Lotnisko Tomaszów Mazowiecki - Nowy Glinnik 2012r.

Kraków 10.10.2012r.

Lotnisko Tomaszów Mazowiecki – Nowy Glinnik

Lotnisko Tomaszów Mazowiecki na mapie Rzeczypospolitej. 2012r.

Tomaszów Mazowiecki 2012r.

Tomaszów Mazowiecki i Lotnisko Nowy Glinnik. 2012r.

 

Historia Tomaszowa Mazowieckiego

   Tomaszów Mazowiecki to piękne i urokliwe Miasto Rzeczypospolitej. Mimo krótkiej historii posiada liczne cenne zabytki. Obecnie ( 2012r. ) Miasto podobnie jak i cała Rzeczypospolita przeżywa trudny okres rządów liberalno-masońskich, prowadzących destrukcyjną politykę wobec Polskiego Narodu. Tomaszów Mazowiecki to Miasto, Powiat i Gmina Województwie Łódzkim. Jest szóstym co do wielkości powierzchni i czwartym co do ilości mieszkańców w Województwie Łódzkim ( Powierzchnia 41,30 km kwadratowych. Zaludnienie 66 375 osób w dniu 30.06.2010r. ). Tomaszów Mazowiecki leży w Dolinie Białobrzeskiej, nad kilkoma rzekami; Pilicą, Wolbórką, Czarną i Piasecznicą, nieopodal Zalewu Sulejowskiego, na skraju Puszczy Pilickiej. Tomaszów Mazowiecki to duży ośrodek przemysłu włókienniczego, ceramiczno-szklarskiego, maszynowego, metalowego i skórzanego.

   Historycznie leży na granicy Mazowsza i Małopolski.

   Rozwój Tomaszowa Mazowieckiego wiąże się z rewolucją przemysłową XVIII w. Został on założony przez hrabiego Antoniego Ostrowskiego, który nazwał osadę na cześć swojego ojca Tomasza. Zalążkiem przyszłego Miasta były powstałe w 1788r. piece hutnicze w nadpilickich lasach. Intensywny rozwój Miasta nastąpił w latach 1822r.–1823r., kiedy to hrabia Ostrowski postawił na włókiennictwo. W 1824r. Tomaszów otrzymał prawa osady fabryczno-handlowej, a w dniu 6.07.1830r. uzyskał prawa miejskie.

   Miasto stało się jednym z ważniejszych ośrodków przemysłu włókienniczego w Łódzkim Okręgu Przemysłowym. Jednak koniec XIX wieku to okres stagnacji, a początek XX wieku i wielka wojna światowa, to czas wyraźnego regresu. Odzyskanie niepodległości przez Rzeczypospolitą w 1918r. stało się początkiem okresu odbudowy przemysłu.

   W 1926r. nazwę Miasta zmieniono dodając słowo – Tomaszów Mazowiecki.

   12 000 pracujących robotników, 126 większych i mniejszych fabryk, trzy fabryki dywanów dające 70% produkcji krajowej, rozwinięty przemysł włókienniczy, chemiczny oraz drzewny i metalowy, 45 000 mieszkańców – składają się na obraz Tomaszowa Mazowieckiego w przededniu napadu germańców i moskali w 1939r..

   Podczas wojny obronnej w dniu 6.09.1939r. w rejonie Miasta rozegrała się bitwa pod Tomaszowem Mazowieckim. W czasie II wojny światowej w połowie 1940r. m.in. do Tomaszowa Mazowieckiego ( za pośrednictwem obozu przesiedleńczego w Radogoszczy ) trafiały transporty osób wysiedlonych z Kraju Warty.

   Niemal od początku okupacji germańskiej w Mieście działała aktywnie Organizacja Todt, która przy pomocy robotników przymusowych i jeńców wojennych zaczęła budować schrony i bunkry niewidomego przeznaczenia w okolicach miejscowości Konewka i Jeleń. W czasie okupacji germańskiej na terenie Miasta znajdował się węgierski lazaret.

   Okupacja zarazy niemieckiej została zamieniona okupacją moskiewską w dniu 18.01.1945r., kiedy do Miasta wkroczyła armia sowiecka.

   W okresie powojennym Miasto zaczęło się intensywnie rozbudowywać, powstały nowe wielorodzinne osiedla mieszkaniowe oraz osiedla budownictwa jednorodzinnego. Wybudowano kilka nowych zakładów przemysłowych, a wiele zmodernizowano.

   Od 1975r. Miasto administracyjnie należało do Województwa Piotrkowskiego. W 1998r. Miasto weszło w skład Województwa Łódzkiego.

   Niestety po przemianach społeczno-gospodarczych 1989r., bez wsparcia postkomunistycznych, a potem liberalno-masońskich rządów, Miasto zaczęło podupadać. Systematycznie zmniejsza się liczba mieszkańców. Do 2010r. upadła większość zakładów przemysłowych ( ZWCH Wistom, ZTW Mazovia S.A. ). Po zakładach tych pozostały tylko zniszczone budynki pofabryczne. Jak inaczej wyglądają gospodarki krajów, gdzie rządy dbają o własny przemysł, jak na przykład w odległej Brazylii.

   Tomaszów Mazowiecki jest dużym ośrodkiem kształcenia. Jest tutaj 15 szkół podstawowych, 8 gimnazjów, 7 szkół ponad gimnazjalnych, 3 filie szkół wyższych.

   Tomaszów Mazowiecki mimo doskonałego położenia na mapie Rzeczypospolitej, nie dysponuje dobrą komunikacja drogową. Co prawda w pobliżu przebiega Droga Krajowa ( Ekspresowa ) Nr 8, ale wciąż jest w przebudowie ( 2012r. ). Łączy ona Warszawę z Wrocławiem. Przez samo Miasto przebiega Droga Krajowa Nr 48, która tu się zaczyna i biegnie w kierunku Kozienic, na wschód. Z południa do Miasta dobiega tylko Droga Wojewódzka Nr 713 ( Tomaszów Mazowiecki – Opoczno ).

   Teoretycznie Tomaszów Mazowiecki posiada dobra sieć kolejową i połączenia z: Radomiem, Łodzią, Krakowem, Poznaniem. Jednak brak modernizacji sieci kolejowej i systematycznie redukowanie kolejnych połączeń kolejowych stopniowo wyklucza Miasto z tej sieci. Miedzy innymi w 2009r. zlikwidowano połączenie ze Skarżyskiem Kamienną.

   Lepiej wygląda komunikacja lokalna. Zapewnia ją Miejski Zakład Komunikacyjny i prywatni przewoźnicy. MZK dysponuje 12 liniami.

Dworzec PKP w Tomaszowie Mazowieckim.

 

Historia Lotnisko Tomaszów Mazowiecki – Nowy Glinnik

Początki Lotniska Nowy Glinnik.

   Lotnisko Tomaszów Mazowiecki jest bardziej znane jako Lotnisko Nowy Glinnik. To Lotnisko Polskie, którego historia sięga 20-tych lat XX wieku. Mniej więcej około 1925r. na gruntach majątku Ostrowskich rozpoczęto wytyczanie lądowiska dla samolotów. Z tego lądowiska korzystał między innymi ówczesny Prezydent Rzeczypospolitej Ignacy Mościcki. Na ta okazję wybudowano drewniany budynek pełniący funkcje portu lotniczego oraz drewniany hangar mogący pomieścić dwa samoloty. Prezydent podczas tej wizyty był goszczony w miejscowym zespole pałacowym.

