i odsyłane z powrotem na front. Z zeznań naocznych świadków wynika, że pod koniec wojny na Lotnisku mogły pojawiać się niemieckie samoloty odrzutowe, do których części rzekomo produkowane były w podziemnej fabryce. Na początku 1945r. z obawy przed zbliżającym się pod Miasto frontem, zakłady lotnicze zostały częściowo ewakuowane, a sprzęt przetransportowano koleją w głąb rajchu. Na płycie postojowej pozostało kilka remontowanych i niezdolnych do lotu maszyn, których nie zdążono zabrać z obleganej przez armie sowiecką twierdzy. Jednak dużo maszyn i urządzeń zostało. Stały się one łupem wojennym sowietów.
W lutym 1945r. Lotnisko w Pile zostało zajęte przez sowietów. Nie zachowała się żadna dokumentacja związana z sowiecką obecnością na lotnisku, czemu się nie dziwmy. Sowieci nigdy nie prowadzili ścisłych dokumentacji. W Bagiczu sowieci funkcjonowali od 1945r. do 1992r. i nie zachowało się nic. Wiadomo tylko, że na lotnisku nie było robione nic, a wręcz przeciwnie ulegało jeszcze większej ruinie. Prawdopodobnie była to baza lotnicza ostatniej kategorii, zbliżona do rangi lądowiska. 

Lotnisko Piła w Polskich rękach. 1950r.
II wojna światowa oficjalnie zakończyła się 8.05.1945r., a według sowietów 9.05.1945r.. Wielcy tego świata zdecydowali, że Pomorze trafi w granice Polski. A więc i Piła. Lecz minęło jeszcze kolejne 5 lat, zanim sowieci zwrócili strategiczne obiekty; lotniska, koszary, obiekty militarne.
Przypuszczalnie w 1950r. lotnisko zostało przekazane Polskiemu Dowództwu. Polacy bardzo poważnie potraktowali fakt odbudowy lotniska zdewastowanego przez sowietów. Przeprowadzono niezbędne remonty. 
Z początkiem 1952r. na Lotnisko przebazowano 6 Pułk Lotnictwa Szturmowego, który po przezbrojeniu na samoloty Lim-1/2 został przemianowany na 6 Pułk Lotnictwa Myśliwsko-Szturmowego. Pierwsze samoloty Lim-1 wylądowały na lotnisku w 1952r.. Dzięki nowym maszynom Pułk w bardzo szybkim czasie zyskał zdolność bojową. Wpłynął też na to fakt budowy nowej, szerszej i dłuższej DS oraz niezbędnej infrastruktury logistyczno-technicznej do obsługi samolotów poddźwiękowych z napędem turboodrzutowym. 
Ostatnia i zarazem największa reforma modernizacyjna na Lotnisku Piła miała miejsce w 80-tych latach. W dniu 13.11.1984r. do Piły przebazowano pierwsze nowoczesne samoloty szturmowo-bombowe typu Su-22 M 4 i Su-22 UM 3 K. W związku z przyjęciem nowych samolotów lotnisko ponownie zostało gruntownie przebudowane. Wydłużona została główna DS, która ostatecznie miała długość 2 600 metrów. Wzniesiono także wielkie schronohangary oraz dwie składnice materiałów pędnych i smarów potocznie nazywane MPS. Odbiór nowoczesnej techniki, jaką były samoloty Su-22 wymagało od dowództwa wielkich zmian modernizacyjnych. Obok wcześniej wspomnianych obiektów pojawił się park maszyn i polowe zakłady lotnicze - PWL. Wybudowano także nowe budynki użyteczności techniczno-magazynowej, koszarowej i administracyjnej. W środkowej części lotniska powstała Centralna Płaszczyzna Postoju Samolotów z miejscami dla 27 samolotów bojowych oraz domek pilota.. Pierwszym lądującym na Lotnisku Piła lotnisku Su-22 była maszyna o nb 3005 pilotowana przez majora Bogdana Likusa.

