Kraków 18.03.2009r.
Lotnisko Debrzno 

Lotnisko Debrzno na Mapie Polski. 2009r.

Lotnisko Debrzno w widoku z satelity. 2009r.

Historia Miasta 
Debrzno to miasto leżące w województwie Pomorskim, w powiecie Czułowskim. Jest siedzibą gminy miejsko-wiejskiej Debrzno. 
Ślady wskazują, że już w XII w istniała tu Piastowska osada. W XIII w osadzie istniał już zamek obronny drewniano-ziemny. Pierwsze pisemne wzmianki pochodzą z pierwszej połowy XIV w, kiedy na tych terenach władzę sprawowali Piastowscy Książęta Pomorscy. Niestety w 1312r. Ziemia Człuchowska wraz z Debrznem dostała się nieprawnie pod panowanie krzyżackie. W obcych dokumentach miejscowość Debrzno wymieniona jest w 1345r., a w 1354r. miasto uzyskało przywilej lokacyjny na prawie zachodnim, wzorowanym na prawie chełmskim. Krzyżacy zmienili nazwę miasta na Fredeland, gdyż nie byli w stanie wymówić nazwy Debrzno. Miasto rozwijało się powoli, lecz systematycznie. Sprzyjało temu położenie na ważnych szlakach komunikacyjnych. W czasie kiedy krzyżacy opanowali Pomorze Gdańskie, koło Debrzna wzniesiono murowano-kamienny zamek obronny. Jednym z administratorów zamku był Ludwik z Nakła, jak wspominają skąpe źródła historyczne. W XV w Debrzno powróciło w granice Polski dzięki Kazimierzowi Jagielończykowi. Ta sytuacja trwała do pierwszego rozbioru Polski, kiedy to Debrzno znalazło się w zaborze pruskim. Polska szlachta utraciła wszystkie urzędy, ale nie utraciła majątków. Teraz produkty rolne mogły bez przeszkód trafiać na zachód. Dzięki temu oprócz dalszego rozwoju rolnictwa rozwinęły się inne gałęzie gospodarcze jak piwowarstwo, gorzelnictwo. Kwitł handel zbożem i słodem. 
W pobliżu Debrzna wytyczono ważną drogę żelazną łączącą Berlin z Królewiec, a dokładnie odcinek Piła-Chojnice. 
W 1945r. Debrzno po raz drugi powróciło w granice Rzeczpospolitej i mam wiarę, że na stałe.
W latach 1974r.-1998r. Debrzno należało do Województwa Słupskiego.
Obecnie ( 2009r. ) Debrzno to niewielkie miasto leżące raczej na uboczu, w Województwie Pomorskim, powiat Człuchowski, na granicy Województw Pomorskiego i Wielkopolskiego i w pobliżu Kujawsko-Pomorskiego. Nad rzeczką Debrzynka. Przy drodze wojewódzkiej Nr 188 pomiędzy Złotowem, a Człuchowem. Według spisu z 2004r. liczba mieszkańców miasta Debrzno wynosiła 5 251 osób. Niestety gmina ma wysoki odsetek bezrobotnych, po zlikwidowanych PGR-ach ( Państwowe Gospodarstwo Rolne ) i zlikwidowanym Pułku Lotnictwa Wojskowego. Mimo trudności miasto rozwija się dzięki współpracy miedzy innymi ze szwedzką Gminą Huddinge. Na terenie gminy rozwija się agroturystyka. Mieszkańcy są ludźmi twardymi i wiedzą, że wiele zależy od nich. Dlatego powołali Stowarzyszenia Na Rzecz Rozwoju Miasta i Gminy Debrzno.
W kierunku południowym od Debrzna, w odległości 2 km, leży miejscowość Wieś Debrzno. Miejscowość ta leży już w granicach województwa Wielkopolskiego i praktycznie przy niej umiejscowione jest lotnisko. Czyli lotnisko leży w województwie Wielkopolskim, w powiecie Złotowskim, gmina Lipka.

Historia Lotniska Debrzno.
W wielu artykułach piszę, że wojna w Korei miała decydujący wpływ na ogromny, ponad miarę rozwój lotnictwa. I nie tylko produkcji samolotów, ale także budowy nowych lotnisk. Tak było i w przypadku lotniska w Debrznie. Decyzja o lokalizacji lotniska zapadła prawdopodobnie w 1951r., a więc jest to typowo Polskie lotnisko z okresu PRL. Wpływ na lokalizację miało istnienie ważnych szlaków komunikacyjnych na kierunku wschód-zachód. Decyzja o budowie lotniska zapadła w 1952r.