   W 30-tych latach na Lotnisku samoloty lądowały sporadycznie. Korzystali z nich głównie miejscowi fabrykanci udając się do Łodzi ( Lublinek ) lub do Warszawy ( Mokotów ).

   Podczas wojny obronnej 1939r. lotnisko nie było bombardowane przez germańców, bo nie bazowały na nim żadne jednostki bojowe Rzeczypospolitej. Podczas okupacji, w 1941r., zaraza niemiecka zainteresowała się bliżej Lotniskiem, podczas przygotowań do agresji na swoich moskiewskich sojuszników. Szczególnie zainteresowani byli ogromnym obszarem Lotniska, mogącym pomieścić wiele samolotów, sprzętu i ludzi. Jednocześnie teren był otoczony lasami niemal z każdej strony, co ułatwiało zachowanie tajemnicy. Dodatkowo w rejonie aktywnie działała Organizacja Todt. Podobny los spotkał inne pobliskie Polskie lotniska.

   Lotnisko zostało rozbudowane. Postawiono kilkanaście drewnianych baraków magazynowo-socjalnych. Drewna nie brakowało. Przypuszczalnie na potrzeby Lotniska wykorzystywano schrony i bunkry pobudowane w miejscowościach Konewka i Jeleń. Nie wiadomo jakie germańskie jednostki, przewinęły się przez Lotnisko, ale nie jest to istotne.

   Jak z historii wiadomo, ofensywa bolszewików latem 1944r. zatrzymała się na linii Wisły. W Warszawie wybuchło Powstanie Warszawskie, krwawo stłumione po 63 dniach. Prawdopodobnie także z Lotniska Nowy Glinnik startowały szkopskie samoloty atakujące Powstańców. Po upadku Powstania, zaraza niemiecka zaczęła się przygotowywać do zniszczenia lotnisk na terenie okupowanej Rzeczypospolitej, jednocześnie wycofując się za linię Odry i Wał Pomorski.

   Prawdopodobnie w dniu 17.01.1945r. germańcy wysadzili w powietrze pole wzlotów. Według innych informacji, w lutym 1945r., Lotnisko Nowy Glinnik rozminowali sowieccy żołnierze, a w zasadzie to wysadzili ładunki zakopane na polu wzlotów. Taki sobie sposób rozminowania. W dniu 18.01.1945r. do Tomaszowa Mazowieckiego wkroczyli sowieci.

 

Okres powojenny.

   W dniu 7.03.1945r. na Lotnisku Ujazd ( 10 km na zachód od Lotniska Nowy Glinnik ) przybyła grupa rekonesansowa 6 i 7 Pułku Lotnictwa Szturmowego Lotnictwa Polskiego przy wojskach sowieckich. Jednostki te brały czynny udział w walkach, aż do berlina. Po zajęciu berlina natychmiast ( 2.05.1945r. ) otrzymały rozkaz przebazowania na lotniska na terenie Polski. Główna koncentracja Polskich jednostek lotnictwa szturmowego nastąpiła na tak zwanym węźle Łódzkim. W jego skład wchodziły między innymi lotniska; Lublinek, Ujazd, Nowy Glinnik. Na węzeł ten przebazowano 2 Brandenburską Dywizję Lotnictwa Szturmowego. Na Lotnisko Lublinek trafił sztab dywizji i 8 PLSz. Na Lotnisko Ujazd została przeniesiona 6 PLSz. Na Lotnisko Nowy Glinnik przeniesiono 7 PLSz. Ponieważ warunki na Lotnisku Ujazd były najtrudniejsze, to już po kilku tygodniach 6 PLSz przeniesiono także na Lotnisko Nowy Glinnik. Stało się to na pewno do października 1945r..

   W tym miejscu parę słów odnośnie Lotniska Ujazd, położonego 10 km na zachód od Lotniska Nowy Glinnik. Lotnisko to raczej słowo na wyrost. Było to raczej lądowisko, zlokalizowane na polach między Miejscowością Ujazd, a Miejscowością Skrzynki. Zostało zorganizowane przez germańców w 1941r., na potrzeby fabryki amunicji w Niewiadowie.

   W ramach powojennej redukcji wojska w dniu 30.10.1946r. została rozformowana 2 Dywizja Lotnictwa Szturmowego i 7 oraz 8 PLSz. Pozostał tylko 6 PLSz, który wiosną 1947r. został przebazowany na Lotnisko Strachowice.

   6 PLSz w 1950r., został włączony do 8 Dywizji lotnictwa Szturmowego. W 1951r. 6 PLSz stał się bazą do sformowania 16 Dywizji lotnictwa Szturmowego i został przebazowany na Lotnisko Piła.

   W tej sytuacji, od wiosny 1947r., Lotnisko Nowy Glinnik opustoszało. Stan ten zmienił się nieoczekiwanie. Wybuch wojny w Korei, spowodował, iż krem nakazał Polsce rozwój sił zbrojnych ponad potrzeby obronne. W sposób lawinowy powstawały nowe jednostki lotnicze. Wywołało to wzrost zapotrzebowania na nowy personel lotniczy. Szkoła w Dęblinie nie wystarczała. Sformowano drugą Oficerską Szkołę Lotniczą w Radomiu.

   Zgodnie z dyrektywą MON nr 0020/org z dnia 21.02.1951r. został wydany rozkaz MON nr 0036/org z dnia 7.04.1951r. na podstawie którego sformowano Oficerską Szkołę Lotniczą nr 5. Szkoła powstała z dniem 1.05.1951 r. wg etatu nr 020/222 na bazie 1 Eskadry Pilotażu Myśliwskiego OSL nr 4 w Dęblinie, stacjonującej na Lotnisku Radom-Sadków.
    W tym, miejscu należy powiedzieć, że nastąpił podział specjalności lotniczych między Dęblinem, a Radomiem. W Radomiu miano szkolić pilotów myśliwskich, a w Dęblinie pilotów szturmowych, bombowych, nawigatorów i pozostałych. 
   W pierwszym okresie skład osobowy Szkoły wynosił 1 399 osób. Na stanie było 136 samolotów; 62 Jak-9 ( jednomiejscowe różnych wersji ), 56 Jak-9 W ( dwumiejscowe szkolno-bojowe ), 8 Jak-11, 8 Po-2, 2 UT-2. Do szkolenia podstawowego używano samolotów Po-2 i UT-2. Przejściowym był Jak-11.
Do lipca 1951r. sformowano dodatkowe eskadry i wówczas OSL-5 posiadała następujące eskadry szkolne:
1. Eskadra Pilotażu Myśliwskiego wyposażona w samoloty Jak-9, pod dowództwem kpt. pil. Mieczysława Śmiechowskiego;
2. Eskadra Pilotażu Myśliwskiego wyposażona w samoloty Jak-9 i Jak-11. pod dowództwem kpt. pil Zdzisława Plezi;
3. Eskadra Pilotażu Myśliwskiego wyposażona w samoloty Jak-9 pod dowództwem kpt. pil. Eugeniusza Robaka:
4. Eskadra Pilotażu Myśliwskiego wyposażona w samoloty Jak-9 pod dowództwem kpt. pil. Stanisława Kopacza.
   Tak rozbudowana struktura organizacyjna i ilościowa nie mogła pomieścić się na jednym lotnisku ( Radom-Sadków ) ze stosunkowo słabym zapleczem. Postanowiono wykorzystać lotniska zapasowe i przebazować część pododdziałów do Tomaszowa Mazowieckiego – Lotnisko Nowy Glinnik ( odległe od Radomia na zachód o 88 km ) i do Grójca ( odległe od Radomia na północ o 60 km ).