1989r.
W dniu 17.05.1989r. o godzinie 07;57 doszło do pierwszej katastrofy samolotu Su-22 M 4 nb 4602 nr 24602, na Lotnisku Piła. Użytkowany w 6 PLMB w Pile. W dniu 17.05.1989r. lub 18.05.1989r. o godz. 07;57 . Pilot porucznik Jacek Gabryś - zginął. Zadanie: lot treningowy przed pokazem indywidualnego pilotażu na małej wysokości w DZWA. Pokaz organizowano dla ówczesnego Premiera Polski. Okoliczności katastrofy: Pilot wykonywał trening przed indywidualnym pokazem pilotażu na małej wysokości i w locie koszącym. Spowodował przekroczenie krytycznych kątów natarcia w głębokim wirażu na małej wysokości, przeciągnięcie samolotu i zderzenie z ziemią w odległości 480 m od ogrodzenia lotniska w Pile. Nie podjął próby katapultowania i zginął. Samolot doszczętnie się spalił. Przyczyna: Bezpośrednie przyczyny katastrofy to błąd pilotażowy i zaniedbania organizacyjne. Cześć Jego Pamięci! Jedyny pilot który zginął w 6 PLM-B podczas eksploatacji maszyn Su-22.
W dniu 20.12.1989r. Wypadek Su-22 U nb 104 nr 66104. Użytkowany w 6 PLM-B w Pile. Podczas nocnego lądowania na lotnisku w Pile na skutek nadmiernego zniżenia, spowodowanego błędami pilotów, samolot zahaczył o korony drzew. Piloci dzięki wystarczającej prędkości poderwali maszynę do góry i na wysokość ok. 60 m zdołali się katapultować. Samolot spadł kilkaset metrów od drogi Piła-Wałcz. Eksplodował i doszczętnie się spalił. Piloci katapultowali się pomyślnie. Pierwsza katastrofa wersji dwumiejscowej.

1993r.
W dniu 4.06.1993r. wypadek Su-22 M nb 3619 nr 23619 1985r. - Użytkowany w 6 PLMB w Pile. W trakcie startu doszło do awarii i wyłączenia silnika. Pilot pomyślnie katapultował się na wysokości 20 metrów. Po tym incydencie powrócił jeszcze do latania. Samolot spłonął po zderzeniu z ziemią. Przyczyną awarii była nieprawidłowa obsługa techniczna. Był to trzeci i ostatni Su-22 utracony w 6 PLM-B w Pile.

1998r.
Historia jednostki JW 1316 skończyła się w 1998r., kiedy zdecydowano o rozwiązaniu 6 PLM-B i pozostawieniu w Pile jedynie Komendy Lotniska, które miało służyć jako lotnisko zapasowe dla użytkującej ten sam typ samolotu jednostki z Mirosławca.
Ostatni start samolotu Su-22 z 6 PLM-B odbył się 5.04.1998r., za sterami nb 9615 zasiadł ostatni dowódca JW 1316 – płk pil. Stanisław Galiński.