Infrastruktura Lotniska.
Lotnisko zlokalizowane 2 km od centrum miasteczka w kierunku południowo-wschodnim. Lotnisko posiada pas startowy o wymiarach 2 500 m x 60 m, 155 m npm, nawierzchnia betonowa, orientacja 07/25, współrzędne geograficzne 53,31,28 N 17,15,33 E.

Droga Startowa w Debrznie. 2008r.

Lotnisko Debrzno przynależy do; FIS Gdańsk, SNRL Bydgoszcz, SNRL Świdwin.
Krajobraz okolic Debrzna jest typowo nizinny, z wolno płynącymi rzekami, o licznych rozlewiskach, z licznymi lasami, a na przeważającej części z polami uprawnymi. Pod lotnisko z cała infrastrukturą przeznaczono około 700 hektarów, z możliwością powiększenia do prawie 800 hektarów. Teren o obwodzie nieregularnym zbliżony do prostokąta o długości około 4 km i szerokości około 1,7 km. Większość obszaru była zalesiona, a pozostała stanowiła pola uprawne. Dlatego spory obszar bezpośrednio pod drogę startową, drogi kołowania i płaszczyzny postojowe wymagały wykarczowania lasu. Cały teren został ogrodzony. 
Budowę rozpoczęto od wybudowania bocznicy kolejowej biegnącej od pobliskiej linii kolejowej i tą drogą transportowano większość materiałów. Z czasem wybudowano drugą bocznicę. Droga startowa, drogi kołowania i miejsca postojowe ( stojanki, stoiska ) zostały wykonane według typowego plany, podług którego zrealizowano wiele lotnisk w 50-tych latach. W palach lotniska nigdy nie przewidywano dobudowania kolejnej drogi startowej, jednak zawsze miano na uwadze znaczne wydłużenie istniejącej, gdyby zaszła taka potrzeba, w kierunku wschodnim. 
Teren jednostki zelektryfikowano, ułożono sieć wodociągową i kanalizacyjną. Pobudowano drogi samochodowe z latarniami ulicznymi. Pobudowano budynki dla sztabu jednostki, domek pilota, koszary dla żołnierzy, warsztaty, centralną kotłownię, zbrojownię, magazyn materiałów pędnych i smarów, wiaty magazynowe i wiele innych. Zbudowano 84 budynki i 40 obiektów typowo militarnych. Większość zabudowy i infrastruktury wykonano w latach 1953r.-1966r. W 70-tych latach dla samolotów wybudowano kilka schronohangarów. Wówczas to na terenie lotniska były 123 budowle, a pozostałe dane przedstawiały się następująco; 
droga startowa – o pow. ogólnej ok. 150.000 m2 
drogi kołowania – o pow. ogólnej ok. 54.982 m2 
płaszczyzny postojowe – o pow. ogólnej ok. 37.042 m2 
drogi samochodowe – o pow. ogólnej ok. 77.460 m2 
place utwardzone – o pow. ogólnej ok. 6.000 m2 
zbiorniki paliwowe: 1) o poj. 50 m3 – 19 szt. 2) o poj. 700 m3 – 4 szt. 3) o poj. 15 m3 – 4 szt. 

Schronochangar na lotnisku Debrzno. 2009r.

Dzięki wojskowemu lotnisku niewielka gmina liczącą około 6 000 osób mogła dać pracę prawie 3 000 osób. Z drugiej strony w terenie zmilitaryzowanym nie można było rozwijać przemysłu. W Debrznie budowana szkoła podstawowa, tak zwana 1000-Latka także musiała być zbudowana według określonego schematu, czyli w sytuacji W miała być przekształcona w szpital, a jej podziemia w schron. 
W chwili likwidacji jednostki i przekazaniu lotniska Agencji Mienia Wojskowego nieruchomość miała 426,09 ( 429 ) hektarów gruntu, 118 budynków i budowli o łącznej powierzchni użytkowej 34 340 metrów kwadratowych, dwie bocznice kolejowe, dwa składy paliw o łącznej pojemności 4 185 metrów sześciennych. 

Lotnisko Debrzno 2005r. zdj. Paweł Korzec.