   Na podstawie rozkazu komendanta Szkoły z dnia 23.07.1951r. eskadry miały się przebazować na wyznaczone lotniska docelowe: 
1. Eskadra na Lotnisko w Nowym Glinniku koło Tomaszowa Mazowieckiego. 
2. Eskadra na Lotnisko polowe w Grójcu; 
3. i 4. Eskadra na Lotnisko w Radomiu ( Sadków ), czyli miały pozostać na miejscu.
   W tym czasie wysłano z komendy Szkoły na poszczególne lotniska grupy rekonesansowo - kwatermistrzowskie. Ich zadaniem było sprawdzenie i przygotowanie urządzeń lotniskowych oraz zakwaterowania kadry i słuchaczy-podchorążych. W pierwszej kolejności przebazowała się l Eskadra kpt. Mieczysława Śmiechowskiego z Radomia do Nowego Glinnika. Eskadra ta przebazowała się w trzech rzutach, począwszy od dnia, 26.07.1951r. ( poniedziałek ). Warunki socjalno-bytowe na Lotnisku Glinnik były bardzo trudne. Większość żołnierzy do późnej jesieni mieszkała w namiotach. Szereg rodzin żołnierzy zawodowych mieszkało w pobliskiej wiosce na kwaterach. Mimo to od razu przystąpiono do szkolenia praktycznego w powietrzu na samolotach Jak-9 P i Jak-9 W. 
   2 Eskadra została przebazowana już po dwóch dniach, 28.07.1951r.. Warunki socjalno-bytowe na Lotnisku w Grójcu były tak samo trudne jak w Nowym Glinniku. Już w następnym tygodniu, 2.08.1951r. dowództwo Szkoły dokonało przeglądu na lotniskach w Nowym Glinniku i Grójcu. 
   Tak więc, po czterech latach, od 26.07.1951r., na Lotnisku Nowy Glinnik znowu pojawiły się samoloty. Tym razem nie szturmowe Ił-2, ale myśliwskie Jak-9.

Samoloty Jak-9 P na jednym z Polskich lotnisk. Około 1950r.

Jak-9 M produkcji powojennej na jednym z Polskich lotnisk. Około 1950r.

Jak-9 M produkcji powojennej na jednym z Polskich lotnisk. Około 1950r.

Jak-9 W nb 25 szkolno-bojowy.

 

   Kolejne lata przynoszą Oficerskiej Szkole Lotniczej Nr 5 w Radomiu dalszy rozwój. W 1953r. Szkoła uzyskuje całkowita samodzielność. Rozwija się organizacyjne. Ze szkoły w Dęblinie przejmuje kolejne Eskadry Szkolenie Podstawowego: 5 Eskadra bazującą w Podlodowie oraz 7 Eskadra z Ułęża. 
   W 1953r. do OSL Nr 5 w Radomiu zostaje przyjęta na stan nowa technika w postaci samolotów z napędem turboodrzutowym. Samoloty te były już od pewnego czasu znane w Radomiu, bo tutaj było miejsce ich skrytego montażu, po dostarczeniu w skrzyniach z terenu ZSRS. Szkoła przyjęła na stan; 10 sztuk Jak-23 i 6 sztuk Jak-17 W.

  Na Lotnisku Nowy Glinnik nadal trwa szkolenie na samolotach Jak-9 różnych wersji. Jednak nadchodzą nieuchronne zmiany. Eksploatacja nowej techniki na lotniskach z gruntowymi DS. jest bardzo utrudniona, a praktycznie szkodliwa dla sprzętu. W 1954r. rozpoczęto proces rozbudowy i remontów lotnisk, przystosowując je do eksploatacji samolotów z napędem turboodrzutowym. Remonty takie zaplanowano w Radomiu i w Nowym Glinniku. Aby zabezpieczyć ciągłość szkolenia, wykonano manewr lotniskowy. W lutym 1954r. 1 Eskadrę z Glinnika na samolotach Jak-9 przebazowano na Lotnisko Oleśnica Śląska.

    Wiosną 1955r. 1 Eskadra powraca na Lotnisko Nowy Glinnik. Jednocześnie nastąpiła wymiana sprzętu. Wycofano wszystkie samoloty Jak-9, zastępując je nowymi samolotami Jak-11. Mimo iż Jak-11 został opracowany w 1947r. i został zbudowany w około 4 500 egzemplarzach, to nie cieszył się dobrą opinią. Był trudny w pilotażu, szczególnie przy starcie i lądowaniu. Miał tendencję do schodzenia z kierunku.

Jak-11 Polskiego Lotnictwa Wojskowego w Muzeum Lotnictwa Polskiego Czyżyny 2012r.

 

   W 1954r.-1955r. rozbudowa Lotniska Nowy Glinnik była imponująca. Oprócz wspomnianej nowej DS. o wymiarach 2 000 m x 60 m ( która w tych wymiarach istnieje do chwili obecnej - 2012r. ), powstała sieć DK, indywidualne stanowiska postoju samolotów ( stojanki ), strefa rozśrodkowania. Oprócz tego powstało wiele innych obiektów służących obsłudze samolotów z napędem turboodrzutowym.

   W lipcu 1955r. 4 Eskadra z Oleśnicy została przeniesiona na Lotnisko w Nowym Mieście. W lutym 1956r. 6 Eskadra Pilotażu Przejściowego dowodzona przez kpt. pil. Henryka Niemczyka, została przebazowana z Przasnysza na Lotnisko Nowy Glinnik. Tu nastąpiła zmiana dowódcy. Nowym dowódcą został kpt. pil. Henryk Andrychowski.

   W ogóle w tym okresie przebazowywanie jednostek lotniczych było bardzo częste. Daleko było do stabilizacji. Dodatkowo Szkoła w Radomiu zaczynała przyjmować na stan kolejne samoloty z napędem turboodrzutowym. Były to samoloty MiG-15 i UTI MiG-15, które wycofywano z jednostek liniowy, gdzie były zastępowane przez myśliwce Lim-1. Oprócz tłokowych Jak-11 pojawiły się samoloty Jak-18 oraz Junak-3.

Junak-3 Muzeum Lotnictwa Polskiego Czyżyny. 2012r.

 

   Junak-3 to bardzo dobry Polski samolot szkolno-treningowy. Został opracowany na zlecenie Polskiego Wojska, wydanego w 1952r.. Samolot opracował zespół kierowany przez inżyniera Tadeusza Sołtyka w Instytucie Lotnictwa. Dlatego później był oznaczany jako TS-9. Różnił się znacznie od Junak-2. Otrzymał; nowe podwozie z kołem przednim, nowe śmigło, radiostację, radiokompas, nową instalację paliwową i elektryczną. Pozostawiono tylko nieśmiertelny silnik M-11 Fr ( 160 KM ). Prototyp oblatano w dniu 7.08.1953r.. W latach 1954r.-1956r. w WSK PZL Okęcie zbudowano 146 maszyn. Wprowadzono je na stan wojskowych szkół lotniczych, jednocześnie wycofując nieliczne samoloty Junak-2, które do wojska ( z przyczyn politycznych ) trafiły tylnymi drzwiami.