Lotnisko Piła w cywilnej administracji.
Od 2004r. padają propozycje wykorzystania lotniska do regionalnego ruchu pasażerskiego. Trwały rozmowy z kanadyjskim przewoźnikiem Air Service nad zagospodarowaniem terenów bazy lotniczej. W 2006r. trwały rozmowy, miedzy innymi z firmą Philips Lighting Poland, na temat reaktywowania lotniska i utworzenia bazy towarowej ( cargo ).
Powtarzane próby reaktywacji Lotniska dla ruchu pasażerskiego i towarowego nie przynoszą rezultatów. Mija już 2011r., a konkretów wciąż brak. Sam Aeroklub funkcjonujący na Lotnisku nie rozwiąże problemów. 
Po likwidacji 6 PLM-B Miasto straciło jedno ze swoich płuc. Wyglądała, iż dostało zadyszki. Miejskie placówki usługowo-handlowe utraciły około 20 % swoich obrotów. Przy czym reguła była następująca: im droższy oferowany towar czy usługa, tym straty szacuje się na więcej. Nic dziwnego, bo lotnicy mieli pieniądze. Może nie jakieś oszałamiające, ale stałe i pewne. Bez problemu mogli brać kredyty i pożyczki. Wojskowi byli pewni, że komu jak komu, ale im, w każdej Polsce i bez względu na opcję polityczną, zajęcia zabraknąć nie może. Również miejsce służby wydawało się dosyć stabilne, jako że Lotnisko Piła jest jednym z najstarszych w Europie. Poza tym służba w Pile to nie służba w zielonym garnizonie. To służba w Mieście wojewódzkim. 
Lecz w Pile były persony, którym wojsko przeszkadzało. Argumentem był hałas jaki towarzyszy eksploatowanym samolotom. Argument bardzo atrakcyjny i przez MON skutecznie podchwycony. Rozpoczęła się szarpanka między władzami miasta, a wojskiem. Do walki włączono także działkowców. Oni twierdzili, że Su-22 zrzucają w powietrzu paliwo, niszcząc zbiory na działkach. Związek Zawodowy Solidarność, a właściwie władze związkowe, chciały likwidacji Lotniska. Twierdzili, że zaoszczędzone pieniądze można przekazać na pomoc społeczną i inwestycje socjalne. A dlaczego nie zaproponowali zabrania części ogromnych dochodów bankom i sieciom marketowym, które jak pijawki ssą nasze społeczeństwo? Skoro więc wojsko miało część swoich jednostek zlikwidować, to zaczęto od tych najbardziej kłopotliwych. Prawdą jest, iż Lotnisko Piła ograniczało rozwój Miasta. Szczególnie zabudowy wysokiej. Lecz prawdą jest także, że Miasto mogłoby się rozwijać w kierunku wschodnim i południowym. Prawdą jest także, iż po likwidacji Lotniska wielkiego bumu rozwojowego nie zanotowano, a większość zabudowy jest typu niskiego. Trzeba także pamiętać, iż Lotnisko tu istniało od 1913r., czyli za nim Polska tu wróciła. I to Miasto podeszło pod Lotnisko. Duży Szpital Wojewódzki wybudowano niemal w osi DS. Nieco później wydano również zezwolenie na budowę mieszkaniowego osiedla domków jednorodzinnych, a także na lokalizację wspomnianych ogródków działkowych. Przypomnę także, iż te same schematy walki z Lotniskami Wojskowymi stosowano kilka lat później w Krzesinach. 
Oprócz upolitycznienia hałasu, władze Miasta zaczęły bezwzględnie egzekwować wszelkie możliwe płatności jednostki wobec Miasta, bez zwłoki i odroczeniach. 

W efekcie likwidacji uległ 6 PLM-B w Pile. Kadra i samoloty zostały przeniesione na Lotnisko Powidz. 
Lotnisko Piła przechodzi w przedostatnią fazę likwidacji, czyli staje się Komendą Lotniska Nr 2. W 2004r. Komenda zostaje rozformowana, a istniejące obiekty przechodzą pod zarząd Agencji Mienia Wojskowego. 
Pamiętajmy, że z Lotniska utrzymywało się około 10 000 osób, czyli co siódmy obywatel Piły. Jak się okazało Piła więcej straciła, niż zyskała. W Pile także funkcjonowała Wyższa Szkoła Oficerska Samochodowa. W 90-tych latach zredukowana do Centrum Szkolenia Czołgowo-Samochodowego, obecnie zlikwidowane. Nawet placówka żandarmerii została zlikwidowana. Jeszcze istnieje podoficerska szkoła policyjna, ale i ona chyba wkrótce zostanie rozwiązana. Cywilna Piła odkryła, że wraz z likwidacją Lotniska raczej nie poprawiła swoich perspektyw na społeczno-życiowy awans, lecz przyczyniła się do wylania dziecka razem z kąpielą. Rozpaczliwe ruchy dla zachowania funkcji lotniczej Lotniska są skazane na fiasko. I nie ma tu podziału między lewicę, a prawicę. Jest natomiast podział na tych którzy chcą Rzeczypospolitej silnej i suwerennej i na tych co ślinią się do tych na zachodzie lub na wschodzie. 

Lotnisko na sprzedaż.
W 2004r. Lotnisko Piła zostało przez AMW wystawione na sprzedaż. W opisie nieruchomości napisano; Lotnisko posiada dwie drogi startowe - główna droga startowa 2 500 x 60 m - oraz niezbędne stacjonarne urządzenia lotniskowe. Zabudowę nieruchomości stanowią 134 budynki i budowle lotniskowe o przeznaczeniu technicznym, socjalnym, ogólnego zaplecza logistycznego oraz magazyny o łącznej powierzchni użytkowej 184 228 m kwadratowych i kubaturze 416 m sześciennych. Lotnisko posiada wszystkie niezbędne urządzenia lotniskowe. Kompleks może być zagospodarowany w całości lub w wydzielonych geodezyjnie i funkcjonalnie segmentach. Wskazane jest takie zagospodarowanie nieruchomości w przyszłości, które nie będzie kolidowało z wymogiem zachowania charakteru lotniczego obiektu. Lotnisko i jego zaplecze techniczne może pełnić funkcje regionalnej bazy logistycznej, skoncentrowanej na działalności przeładunkowej, spedycyjnej i serwisowej, wokół której może ogniskować się działalność produkcyjna i usługowo - wystawiennicza. Na terenie lotniska lub jego wydzielonej części może zostać zlokalizowana baza dla jednostek lotniczych (straż pożarna, policja, pogotowie ratunkowe, straż graniczna itd...), lotnictwa sportowego i komunikacyjnego.