DOL Debrzno-Myśligoszcz.
Na drodze wojewódzkiej Nr 188 w kierunku północno-wschodnim umieszczono w 60-tych latach DOL, który często był nazywany Myśligoszcz, od pobliskiej miejscowości. Prawdopodobnie używano go sporadycznie w latach 60-tych i 70-tych. Obecnie ( 2000r.-2009r. ) nieczynny. DOL Debrzno-Myśligoszcz; wymiary 2 150 m x 20 m, 160 m npm, nawierzchnia asfaltowa, orientacja 04/22, współrzędne geograficzne 53,34 N 17,15 E.

Gospodarze Lotniska.
Pierwszym gospodarzem lotniska został 11 PLM. Jego formowanie rozpoczęto na mocy Rozkazy Sztabu Generalnego Wojska Polskiego Nr 0096/Org. Z dnia 11.12.1951r. Pułk początkowo stacjonował na lotnisku Krzesiny do momentu częściowego oddania do użytku obiektów jednostki w Debrznie. Pilotów pułku od samego początku szkolono na samolotach typu MiG-15 / Lim-1. 
Na przełomie 1953/1954r. pułk przeniesiono na miejsce stałej dyslokacji do Debrzna. Chociaż prace budowlane jeszcze nie zostały ukończone. W tym czasie żartowano, że kiedy na końcu drogi startowej wylewano ostatnie kubiki betonu, to na początku już lądowały samoloty.
Organizacyjnie 11 PLM został podporządkowany pod 2 Korpus OPL OK. z dowództwem w Bydgoszczy.
Od dnia 11.09.1954r. Pułk zaczął przyjmować na stan nowe samoloty Lim-1 pochodzące z XI i ostatniej XII serii produkcyjnej w liczbie 10 maszyn. Ich numery to; 1A 11-014, 1A 11-015, 1A 11-020, 1A 12-001, 1A 12-002, 1A 12-003, 1A 12-004, 1A 12-006, 1A 12-008, 1A 12-010. 
W 1955r. pułk dysponował wyłącznie myśliwcami typu Lim-1/2. Podobnie jak inne pułki 11 PLM borykał się z kłopotami kadrowymi. Było mało pilotów, a ich poziom wyszkolenia był niski. Powodem był przyspieszony tryb szkolenia i zaniżenie wymagań wobec kandydatów na pilotów. Drugim ważnym powodem był brak wystarczającej liczby dwusterów. Lecz odpowiednie, nowoczesne metody i plany szkolenia wprowadzone przez nowe kierownictwo Wojsk Lotniczych pozwalały na sprawne podnoszenie wyszkolenia i gotowości bojowej.
W 1957r. na lotnisko zaczęły przybywać pierwsze Lim-5, które w krótkim czasie stały się podstawowym samolotem pułku. Stopniowo zaczęto wycofywać Lim-1/2 które przebudowywano na wersje dwumiejscowe.
W 1959r. na lotnisku pojawiły się Lim-5 P, pierwsze myśliwce wyposażone w celowniki radiolokacyjne.
11 PLM w Debrznie stał się niezwykle ważną jednostką w strukturach OPL OK. O wadze tej jednostki świadczy fakt, że jako trzecia w Polsce otrzymała na wyposażenie naddźwiękowe myśliwce MiG-21. 
W 1963r. na lotnisku pojawiły się pierwsze naddźwiękowe myśliwce typu MiG-21. W dniu 16.09.1963r. na stan pułku wpisano pierwsze sześć MiG-21 F-13 nr 740808, 740809, 740811, 740812, 740813, 740814. Zostały one przyjęte na stan 1 Eskadry, a ich pilotami zostali oficerowie przeszkoleni w Polsce w CSL ( Centrum Szkolenia Lotniczego ) w Modlinie. 
Lecz już we wrześniu 1964r. samoloty przekazano do 40 PLM w Świdwinie. Te przerzucenie sprzętu miało bardzo skomplikowany podtekst. Otóż, rozpoczynając zakup MiG-21 F-13 Polska planowała nabycie nawet ponad 200 maszyn tego typu. Jednak szybkie pojawienie się wersji radarowych MiG-21 PF / PFM, spowodowały niechęć dowódców do wersji MiG-21 F-13. Dla pułku w Debrznie planowano wprowadzić nowsze wersje MiG-21, a pozbycie się MiG-21 F-13 miały temu sprzyjać. Tak się jednak nie stało. Podstawowym myśliwcem pułku pozostał Lim-5 / 5 P. Tak 11 PLM dotrwał do kolejnej dużej reformy w Lotnictwie Polskim.
W Debrznie 11 PLM stacjonował od 1954r. do 1968r.