 

   W 1957r., z wielu przyczyn, konieczne okazało się przeprowadzenie restrukturyzacji szkolenia lotniczego w Wojsku Polskim. Zmiany te dotknęły także jednostki liniowe. Podstawową przyczyną było wprowadzenie nowej techniki lotniczej. Nowy, nowoczesny sprzęt wymagał innego, znacznie rozbudowanego systemu zaopatrzenia i zabezpieczenia. Nie dało się prowadzić szkolenia dysponując tylko zapleczem w postaci namiotów i kuchni polowej. Nowe samoloty zwiększały także wymogi stawiane przyszłym lotnikom. W nowych założeniach podchorąży w czasie 3-letniego szkolenia miał uzyskać większy niż dotychczas nalot. Miał opuszczać mury uczelni z łączmy nalotem 215 godzin; 115 godzin na samolotach szkolnych i 100 godzin na samolocie bojowym. 
   Wobec tego postanowiono na bazie dotychczas funkcjonujących Eskadr Szkolnych ( w dwóch Szkołach w Dęblinie i Radomiu, funkcjonujących od maja 1951r. ), utworzyć Lotnicze Pułki Szkolne.

   Dlatego ukazał się Rozkaz ministra obrony narodowej Nr 075/org. Wydany w dniu 31.12.1957r.. Rozkaz nakazywał do 15.03.1958r. utworzenie na bazie eskadr Lotnicze Pułki Szkolne i Szkolno-Bojowe. Dowódca DWL i OPL OK wydał rozkaz organizacyjny nr 02/0rg z dnia 29.01.1958r.. 
I tak w ramach Szkoły w Dęblinie ( im. Janka Krasickiego ) powołano;
- 58 Lotniczy Pułk Szkolno-Bojowy w Dęblinie, dowódca major pilot Piotr Rojek, samoloty; MiG-15, UTIMiG-15, Lim-1, CS-102.
- 59 Lotniczy Pułk Szkolno-Bojowy w Białej Podlaskiej, dowódca major pilot Edward Sochaj, samoloty; MiG-15, UTIMiG-15, Lim-1, CS-102.
- 52 Lotniczy Pułk Szkolny w Radzyniu Podlaskim, dowódca major pilot Stefan Czarnecki, samoloty TS-8 Bies, Jak-11.
- 23 Eskadra Szkolna Nawigatorów w Dęblinie, dowódca major pilot Grzegorz Winter.
- 24 Eskadra Szkolna Pilotów Rezerwy w Ułężu, dowódca kapitan pilot Ryszard Mierzwiński.
- 25 Eskadra Szkolna w Podlodowie-Krzewicy, dowódca kapitan pilot Stanisław Piekara.
W ramach szkoły w Radomiu ( im. Żwirki i Wigury ) powołano;
- 60 Lotniczy Pułk Szkolno-Bojowy w Radomiu, dowódca major pilot Feliks Skrzeczkowski, samoloty; MiG-15, UTIMiG-15, Lim-1, CS-102.
- 61 Lotniczy Pułk Szkolno-Bojowy w Nowym Mieście nad Pilicą, dowódca major Józef Kowalski, samoloty; MiG-15, UTIMiG-15, Lim-1, CS-102.
- 63 Lotniczy Pułk Szkolno-Bojowy w Tomaszowie Mazowieckim, dowódca major pilot Kazimierz Ciepiela, samoloty MiG-15, UTIMiG-15, Jak-11.
- 64 Lotniczy Pułk Szkolny w Przasnyszu, dowódca major pilot Bolesław Andrychowski, samoloty TS-8 Bies, Jak-11.


   Każdy z nowo sformowanych pułków składał się z dwóch eskadr, zgodnie z etatem 20/452.
Z kolei, każda eskadra szkolna składał się z czterech kluczy. Każdy klucz złożony z pięciu maszyn ( minimum trzy ). W lotniczym pułku szkolno-bojowym miało być 40 pilotów-instruktorów, 40 maszyn typu MiG-15, 18 samolotów UTI MiG-15 oraz 10 samolotów TS-8 Bies, których produkcję właśnie uruchomiono. Chwilowo do szkolenie używano maszyn Junak-3 i Jak-11. 

TS-8 Bies Muzeum Lotnictwa Polskiego Czyżyny 2008r.

 

   63 Lotniczy Pułk Szkolno-Bojowy w Tomaszowie Mazowieckim został sformowany na bazie 3 Eskadry Pilotażu Bojowego w Tomaszowie Mazowieckim i 6 Eskadry Pilotażu Przejściowego także w Tomaszowie Mazowieckim. Eskadry te oczywiście podlegały pod Szkołę w Radomiu. 
Dowódcą nowego Pułku został major pilot Kazimierz Ciepiela. 


   Z końcem 1957r. nastąpił 4 i ostatni przypadek ucieczki Polskiego pilota wojskowego na zachód przy użyciu samolotu bojowego odmiany MiG-15. Pierwszym był ppor. pilot Franciszek Jarecki ( 1953r., 28 PLM Słupsk MiG-15 bis nr 3046 / 346 ), drugim był por. pilot Zdzisław Jaźwiński ( 1953r., 41 PLM Malbork MiG-15 bis ), trzecim był por. pilot Zygmunt Gościniak ( 1956r., 26 PLM Zegrze Pomorskie Lim-2 nr 1B 013-027 / 1327 ), ostatnim był por. pilot Bogdan Kożuchowski ( 7.11.1957r., 31 PLM Łask Lim-2 nb 1B 019-019 / 1919 ).
   Nie miejsce tutaj na szczegóły ucieczek i ich konsekwencji. Niemniej jednak zdecydowanie muszę podkreślić, iż najbardziej ucierpieli koledzy i rodziny pozostałe w kraju. Ponieważ komuniści byli bezsilni wobec uciekinierów, ( których zaocznie skazywali na karę śmierci ), dlatego wyżywali się na przełożonych, podwładnych, kolegach i rodzinach. Efekty decyzji podjętych w ministerstwie obrony narodowej były dalekosiężne. Bywało, iż dotykały ludzi nie związanych w ogóle z całą sprawą. 
Ostatnia ucieczka z 31 PLM Łask spowodowała zmianę zadań postawionych przed jednostką. 31 Pułk Lotnictwa Myśliwskiego został przeformowany w 31 Pułk Lotnictwa Szkolno-Bojowego. Dlatego w dniu 22.05.1958r. ukazał się Rozkaz DWL i OPL OK. Nr 07/org na podstawie, którego rozformowano 63 Lotniczy Pułk Szkolno-Bojowy w Tomaszowie Mazowieckim.
Bez wątpienia 63 Lotniczy Pułk Szkolno-Bojowy był najkrócej działającą jednostką w historii Polskie Lotnictwa.

 

   Jednak marnotrawstwem należałoby nazwać pozostawienie nowoczesne lotniska wojskowego bez jednostki lotniczej. Stałym gospodarzem Lotniska Nowy Glinnik był Batalion Zaopatrzenia ( JW. 3247 ). Dlatego nakazano II Eskadrę z 61 Lotniczego Pułk Szkolno-Bojowy w Nowym Mieście nad Pilicą przebazować na Lotnisko Nowy Glinnik. W efekcie poprawie uległy warunki socjalno-bytowe w Nowym Mieście. Nie bez znaczenia była niewielka odległość między obu lotniskami. W linii prostej zaledwie 33 km, a samochodem 37 km.