Su-22. Pamiątka po 6 PLM-B. 2010r.
Muzeum Przedmieście Piła jest placówką mieszczącą się w wschodniej części Piły. Gromadzi głównie eksponaty tyczące fortyfikacji, których w Pile nie brakuje. Placówka utrzymuje się głównie dzięki zapaleńcom militariów, również lotnictwa. Niedawno z ich inicjatywy, po licznych perturbacjach i kłodach rzucanych pod nogi, udało się wydzierżawić od AMW, za nie tak małe pieniądze ostatni Su-22 nb 3620 z godłem 6 PLM-B. Dzierżawa jest wyższa niż roczne wpływy placówki muzealnej. 
Tak więc w 2010r., ostatni Su-22 z Tygryskiem stanął w jednym ze schronohangarów na Lotnisku Piła. I na razie tu zostanie. 
Su-22 nb 3620 jest egzemplarzem unikalnym, gdyż jako jedyny Su-22 z Piły ma namalowane godło 6 PLM-B po obu stronach statecznika pionowego. Godło przedstawia czerwoną liczbę sześć, w którą wkomponowany jest biały orzeł. Trzyma on w szponach cyfrę trzy. Numer Eskadry do której samolot należał. Liczba sześć zwieńczona jest sylwetką samolotu Su-22. U podstawy godła umieszczono litery plmb. Autorem godła jest chorąży Sławomir Wolsztyniak. Samolot ma także inne indywidualne symbole i napisy. Na ramie owiewki kabiny widniał stopień i nazwisko ówczesnego dowódcy 2 Dywizji Lotnictwa Myśliwsko-Bombowego - płk pil. Zenona Smutniaka. Napis nie zachowany. Z przodu kadłuba samolot posiada namalowane godło Eskadr Pilskiego Pułku – uskrzydlony tygrysek. Ewenementem jest kolor tygryska, który jest biały. Zwykle był żółty. Tygrysek trzyma w łapach biało-czerwoną szachownicę z cyfrą trzy, jako numer Eskadry.
Suchoj Su-22 M 4 nb 3620 został wyprodukowany w Kosmolsku nad Amurem 1.05.1984r.. Do Polski dostarczony został w 1985r. wraz z innymi 47-oma samolotami tego typu. Pierwszą jednostką był 6 Pułk Lotnictwa Myśliwsko-Bombowego w Pile, w kolejnych latach eksploatacji nb 3620 należał do 40 Pułku Lotnictwa Myśliwsko-Bombowego w Świdwinie, do którego odleciał z Piły w dniu 17.12.1997r.. Następnie służył w 7 PLBR w Powidzu, 39 ELT w Świdwinie a w dniu 16.07.2003r. został oddany 6 Eskadrze Lotnictwa Taktycznego w Powidzu, gdzie zakończył lotną karierę. Samolot przeszedł 1 remont główny w WZL-2 w Bydgoszczy ( zakończony w październiku 1996r. ). Podczas remontu nie został doposażony ani w GPS, ani TACAN ( systemy te montowano od 1996r. na Su-22 podczas prac w Bydgoszczy ) – powodem było prawdopodobnie to, że należał do 23 serii produkcyjnej, czyli najstarszej użytkowanej w Polsce.

Su-22 nb 3620 na Lotnisku Powidz. 2009r.