Na początku 1968r. nastąpiła kolejna reorganizacja lotnictwa. Połączono Lotnictwo Operacyjne z Inspektoratem Lotnictwa tworząc DWLot ( dowództwo wojsk lotniczych ) z siedzibą w Poznaniu. W związku z tym nastąpiły przesunięcia pułków i powołanie nowych. Był to także okres w Wojsku Polskim, w którym powracano do numerowania i nazywania jednostek lotniczych „czasu pokoju” w powiązaniu z jednostkami lotniczymi „czasu wojny”, aby nie było wątpliwości, co do sowieckich korzeni naszej armii. 
Właśnie w 1968r. lotnisko w Debrznie „opuszcza” 11 PLM, który na nowo zawiązuje się we Wrocławiu-Starachowicach w miejsce 3 PLM. Z kolei na lotnisku w Debrznie powstaje 9 PLM.
W 1967r. 9 DLM LO zmienia nazwę na 4 Pomorską Dywizję Lotnictwa Myśliwskiego i jako taka funkcjonuje do 1991r. W swoim składzie ma; 41 PLM w Malborku i nowo tworzoną jednostkę 9 PLM w Debrznie, który przejmuje tradycje 9 PLM z czasu II wojny światowej. 
9 PLM jest tworzony z części kadry, która pozostała po 11 PLM. Proces formowania, który zaczęto w 1967r. ostatecznie nabiera kształtu w 1968r. i jest to oficjalna data powstania, czy jak wolą komuniści reaktywowania Pułku. 
Pułk ma na wyposażeniu samoloty typu Lim-2, Lim-5 oraz nowoczesne MiG-21 PFM, które dostarczono w 1968r. Dostarczone myśliwce MiG-21 PFM były maszynami nowymi. W dniu 25.09.1968r. na stan Pułku wpisano 12 samolotów MiG-21 PFM Nr; 94 N 7809, 94 N 7810, 94 N 7811, 94 N 7812, 94 N 7813, 94 N 7814, 94 N 7815, 94 N 7901, 94 N 7902, 94 N 7903, 94 N 7904, 94 N 7905.
Były to jedyne myśliwce MiG-21 PFM dostarczone do Polski w których numerach seryjnych była litera N. Krótko mówiąc maszyny przystosowane do ataku bombami jądrowymi. Jednak w Polsce nie miało to żadnego znaczenia, gdyż na stanie Polskiego Wojska nie było takiego uzbrojenia, a samoloty eksploatowano jak wszystkie pozostałe. 
Po pewnym czasie pierwsze trzy MiG-21 PFM z indeksem N trafiają do 2 PLM w Goleniowie. Pozostałe natomiast są eksploatowane w Debrznie do czasu rozformowania Pułku. Pułk przyjął także na stan dwustery MiG-21 US/UM.
Przełom lat 60-tych i 70-tych to okres dużego importu nowych myśliwców typu MiG-21. Powoduje to, że dopiero w 1972r. ostatecznie kształtują się jednostki bojowe zarówno w Lotnictwie Operacyjnym jak i w WOPK. 4 Pomorska Dywizja Lotnictwa Myśliwskiego w swoim składzie otrzymuje dodatkowo 2 PLM z Goleniowa oraz 46 Eskadrę Lotnictwa Łącznikowego. 
W 70-tych latach stan samolotów na lotnisku w Debrznie uzupełniono samolotami MiG-21 PFM uzyskanymi z innych jednostek. 
Wprowadzenie w 1980r. na wyposażenie 28 PLM w Słupsku samolotów MiG-23 i do 26 PLM w Zegrzu Pomorskim oraz 34 PLM w Babich Dołach samolotów MiG-21 bis, pozwoliło na całkowite przezbrojenie Pułku w Debrznie w Myśliwce MiG-21 PFM/MF. Jednocześnie wycofano z jednostki ostatnie samoloty Lim-5.
Koniec 80-tych to pogłębiający się kryzys w Polsce. Brak środków finansowych na odtwarzanie gotowości bojowej, a o rozwoju nawet nie wspominając zmusza nasze władze do ograniczania wydatków na cele militarne. Sprzyja nam ogólne odprężenie międzynarodowe. Zapadają decyzje o likwidacji niektórych jednostek. W 1989r. Debrzno żegna się z lotnikami wojskowymi. 9 PLM zostaje przeniesiony do Zegrza Pomorskiego, a lotnisko w Debrznie czeka na lepsze czasy. 
W Debrznie 9 PLM stacjonował od 1968r. do 1989r.
W 1989r. przez cały rok z lotniska korzystała eskadra z 41 PLM wyposażona w samoloty typu MiG-21 MF. W latach 1990r.-1991r. z lotniska korzystały samoloty MiG-21 z 2 PLM i z 62 PLM.