   W tamtym okresie egzystowanie jednej jednostki na dwóch lotniskach stałego bazowania był czymś niecodziennym. Dlatego w 1960r. zapadły odpowiednie decyzje. Na podstawie Rozkazu DWL i OPK nr 07/org z dnia 22.06.1960r. powołano do istnienia 66 Lotniczy Pułk Szkolno-Bojowy wchodzący w system szkolnictwa wojskowego w składzie Oficerskiej Szkoły Lotniczej im. Żwirki i Wigury w Radomiu. Szczegóły wykonawcze, odnośnie obsady etatowej i struktury jednostki, zostały zawarte w Rozkazie organizacyjnym komendanta OSL nr 071 z dnia 13.07.1960r., który nakazywał wyznaczonemu na dowódcę, majorowi pilotowi Kazimierzowi Ciepieli, sformować 66 LPSz, wg etatu 22/454, jako JW. 1071. Fundamentem był Batalion Zaopatrzenia i II Eskadra z 61 LPSz-B. Na miejsce stałego bazowania wyznaczono Lotnisko Nowy Glinnik.
   Podstawowym sprzętem lotniczym były samoloty MiG-15, Lim-1 i pochodne od nich wersje dwumiejscowe oraz szkolno-treningowy TS-8 Bies.

Lim-1 nb 712 Muzeum Lotnictwa Polskiego Czyżyny. 2012r.

SB Lim-2 nb 018 przebudowany z Lim-1 nr 1A06-018. Muzeum Lotnictwa Polskiego Czyżyny. 2012r.

 

   Z początkiem 60-tych lat nastąpiło ukierunkowanie zadań Pułku na typowe opanowanie sztuki pilotażu przez podchorążych. Szkolenie bojowe prowadzono w niewielkim zakresie. Dlatego nazwa Pułku została zmieniona na 66 Lotniczy Pułk Szkolny, bez słowa bojowy.

   W dniu 27.08.1961r. 66 LPSz otrzymał sztandar którego fundatorem była załoga Tomaszowskich Zakładów Włókien Sztucznych „Wistom”. W imieniu Ministra Obrony Narodowej sztandar wręczył generał brygady Zdzisław Bobecki. Była to ważna uroczystość, gdyż potwierdzała ona integracje Jednostki Wojskowej z tutejszym społeczeństwem. 

   W dniu 19.06.1963r. Pułk przeżywa pierwszą tragedię lotniczą. Śmiercią lotnika ginie starszy szeregowy podchorąży pilot Tomasz Roter.
   W 1964r. Lotnicza Szkoła w Radomiu przestała istnieć. Dlatego zmieniona została podległość 66 LPSz pod Oficerską Szkołę Lotniczą im Janka Krasickiego w Dęblinie.

   1965r. okazał się niezwykle ważny dla Pułku. Na wyposażenie zaczęto wprowadzać nowoczesny, z napędem turboodrzutowym, samolot szkolno-treningowy TS-11 Iskra. W tym celu do Dęblina udała się grupa pilotów-instruktorów. Szkolenie teoretyczne rozpoczęli oni w dniu 1.10.1965r.. Samą naukę pilotażu rozpoczęli na Lotnisku Radom w grudniu 1965r.. Piloci szybko opanowali nowy samolot i jako instruktorzy powrócili na Lotnisko Nowy Glinnik. Już wkrótce ( styczeń 1966r. ) na stan jednostki przyjęto pierwsze samoloty TS-11 Iskra. Aby szkolenie odbywało się płynnie 12 pilotów-instruktorów oddelegowano z Lotniska Radom na Lotnisko Nowy Glinnik. W maju 1966r. jedna eskadra osiągnęła gotowość do przeszkalania podchorążych na tym typie samolotu.

   Wprowadzenie samolotów TS-11 Iskra do normalnej eksploatacji trwało trzy lata. Było to spowodowane chorobami dziecięcymi samolotów TS-11 Iskra oraz rozwiązaniem problemów zaopatrzeniowo-magazynowych. Dzisiaj nazwalibyśmy to logistyką. Młodsi czytelnicy muszą jeszcze wiedzieć o permanentnym kryzysie komunistycznych Rządów PRL Władysława Gomułki, 60-tych lat XX wieku, co także odczuwało się w wojsku.

   Jeszcze do 1971r. podchorążowie przechodzili szkolenie na samolotach TS-8 Bies, a dopiero potem szkolenie na samolotach TS-11 Iskra. Od 1971r. samoloty TS-8 Bies wycofano z procesu szkolenia. Było to związane z nowymi metodami nauki pilotażu, aby lotnik nie nabierał szkodliwych nawyków dla pilotowania szybkich maszyn. Od 1972r. Pułk szkolił wyłącznie na samolotach z napędem turboodrzutowym. 

TS-11 Iskra nb 1007 Muzeum lotnictwa Polskiego 2012r.

 

   Lata 70-te XX wieku to okres spokojnego szkolenia, przerwanego jednak trzema katastrofami i śmiercią czterech lotników. W dniu 26.05.1972r. ginie starszy kapral podchorąży pilot Jan Wilk. W dniu 29.09.1973r. ginie sierżant podchorąży pilot Tadeusz Kielecki. W dniu 27.05.1978r. giną; plutonowy podchorąży pilot Kazimierz Milaniuk oraz porucznik pilot inżynier Stanisław Kaczor. Cześć Ich Pamięci! Na szczęście były to jedyne tragedie lotnicze które dotknęły 66 LPSz.

   Koniec 80-tych lat to okres ogromnych zmian w Polskim Lotnictwie Wojskowym. Wielcy tego świata zawierali układy o ograniczeniu zbrojeń. Zaczynano stosować politykę otwartego nieba, celem ułatwienia kontaktów komercyjnych między państwami. Zadania dla wojskowego szkolenia lotniczego zostały zmniejszone. Dla 66 LPSz oznaczało to jego rozformowanie. Ówczesnym dowódcą Wojsk Lotniczych i Obrony Powietrznej był gen. broni pil. Jerzy Gotowała, a komendantem Wyższej Oficerskiej Szkoły Lotniczej Dęblin był gen. bryg. pil. Mirosław Hermaszewski. Samoloty TS-11 Iskra zostały przebazowane na Lotnisko Radom i Lotnisko Dęblin.

   Jesienią 1989r. ukazał się rozkaz rozformowujący 66 LPSz z dniem 31.12.1989r.

 

25 Brygada ( Dywizja ) Kawalerii Powietrznej

  Po rozformowaniu 66 LPSz na Lotnisku utworzono II Batalion Zabezpieczenia. Podlegał on pod 60 Lotniczy Pułk Szkolny Radom. Z Lotniska korzystała głównie III Eskadra szkolna pod dowództwem ppłk. dypl. pil. Zenona Mackiewicza. Taki stan rzeczy trwa do końca 1994r., kiedy to Lotnisko Nowy Glinnik zostało przekazane jednostkom eksploatującym śmigłowce.

 

25 Brygada Kawalerii Powietrznej im. Księcia Józefa Poniatowskiego ( 25 BKPow ).

   Historia jednostki rozpoczyna się w czerwcu 1994r., kiedy rozpoczęto formowanie 25 Dywizji Kawalerii Powietrznej. W 1995r. Lotnisko zajmują pododdziały 25 Dywizji Kawalerii Powietrznej.

   W dniu 14.08.1995r. dywizja przejęła tradycje Mazowieckiej Brygady Kawalerii z okresu II Rzeczypospolitej oraz otrzymała imię Księcia Józefa Poniatowskiego. Formowanie dywizji natrafiło na poważne przeszkody natury finansowej. W krótkim czasie okazało się, że nie uda się utworzyć planowanych jednostek. Po pięciu latach, we wrześniu 1999r., 25 Dywizja Kawalerii Powietrznej została przeformowana w 25 Brygadę Kawalerii Powietrznej, czyli związek taktyczny o mniejszej sile.