Infrastruktura Lotniska Piła.
Lotnisko położone jest na północno – zachodnich obrzeżach Miasta. Nieruchomość sąsiaduje od południa i wschodu z osiedlami mieszkaniowymi i terenami ogródków działkowych, a od północy i zachodu z rozległymi kompleksami leśnymi. Dojazd od centrum Miasta dogodny al. Wojska Polskiego i ul. Lotniczą. Odległość zaledwie 2 000 m.
Obecnie jego część jest użytkowana przez Aeroklub Ziemi Pilskiej.
Na części terenu Lotniska, w części koszarowo-sztabowej, powstaje Zamiejscowy Ośrodek Dydaktyczny Uniwersytetu im. Adama Mickiewicza w Poznaniu. Pierwszą jego część oddano do użytku w październiku 2010r..
O tym, że Lotnisko Piła znika z krajobrazu Polski, świadczy także nowa inwestycja drogowa. W 2009r. wybudowano nową ulicę, będącą częścią zachodniej obwodnicy Miasta. Przedłużenie ulicy Koszalińskiej ( Nowowiejskiego ). Ulica ta przebiega przez pile wzlotów, w jej południowo-wschodniej części. Oddziela hangar Aeroklubu od DS. Samoloty kołując, musza przekraczać drogę w poprzek. 


Lotnisko Piła. 2011r.

Lotnisko posiada kod ICAO – EPPI.
Współrzędne lotniska szerokość 53,10 stopni N i długość 16,42 stopni E. Leży na wysokości 83 m nad poziomem morza. Powierzchnia to obecnie 365 hektarów. Powierzchnia użytkowa obiektów; 52 822 m kwadratowe.
Częstotliwości radiowe; Kwadrat 122,4 MHz, Port 124,5 MHz.
Lotnisko ma nietypowy układ zbliżony do północno-południowego. Zamiast jak na większości Polskich lotnisk układ wschód-zachód. Było to spowodowane przejęciem poniemieckiego lotniska od sowietów. 
Lotnisko posiada aż cztery DS. jedna twarda i trzy gruntowe. Główna DS. o wymiarach 2 400 m x 60 m, na kierunku 03C/21C. Lotnisko Posiada także trzy DS. o nawierzchni gruntowej ( trawa ). Pierwsza o wymiarach 700 m x 100 m, na kierunku 03L/21R. Druga o wymiarach 450 m x 150 m, na kierunku 03L/21R. Pierwsza i druga DS. leżą po obu stronach betonowej głównej DS. Trzecia o wymiarach 750 m x 150 m, na kierunku 09/27. Znajduje się na południe od CPPS i Domku Pilota. Jest to ostatni układ DS. na Lotnisku Piła przed jego likwidacją.


Pole wzlotów na Lotnisku Piła. 2004r.

Historycznie, kiedy powstało Lotnisko, było pole wzlotów. Kształtem zbliżone do kwadratu o boku około 1 000 m. Z końcem 30-tych lat XX wieku zbudowano trzy DS. na planie trójkąta. Pierwsza o długości 1 200 m na kierunku 30/21. Druga o długości 1 500 m na kierunku 13/31. Trzecia o długości 1 250 m na kierunku 09/27. Kiedy Lotnisko zostało przejęte przez Lotnictwo Polskie, wyremontowano tylko pierwsza i drugą DS. Pierwszą poszerzono i wydłużono do 1 900 m. Drugą także poszerzono, ale jej długość pozostała bez zmian. Zbudowano także betonowe DK i stojanki. W czasach PRL obie DS. systematycznie remontowano. Co około 5 lat. DS. nr 2, wykorzystywano rzadziej, z uwagi na wschodnie podejście biegnące nad Miastem. W 80-tych latach, przed przybyciem Su-22, wykonano kolejną i ostatnią znaczną modernizację pola wzlotów. DS. nr 1 wydłużono do 2 500 m. Na części DS. nr 2 wybudowano CPPS i przestano ją wykorzystywać do startów i lądowań. Należy jednak pamiętać, iż każdy Polski pierwszorzutowy Pułk Lotniczy miał opracowane plany startu maszyn bojowych z wykorzystaniem dróg kołowania i powierzchni gruntowych. Ćwiczono starty kluczy lub trójek samolotów z przeciwnych stron DS. z niewielką różnicą czasową. Wszystko po to, aby w jak najkrótszym czasie poderwać wszystkie maszyny do walki lub do przebazowania na zapasowe. 




Główna DS. Lotnisko Piła 2009r.

Drogi Kołowania. Lotnisko Piła mimo że posiadało do 80-tych lat dwie DS. to jednak posiada typowy dla Polskich lotnisk układ DK. Z jedną główna DK i czterema łącznikami. Plus dawne DS.


Główna Droga Kołowania. Lotnisko Piła 2009r.