Tablica pamiątkowa.
W 1989r. rozwiązano 9 PLM stacjonujący w Debrznie. Byli żołnierze tej jednostki ufundowali tablice pamiątkową upamiętniającą stacjonowanie 11 PLM, a następnie 9 PLM na Ziemi Debrzyńskiej. W 1991r. tablicę tę umieszczono przy bramie wiodącej na teren lotniska i uroczyście odsłonięto. Niestety 90-te lata dla lotniska nie były przychylne. Działalność stacjonujących tu żołnierzy ograniczała się do utrzymania majątku narodowego w możliwie najlepszym stanie i przyjmowania nielicznych samolotów. 2000r. zapadła decyzja o pozbyciu się lotniska przez wojsko i w 2002r. tablica pamiątkowa stała się bezdomna. 
W dniu 25.04.2005r. tablica pamiątkowa doczekała się zasłużonego miejsca na placu przed Zespołem Szkół w Debrznie i został ponownie odsłonięta. Tym razem jako Pomnik. Został on poświęcony przez księdza Mirosława Kurkiewicza. Podczas tej uroczystości odśpiewano Hymn Narodowy i wysłuchano Marsza Lotników. 
Ważne osoby biorące udział w uroczystości; 
ppłk rez. Ryszard Głuszec
ppłk rez. Zbigniew Gorzejewski
płk rez. mgr Tadeusz Panasiuk - w latach 70-tych z-ca d-cy pułku 
chor. sztab. rez. Ryszarda Budka - Prezesa Koła ZBŻZ i OR WP 
mjr rez. Marceli Najder 
mjr rez. Jan Kocjan, 
kpt. rez. Leszek Kilar
st. sierż. sztab. rez. Jacek Gozdera.
Mirosław Burak – burmistrz miasta i gminy Debrzno
Marian Pastucha - wice starosta


Koniec lotniska.
Jednostka w Debrznie Wsi została zlikwidowana w 1993r., a cała nieruchomość została przekazana Agencji Mienia Wojskowego. Teren chroniła firma ochroniarska. Kilka lat MON zastanawiało się nad dalszym losem obiektu. W 2000r. podjęto decyzje o sprzedaży lotniska cywilnym podmiotom gospodarczym. Początkowo z zachowaniem charakteru i przeznaczenia, lecz później niekoniecznie. 
Pierwszym ruchem wykonywanym przez właściciela dysponującego ogromnym terenem jest oddanie terenów zewnętrznych. Spora część zalesiona ( około 300 hektarów ), a nie posiadającą budynków czy innych nieruchomości trafiła pod zarząd Lasów Państwowych. Część terenu oddano w dzierżawę okolicznym rolnikom. I tak się stało. Cała nieruchomość zajmowała około 350 hektarów z czego około 200 hektarów dzierżawili rolnicy. Umowa dzierżawna została tak skonstruowana, że można ją było wypowiedzieć w czasie 6 miesięcy, gdy znajdzie się nabywca na cały obiekt.
Problem lotniska w Debrznie był problemem podwójnym, a to z powodu zainteresowania nim przez dwie gminy; Lipka i Debrzno oraz przez dwa województwa; Pomorskie i Wielkopolskie.
W 2000r. całą nieruchomość wyceniono na 6 000 000 złotych, a w 2005r. cenę obniżono do prawie 3 000 000 złotych. Za tę kwotę AMW gotowa była sprzedać samorządom niepotrzebny obiekt. Od tej pory częściej nieruchomość zaczęto nazywać - powojskowe lotnisko w Debrznie Wsi. 
Był też pomysł stworzenia na tym terenie Zamkniętej Strefy Ekonomicznej.