   Na podstawie Rozkazu Dowódcy 25 Dywizji Kawalerii Powietrznej Nr PF 47 z dnia 29.03.1999r. w sprawie przeformowania 25 DKPow na 25 Brygadę Kawalerii Powietrznej, sformowany został 7 Dywizjon Lotniczy w Nowym Glinniku. Na dowódcę Dywizjonu wyznaczony został Decyzją MON PF – 135 z dnia 28.04.1999r. ppłk dypl. pil Andrzej Pawłowski.

 

Skład Brygady po sformowaniu był następujący:

 - Dowództwo i sztab 25.BKPow – Tomaszów Mazowiecki (na bazie Dowództwa i sztabu 25.DKPow)

 - 25.Batalion Dowodzenia – Tomaszów Mazowiecki (na bazie 2.Batalionu Zabezpieczenia)

 - 25.Batalion Logistyczny – Nowy Glinnik (na bazie 2.Batalionu Zabezpieczenia)

 - 1.Batalion Kawalerii Powietrznej – Leźnica Wielka (na bazie 1.Pułku Szwoleżerów)

 - 7.Batalion Kawalerii Powietrznej – Tomaszów Mazowiecki (na bazie 7.Pułku Ułanów Lubelskich)

 - 11.Batalion Kawalerii Powietrznej – Leźnica Wielka (na bazie 1.Pułku Szwoleżerów)

 - 1.Dywizjon Lotniczy – Leźnica Wielka (na bazie 6.Batalionu Zabezpieczenia)

 - 7.Dywizjon Lotniczy – Nowy Glinnik (na bazie 7.Pułku Ułanów Lubelskich)


   Decyzją Ministra Obrony Narodowej Nr 54 z dnia 30.03.2000r. jednostka otrzymała sztandar. 7 Dywizjon Lotniczy przyjął nazwę 66 Dywizjonu Lotniczego, dziedzicząc tradycje 66 Lotniczego Pułku Szkolnego. Święto Dywizjonu przypada w dniu 28 sierpnia ( w dniu Święta Lotnictwa Polskiego ).
   Podstawowym sprzętem są śmigłowce; Mi-2, W-3W Sokół, Mi-8.

   W terminie do 31.12.2001r. rozformowano 25.Batalion Logistyczny, a na jego bazie sformowano 25. kompanię zaopatrzenia, 25. kompanię remontową i 25. kompanię medyczną.

   W 2002r. w składzie brygady sformowano unikalną na skalę Wojska Polskiego jednostkę – Powietrzną Jednostkę Ewakuacji Medycznej, przeznaczoną do ewakuacji żołnierzy przy pomocy śmigłowców z pola walki. Jednostkę umieszczono w Nowym Glinniku.

   Brygada została podporządkowana dowódcy Korpusu Powietrzno-Zmechanizowanego, a w styczniu 2002r. dowódcy 2 Korpusu Zmechanizowanego. Od kwietnia 2004r. brygada podlega Dowództwu Wojsk Lądowych.

   66 Dywizjon Lotniczy jako lotniczy element 25 BKPow, przeznaczony jest do wsparcia ogniowego, desantowania transportu powietrznego oraz zabezpieczenia specjalnego pododdziałów szturmowych kawalerii powietrznej na polu walki. Jednym z zasadniczych czynników decydujących o powodzeniu działania pododdziałów szturmowych jest ich zdolność manewrowa, którą transport powietrzny zwiększa w sposób zdecydowany. Zapewnia on pododdziałom szturmowym większy stopień samodzielności manewru niż jednostkom pancernym czy zmechanizowanym. Śmigłowce zapewniają szybkie zaopatrywanie wojsk w materiały, sprzęt a także ewakuację rannych.
   Zgodnie z przeznaczeniem 66 DLot może wykonywać trzy podstawowe rodzaje zadań bojowych:

Zadania ogniowe;

Poprzez zadania ogniowe rozumiemy przede wszystkim zwalczanie przez śmigłowce czołgów i środków przeciwpancernych przeciwnika, co w znacznym stopniu uzupełnia ogień klasycznych środków ogniowych pododdziałów szturmowych oraz zapewnia wymagane tempo natarcia, szczególnie w działaniach manewrowych i w głębi ugrupowania przeciwnika.
Zadania transportowo – desantowe;

Zadania transportowo – desantowe polegają głównie na desantowaniu pododdziałów szturmowych kawalerii powietrznej w dowolny rejon i w dowolnym czasie w głąb ugrupowania przeciwnika. Ponadto śmigłowce 66 dlot zapewniają szybkie i skuteczne zaopatrywanie wojsk własnych w materiały, sprzęt, a także ewakuację rannych.
Zadania inne – specjalne;

Rozpoznanie, w tym rozpoznanie skażeń chemicznych. Ratownictwo lądowe i wodne. Korekta ognia artylerii. Maskowanie poprzez stawianie zasłon dymowych.

   Od 1.01.2009r. sformowano w składzie brygady Ośrodek Szkolenia Aeromobilno-Spadochronowego (OSAS), który jest wykorzystywany przez jednostki z całej Polski do szkolenia.

   W 2010r. w terminie do 30.06.2010r. rozformowano 11 Batalion Kawalerii Powietrznej, de facto jednostka ta przez dłuższą część swojego istnienia była pododdziałem skadrowanym.

   Zmiana organizacyjna - na podstawie  Decyzji MON Nr Z-49/Org./P1 z dnia 28.06.2010r., przeformowano 25.kompanię medyczną w 25.Grupę Zabezpieczenia Medycznego.

   W 2011r. po raz drugi w składzie brygady został sformowany 25 blog w Tomaszowie Mazowieckim. Na bazie 25 Kompanii Remontowej i 25 Kompanii Zaopatrzenia. W terminie do 31.12.2011r.

   Brygada liczy około 2 500 żołnierzy. Podstawowe uzbrojenie stanowią: Karabinek wz. 96 Beryl, karabiny maszynowe PKM, granatniki przeciwpancerne RPG-7W i SPG-9, wyrzutnie ppk Fagot, armaty przeciwlotnicze ZUR-23-2-S oraz rakiety przeciwlotnicze Grom. Na wyposażeniu 25 brygady znajdują się: śmigłowce W-3 Sokół, Mi-8 T i Mi-17.

Święto Brygady przypada na dzień 18 czerwca. Żołnierze Brygady uczestniczyli w wojnie w Iraku i Afganistanie.