CPPS została zbudowana w 80-tych latach specjalnie dla samolotów Su-22. Umieszczono ją na nieużywanej DS. na kierunku 13/31, a wykorzystywanej jako DK. Na CPPS powstało 27 stanowisk do obsługi przed i po lotowej. Ma ona wymiary 600 m x 90 m. Lotnisko także posiada stara CPPS umieszczoną przy głównej DK. Jej wymiary to 300 m x 50 m. Lotnisko posiada także dwie mniejsze PPS. Znajdują się one na końcach głównej DK.


CPPS Lotniska Piła. Widok z wału od strony domku pilota w kierunku koszar. 2009r.


CPPS Lotniska Piła. Widok z wału w kierunku głównej DS. 2008r.


Strefy rozśrodkowania. Lotnisko posiadało trzy strefy rozśrodkowania. Pierwszą umieszczono w południowej części Lotniska. Tu były stojanki dla samolotów typu Lim. Od 80-tych strefa nie używana. Strefa druga została zlokalizowana w południowo-zachodniej części Lotniska. Tu także były stojanki dla samolotów typu Lim. W 80-tych latach pobudowano tu schronohangary dla uderzeniowych Su-22. Zbudowano tu 26 schronohangarów. Trzecia strefa znalazła się w północno-wschodniej części. Zbudowano tu 14 schronohangarów. Łącznie 40 schronohangarów. 


Schronohangary dla uderzeniowych Su-22. Lotnisko Piła. 2004r.

Lotnisko wyposażone było w dwa hangary techniczne. Jeden z nich pochodzi z czasów międzywojennych. 


Hangar Aeroklubu na Lotnisku Piła. 2002r.


Hangar Aeroklubu i obiekty WAK. Przed hangarem przebiega nowa ulica Koszalińska ( Nowowiejskiego ). 2011r.


Samolot Wilga podczas kołowania na DS. Lotnisko Piła. 2010r.


Domek Pilota na Lotnisku Piła. 2004r.

Lotnisko dysponowało pełnym systemem łączności i radiolokacji. Podstawowym radiolokacyjnym był Polski radar AVIA-W oraz system RLS. Do dnia dzisiejszego bez trudno można wskazać miejsca instalacji tego systemu. 
W swojej infrastrukturze technicznej Lotnisko posiada: park samochodowy, budynki koszarowe i magazynowe, dwie składnice materiałów pędnych i smarów ( MPS ). Pierwsza na południu, przy bocznicy kolejowej. Druga na północy. Są strzelnice; klasyczna i samolotowa. Są budynki i wiaty magazynowe. Cały teren Lotniska został ogrodzony i był chroniony służbą wartowniczą. 

Część koszarowo-sztabowa Lotniska Piła. Największy budynek, na dole zdjęcia, jest od 2010r., przejęty przez Uniwersytet Adama Mickiewicza w Poznaniu. 2011r. 

Pierwszy budynek koszarowo-sztabowy. Obecnie Uniwersytet Adama Mickiewicza w Poznaniu. Ulica Kołobrzeska. 2004r.

Drugi budynek koszarowo-sztabowy. Ulica Kołobrzeska. 2004r.

Kotłownia. Lotnisko Piła 2004r.

Kuchnia i stołówka przy drugim budynku koszarowo-sztabowym. Lotnisko Piła 2004r.

Jeden z budynków magazynowych. Lotnisko Piła 2004r.

Typowy plac ćwiczeń z torem przeszkód. Lotnisko Piła. 2004r.

Jedna z bram gospodarczych. Lotnisko Piła 2004r.

Część budowli na terenie Lotnisko Piła pochodzi z czasów zarazy niemieckiej. Ich przeznaczenie nie do końca jest pewne. Wiadomo, że w podziemiach prowadzono produkcję wojenną przed i w czasie II wojny światowej. Istniały tam prawdopodobnie także laboratoria. Niektóre z obiektów podziemnych pełniły funkcje przeciwlotnicze, magazynowe i komunikacyjne. Po przejściu sowieckiego frontu w 1945r., obiekty nie były specjalnie zniszczone. Największe spustoszenia poczyniła armia sowiecka, rabując, paląc i niszcząc. Zaraza niemiecka do dnia dzisiejszego ( 2011r. ) nie udostępniła planów, przez co nie ma możliwości weryfikacji jakie urządzenia i maszyny sowieci wywieźli na wschód. Podobnych przykładów na ziemiach odzyskanych było wiele, choćby podziemne fabryki w Górach Sowich. Oni ciągle liczą, iż tu powrócą. 

Opracował Karol Placha Hetman