Tarcza antyrakietowa.
Współpraca USA z Polską w sprawie tarczy antyrakietowej rozpoczęła się w maju 2003r., kiedy to w Waszyngtonie przedstawiciele Przemysłowego Instytutu Telekomunikacji z Warszawy oraz lotniczego koncernu Boeing rozpoczęli rozmowy. Na mocy wstępnej umowy mamy współpracować z Boeingiem w badaniach nad systemami rozpoznania elektronicznego, dowodzenia i kontroli, a także przy produkcji elementów tych systemów. Boeing bierze z kolei udział w budowie amerykańskiego systemu obrony antyrakietowej, w ramach którego radary mają bardzo szybko wykrywać wrogie rakiety (startujące np. z Iranu, Syrii, czy Korei Północnej), a obrona wyposażona w antyrakiety, miałaby je zestrzeliwywać w locie, zanim dotrą do USA, czy krajów sojuszniczych. Trzeba zaznaczyć że tarcza chroniąca USA od strony zachodniej, czyli np. Chin funkcjonuje już od 2004r.
Nie ulega wątpliwości, że jedną z lokalizacji dla planowanej przez USA tarczy rakietowej było lotnisko w Debrznie. W lipcu 2006r. jankeska firma wynajęta przez tamtejsza armię prowadziła badania pod kątem przydatności tego obszaru dla umieszczenia na nim elementów tarczy antyrakietowej. Prace jankesów polegały na wykonaniu 17 odwiertów badawczych na głębokość 30 metrów w terminie do 30.09.2006r., na co jankesi dostali zezwolenie stosownych władz. Prace prowadziła warszawska firma SEGI-AT na zlecenie jankeskiej firmy projektowej Black & Weatch z Kansas City. Tę zaś wynajęła armia Stanów Zjednoczonych Ameryki Północnej do przeprowadzenia programu badań geotechnicznych na byłych lotniskach wojskowych w Słupsku-Rędzikowie, Zegrzu Pomorskim i właśnie w Debrznie. 
Trzeba wiedzieć, że pociski do zwalczania rakiet z pociskami lecącymi w kierunku USA są umieszczane w silosach podziemnych. 
Co do istnienia tarczy antyrakietowej to społeczeństwo gminy było podzielone. Nie z powodu obaw ewentualnego przybycia tu jankesów, ale z braku korzyści dla lokalnej społeczności. Niektórzy wypowiadali się, że na jankesach nikt nie zarobi. „Oni nawet wodę mineralną będą wozić z USA, a w naszych sklepach nie będą kupować. Pracy nie będzie. Zamkną cały teren i tyle. Wizy już dawno powinni znieść”. Z kolei burmistrz Debrzna był optymistą. Korzyści widział w odpowiednio wynegocjowanym porozumieniu USA-Rzeczpospolita Polska z odpowiednią rekompensatą dla gminy w której tarcza zostanie umieszczona. I to jest słuszne podejście do sprawy. Problem w tym żeby nasz rząd sprostał temu wyzwaniu.

Projekt więzienia.
Już 2006r. obiektem zainteresowana była służba więziennicza, z zamiarem przebudowy kilkunastu obiektów na cele więzienne. Nieoficjalnie mówiono o zakładzie karnym dla 500 skazanych. Obie gminy były żywotnie zainteresowane powstaniem takiego obiektu. Zakład dałby pracę około stu osobom, co dla niebogatego powojskowego i popegierowskiego rejonu było niezwykle ważne. Rozmowy między Służbą Więzienną i AMW trwały wiele lat. Stały się bardziej konkretne, gdy w 2008r. zdecydowano, że ewentualna tarcza antyrakietowa powstanie koło Słupska. Zakład Karny ( o ile by powstał ) nie do końca rozwiąże problem byłego lotniska, bo zajmie około 10 hektarów, a do zagospodarowania jest 700 hektarów. 

Inne zagospodarowanie.
W 2008r. w płytę lotniska wydzierżawiła grupa kujawsko-pomorskich paralotniarzy, która miedzy innymi szkoliła nowych adeptów paralotniarstwa wykorzystując wyciągarkę. Najczęściej stosowaną wyciągarką była tak zwana „malinka”, czyli samochód osobowy wyposażony w hol z dynamometrem, który ciągnie paralotniarza ze stała siłą 70-80 kG do momentu jego wyczepienia.
Obecnie ( 2009r. ) lotnisko nadal czeka na zagospodarowanie i zarządzane dalej przez AMW.

Opracował Karol Placha Hetman