 - PKW Irak – I zmiana (IX.2003-II.2004) – Samodzielna Grupa Powietrzno-Szturmowa

 - PKW Irak – II zmiana (II.2004-VII.2004) - Samodzielna Grupa Powietrzno-Szturmowa

 - PKW Irak – III zmiana (VII.2004-II.2005) - Samodzielna Grupa Powietrzno-Szturmowa

 - PKW Irak – IV zmiana (II.2005-VII.2005) - Samodzielna Grupa Powietrzno-Szturmowa

 - PKW Irak – V zmiana (VII.2005-II.2006) – Grupa Manewrowa

 - PKW Irak – VI zmiana (II.2006-VII.2006) – Grupa Manewrowa

 - PKW Irak – VII zmiana (VII.2006-II.2007) – Grupa Manewrowa

 - PKW Irak – VIII zmiana (II.2007-VII.2007) – Grupa Manewrowa

 - PKW Irak – IX zmiana (VII.2007-II.2008) – Samodzielna Grupa Powietrzno-Szturmowa TF Falcon

 - PKW Irak – X zmiana (II.2008-VII.2008) – Samodzielna Grupa Powietrzno-Szturmowa TF Falcon

 - PKW Afganistan – III zmiana (V.2008-X.2008) – Samodzielna Grupa Powietrzna

 - PKW Afganistan – V zmiana (IV.2009-X.2009) – Samodzielna Grupa Powietrzna

 - PKW Afganistan – VI zmiana (X.2009-IV.2010) – Samodzielna Grupa Powietrzna

 - PKW Afganistan – VII zmiana (IV.2010-X.2010) – Samodzielna Grupa Powietrzna

 - PKW Afganistan – VIII zmiana (X.2010-IV.2011) – Samodzielna Grupa Powietrzna

 - PKW Afganistan – IX zmiana (IV.2011-X.2011) – Samodzielna Grupa Powietrzno-Szturmowa

 - PKW Afganistan – X zmiana (X.2011-) – Samodzielna Grupa Powietrzno-Szturmowa

 

Niestety w działaniach wojennych zginęło kilkunastu żołnierzy 25 BKPow.

25 Brygada Kawalerii Powietrznej była bohaterem serialu dokumentalnego TVP – „Kawaleria Powietrzna”.

   Aktualnie ( 2012r. ) niepewna sytuacja uposażenia oraz emerytalno-rentowa skłoniła w samym tylko 2011r. do odejścia ze służby około 7 000 żołnierzy zawodowych ( w całym Wojsku Polskim ). Świadczyło to o kiepskich rządach Premiera Donalda Tuska, stojącego na czele liberalno-masońskich rządów już pięć lat. Próbując ratować trudną sytuację w Wojsku Polskim, Rząd Rzeczypospolitej zachęca młodych mężczyzn i kobiety do wstępowania do Narodowych Sił Rezerwy. Ta forma zabezpieczenia pracy i bytu na maksymalnie 5 lat nie jest atrakcyjna i nie znalazła wielu chętnych.

   To nie satysfakcjonujące rozwiązanie realizowano także w 25 Brygadzie Kawalerii Powietrznej. Pojawiły się reklamy; „Zrealizuj swoje marzenia. Wstąp do elity. Jeżeli posiadasz Polskie obywatelstwo, jesteś żołnierzem rezerwy, masz nieposzlakowaną opinię ( niekaralność ), możesz realizować swoje pasje w Narodowych Siłach Rezerwowych. Złóż pisemny wniosek o powołanie do służby w Narodowych Siłach Rezerwowych w swojej Wojskowej Komendzie Uzupełnień ze skierowaniem do 25 Brygady Kawalerii Powietrznej w Tomaszowie Mazowieckim.”

Struktura organizacyjna 66 ( 7 ) DLot

dowództwo

sztab

logistyka

1 eskadra śmigłowców

2 eskadra śmigłowców

eskadra śmigłowców rozpoznania radioelektronicznego

eskadra techniczna

 

Struktura organizacyjna brygady

Dowództwo 25 Brygady Kawalerii Powietrznej w Tomaszowie Mazowieckim

1 Batalion Kawalerii Powietrznej w Leźnicy Wielkiej ( inaczej 1.Dywizjon Szwoleżerów marszałka Józefa Piłsudskiego (1.bkpow))

7 Batalion Kawalerii Powietrznej w Tomaszowie Mazowieckim

7 Dywizjon Lotniczy w Nowym Glinniku ( inaczej 7 Dywizjon Ułanów Lubelskich im. gen. Kazimierza Sosnkowskiego (7.bkpow) lub 66 Dywizjon Lotniczy (7.dlot) – Nowy Glinnik )

37 Dywizjon Lotniczy w Leźnicy Wielkiej ( inaczej 37.Dywizjon Lotniczy „Ziemi Łęczyckiej” (1.dlot))

25 Batalion Dowodzenia w Tomaszowie Mazowieckim im. mjr Henryka Dobrzańskiego „Hubala” – Tomaszów Maz.

25 Batalion Logistyczny

25 Kompania Zaopatrzenia w Nowym Glinniku

25 Kompania Remontowa w Nowym Glinniku

25 Grupa Zabezpieczenia Medycznego w Nowym Glinniku oraz Powietrzna Jednostka Ewakuacji Medycznej.

Ośrodek Szkolenia Aeromobilno-Spadochronowego – Leźnica Wielka

 

Podporządkowanie

Korpus Powietrzno-Zmechanizowany (1999 – 31.XII.2001)

2.Korpus Zmechanizowany (1.I.2002 – IV.2004)

Dowództwo Wojsk Lądowych (IV.2004 – obecnie)

 

Dowódcy brygady

 - gen. bryg. Jan Kempara (1999 – 16.07.2000)

 - gen. bryg. Edward Gruszka (17.07.2000 – 8.10.2004)

 - gen. bryg. Włodzimierz Potasiński (8.10.2004 – 15.08.2005)

 - gen. bryg. Ireneusz Bartniak (15.08.2005 – 15.02.2008)

 - gen. bryg. pil. Dariusz Wroński (16.02.2008 – 1.12.2010)

 - gen. bryg. Marek Sokołowski (1.12.2010 – obecnie)

 

Dzień otwartych koszar na Lotnisku Nowy Glinnik.

   W dniu 24.08.2012r. na Lotnisku Nowy Glinnik zorganizowano kolejny już dzień otwartych koszar oraz święto lotnictwa wojsk lądowych.
  
Uroczystość rozpoczęła się o godz. 09;00 mszą świętą w Kościele Garnizonowym. Następnie odsłonięto tablicę pamiątkową poświęconą sierżantowi Zbigniewowi Biskupowi, który jako jeden z czterech żołnierzy 25 Brygady Kawalerii Powietrznej zmarł 22.12.2011r. podczas misji w Afganistanie. Miał 35 lat.
   W godzinach 12;00-18;00 na Lotnisku Nowy Glinnik odbyły się pokazy lotnicze, zarówno dynamiczne jak i statyczne. Dzięki dobrej pogodzie udało się zrealizować wszystkie punkty pokazu powietrznego. Na niebie mogliśmy podziwiać zarówno samoloty jak i śmigłowce. Mogliśmy obserwować;

   Pokaz dynamiczny pary samolotów Su-22, które przybyły na pokaz ze Świdwina. ( Samoloty nie lądowały na Lotnisku Nowy Glinnik ).

   Zobaczyliśmy 20 minutowy pokaz grupy Orlik na samolotach PZL-130 TC-II Orlik. Pokaz ten był szczególnie interesujący, bo od tego roku ( 2012r. ) grupa Orlik dysponuje nową wersją samolotu, a będącą modernizacją maszyn PZL-130 TC-I. Różnice między tymi wersjami są bardzo duże, o czym czytelnik może przeczytać w artykule o historii PZL-130 Orlik.

Zespół Orlik na samolotach PZL-130 TC-II Orlik. Nowy Glinnik 2012r.

 

   Oczywiście najwięcej w powietrzu było śmigłowców. Był desant spadochronowy. Przeloty śmigłowców; Mi-2, W-3, Mi-8, SW-4. Widzieliśmy uderzenie na obiekt śmigłowców W-3 oraz Mi-8. Był pokaz Powietrznej Jednostki Ewakuacji Medycznej.

   Na wystawie statycznej można było podziwiać, a przede wszystkim wejść do środka; Mi-2 nb 5244, Mi-8, Mi-14 PŁ nb 1005, Mi-17, Mi-24 D nb 460, W-3 nb 0904, W-3 nb 0911 medyczny, EC-145 rejestracja SP-HIL  ( w wersji cywilnej, ale firma liczy na kontrakt dla Polskiego Wojska ).

   A także; wóz bojowy KTO Rosomak, KTO Rosomak w wersji medycznej, sprzęt łączności i radiolokacji stosowany na polu walki, wyposażenie indywidualne żołnierza, broń palna ( karabinki, granatniki ) różnego kalibru, pociski kierowane, artyleria przeciwlotnicza, moździerze, sprzęt spadochronowy, pokaz sokolnictwa ( ptaków drapieżnych, które przepłaszają stada innych ptaków z pola wzlotów ), wystawa historyczna, wozy bojowe straży pożarnej, patrol policyjny na koniach, szpital polowy i inne.

   Mimo zapowiedzi na pokazy nie przybyły samoloty C-130 Hercules i CASA C-295M.

 

Lotnisko Nowy Glinnik Infrastruktura

Lotnisko ma oznaczenie kodowe EPTM. Lotnisko jest użytkowane wyłącznie przez Siły Zbrojne Rzeczypospolitej Polskiej. Jest we władaniu Wojsk Lądowych. Czasami nazywane jest Lotnisko Tomaszów Mazowiecki. Dawno temu, spotykana nazwa to Lotnisko Spała.

Współrzędne geograficzne; N51°35'03.9"  E20°05'50.1"

Elewacja 570 ft npm, 173,74 m npm

Kontakt: Wieża +48 447397677;
Częstotliwość: Info 125.0. Tomaszów Precyzyjny– 120.750 MHz. Tomaszów Zbliżanie- 130,250 MHz Tomaszów Wieża- 125,000 MHz.

Stosowane paliwo lotnicze; JET-A1, Areo-Shell Fluid 41, Castrol 599.

Lotnisko Nowy Glinnik. 2012r.

 

   Droga Startowa o wymiarach 2 000 m x 60 m umieszczona na kierunku 116/296 ( 11/29 ). Nawierzchnia betonowa PCN 10 R/B/X/U. Powierzchnia 120 000 m kwadratowych. DS. nie posiada oświetlenia. Możliwe jest ustawienie świateł przenośnych. Procedura podejścia do lądowania i urządzeń nawigacyjnych; NDB "NPR" 488 KHz+ NDB "NP" 437 KHz RWY 29 ( pas 29 ) CAT ( A,B,C ).

   Drogi kołowania. Lotnisko posiada typowy układ dróg kołowania, z jedną główną DK biegnącą z południowej strony DS. oraz 4 łączniki. Łączna długość DK wynosi 3 200 m, a powierzchnia około 80 000 m kwadratowych. Dawniej ( za czasów 66 LPSz ) w systemie dróg kołowych eksploatowano drogi biegnące do trzech stref rozśrodkowania; dwóch stref we wschodniej części lotniska i jednej strefy w zachodniej części lotniska.

Fragment DK. Zachodni łącznik. 2012r.

 

   Płaszczyzny postojowe. Lotnisko dysponuje CPPS o wymiarach 600 m x 60 m i powierzchni 36 000 m kwadratowych oraz wschodnią i zachodnią PPS. Każda z nich ma wymiary 150 m x 50 m i powierzchnię 7 500 m kwadratowych. Dodatkowe wykorzystywane jest 15 stojanek umieszczonych przy CPPS.

Fragment CPPS. 2012r.

 

   Strefy rozśrodkowania. Lotnisko dysponowało trzema strefami rozśrodkowania. Dwie we wschodniej części i jedna w zachodniej części. Jako osłona i maskowanie stojanek wykorzystywano naturalny drzewostan i wały ziemne.

   Hangary. Aktualnie na Lotnisku znajdują się 4 hangary. Najstarszy zbudowany około 1955r., obecnie nie jest użytkowany. Eksploatowany jest hangar umieszczony w pobliżu nowej WKL. W 2012r. oddano do eksploatacji dwa nowoczesne hangary wybudowane przez Polską firmę Skanska.

Najstarszy hangar. Nowy Glinnik 2012r.

Hangar. 2012r.

Dwa nowoczesne hangary. 2012r.

Dwa nowoczesne hangary. Z lewej strony nowa remiza Lotniskowej Straży Pożarnej. 2012r.

Dawna WKL. 2012r.

Wejście do Domku Pilota. 2012r.

Nowa WKL. 2012r.

Główna brama wjazdowa na Lotnisko Nowy Glinnik. 2008r.

 

Osiedle Wojskowe Nowy Glinnik

   Osiedle składa się z kilkunastu bloków mieszkalnych. Blok są 3 i 4-piętrowe. Znajduje się tu rozbudowana infrastruktura: sklepy, kiosk z punktem Lotto, bar piwny, biblioteka, poczta, fryzjer, piekarnia, obiekty sportowe ( korty tenisowe, stadion piłkarski z bieżnią ), ogródek jordanowski. Jest także świątynia katolicka.

   Osiedle posiada następujące media: elektryczność, ciepła woda, kanalizacja burzowa ( opadowa ) i fekalna przyłączona do pobliskiej oczyszczalni, sieć telefoniczną, telewizja kablowa, internet, gaz.

   Połączenia z pobliskimi miejscowościami zapewniają autobusy MZK Tomaszów Mazowiecki i prywatne busy.

   Na terenie osiedla znajduje się Kościół pod wezwaniem Świętego Józefa.

   Parafia Wojskowa p.w. św. Józefa na osiedlu w Nowym Glinniku została erygowana dekretem Biskupa Polowego WP gen. dyw. Leszka Sławoja - Głódzia w dniu 27.08.1999r.. W dniu 19.08.1998r. Biskup Polowy WP gen. dyw. Leszek Słąwoj-Głódź wyznaczył ks. ppłk Sławomira Matusiaka na kapelana 7 Pułku Ułanów Lubelskich w Nowym Glinniku. Początkowo msze św. były odprawiane w pomieszczeniu należącym do Klubu Garnizonowego. Z dniem 15.04.1999r. obowiązek opieki duszpasterskiej wobec 7 Pułku Ułanów Lubelskich objął ks. mjr Janusz Radzik - kapelan 25 Brygady kawalerii Powietrznej w Tomaszowie Mazowieckim. W dniu 15.08.1999r. odbyła się pierwsza msza św. w nowej kaplicy, adaptowanej w pomieszczeniu dawnej kawiarni Iskra. Biskup Polowy WP Leszek Sławoj - Głódź dekretem z 27.08.1999r. ustanowił Parafię Wojskową pod wezwaniem św. Józefa w Nowym Glinniku.

   Budowę nowego kościoła na osiedlu wojskowym Nowy Glinnik rozpoczęto 7.07.2004r.. Kościół powstał w miejscu rozebranej sali widowiskowej klubu garnizonowego. Kościół p.w. Św. Józefa na osiedlu w Nowym Glinniku jest jednonawowy z dwoma kaplicami. Wysokość budowli w kalenicy wynosi 11,38 m; wysokość wieży 21,00 m; a z krzyżem 24,85 m. Powierzchnia głównej nawy wynosi 220 metrów kwadratowych. Wysokość od podłogi do szczytu ukośnego sufitu sięga 18 metrów.

Kościół Świętego Józefa. 2012r.

 

Opracował Karol Placha Hetman