Kraków 19.12.2012r.

Lotnisko 2012r.

 

Lotnisko ogólnie – Część 4

Płyta postojowa, Płaszczyzny postoju samolotów, Płyty peronowe.

Hangary, wieże kontroli lotów i inne.

 

Płyta postojowa – Apron

Płyta postojowa, zwana po wojskowemu płaszczyzną postojową samolotów PPS, (CPPS – centralna płaszczyzna postoju samolotów), a po cywilnemu płytą peronową, jest przeznaczona do postoju statków powietrznych. Tam odbywa się wsiadanie i wysiadanie pasażerów, załadowywanie lub wyładowywanie towaru, bagażu i poczty, zaopatrywanie w paliwo, ładowanie amunicji, bomb i pocisków rakietowych, obsługa środków WRe (walki radio-elektronicznej) i inne czynności obsługowe.

Płyta postojowa jest zawsze w pobliżu budynku terminalu, który dawniej był zwany budynkiem dworcowym lub budynkiem portowym.

Ale zanim samolot w kołuje na płytę peronową przyjrzyjmy się jej dokładnie. Na pierwszy rzut oka to ogromny betonowy plac, na którym nic nie ma. W nowoczesnych portach lotniczych najbardziej rzucają się w oczy rękawy, do których dokują samoloty. Ale co ciekawe nawet w największych portach lotniczych nie wszystkie samoloty zajmą miejsce przy rękawie.

Kiedy się jednak dokładnie przyjrzymy betonowej powierzchni zboczonym na niej wiele linii i innych znaków. Bo i tutaj ruch musi być uporządkowany. Większość panujących tutaj zasad jest stosowana powszechnie. Jednak są zasady, które należą do specyfiki danego kraju czy nawet lotniska. Podstawowym miejscem na płycie peronowej jest stanowisko. Samolot musi tam do kołować. I zwykle prowadzą go tam centralne linie, które zgodnie z zasadą obowiązującą na drogach kołowania są żółte. Załoga tak prowadzi samolot, aby przednie podwozie podążało po linii. Ta linia prowadzi od drogi kołowania na płytę peronową i poprzez płytę peronową, drogą peronową (apron taxiway) na stanowisko postojowe. Czyli ta sama linia, które prowadziła samolot po zjechaniu z RWY, prowadzi samolot na miejsce przewidzianego postoju, jak tor kolejowy prowadzi pociąg.

Na płycie peronowej są także wymalowane białe linie, które wyznaczają drogi, po których poruszają się pojazdy lotniskowe, autobusy z pasażerami, dystrybutory paliwa i inne. Obowiązują na nich normalne przepisy ruchu drogowego, z jednym tylko dodatkiem – Samoloty mają zawsze pierwszeństwo przed samochodami.

Na płycie peronowej możemy także spotkać czerwone linie. Są to linie, które oznaczają kategoryczny zakaz jej przekraczania przez samochody. Wyjątkiem są samochody ochrony lotniska i samochody Follow me. Czerwonymi liniami są także oznaczone miejsca stałych dystrybutorów paliwa, lub instalacji elektrycznej (zasilającej samoloty na postoju). 

Na płycie peronowej są także często malowane strefy magazynowe. Zwykle białymi prostokątami zakreskowanymi białymi liniami. Tutaj składowany jest sprzęt wykorzystywany do obsługi samolotu.

Wojskowe PPS są rozmiarowo mniejsze (bo samoloty bojowe są mniejsze). Są znacznie węższe, ale bywa że są sporo dłuższe. Ich kształt to zwykły prostokąt. Samoloty ustawią się w jednym szeregu. Po jednym dłuższym boku znajduje się ścieżka kołowania. Czasami PPS ma ścieżki kołowania po obu dłuższych bokach. Jedną samoloty do kołowują, drugą od kołowują.

 

Samochód Follow me

Samolot wylądował i załoga chce trafić na właściwe stanowisko postojowe. Samolot i załoga są pierwszy raz na naszym lotnisku. Wysyłamy, więc samochód Follow me, który poprowadzi samolot. Samochód standardowo jest wyposażony w żółte światła błyskowe na dachu w postaci tak zwanego koguta. Może mieć także tablice z napisem Follow me. Na karoserii są elementy odblaskowe i łatwo dostrzegalne, dla szybkiej orientacji. Zwykle załoga samolotu spotyka ten samochód na głównej drodze kołowania i podąża za nim cały czas. Na bardziej zagmatwanych lotniskach samolot jest prowadzony na miejsce przez samochód Follow me standardowo. Te same zasady tyczą lotnisk wojskowych, gdzie operuje wiele samolotów transportowych.

Samochód Follow me, użytkowany na Lotnisku Balice. 2012r.

 

Miejsce na peronie jest wcześniej uzgodnione z koordynacją portu lotniczego. Tam właśnie samolot przejmuje koordynator ruchu naziemnego (zwany sygnalistą lub z angielska marshallerem). Sygnalista dba o odpowiednie (dokładne) ustawienie samolotu na stanowisku.

Prawidło czynność ta nazywa się dokowaniem, nazwa jest zaczerpnięta z żeglugi morskiej. W ogóle, wiele elementów w lotnictwie pochodzi z żeglugi. Dlatego na przykład, w pierwszych dekadach lotnictwo nazywano żeglugą powietrzną.

Praca marshaller-a. 2012r.

Niektóre sygnały ręczne stosowane przy dokowaniu na stanowisku postojowym. 

 

Do kierowania zajmowaniem stanowiska na płycie peronowej służą sygnały ręczne. W dzień używa się odblaskowych rękawic lub tarczek, w nocy świecących pałek koloru pomarańczowego. Do ustawiania samolotu na stanowiskach z tak zwanym rękawem, sygnalizacja ręczna jest wspomagana przez system dokowania z sygnalizatorem naprzeciw okien kokpitu. W ciasnej przestrzeni między ścianą terminalu, rękawem i sąsiednimi stanowiskami marshaller (koordynator-sygnalista) jest gdzieś w dole, a z kokpitu Boeing B 747 lub Airbus A 380 najczęściej w ogóle go nie widać. Czasami stosuje się rozwiązania przy pomocy luster. Ważne jest dokładne pozycjonowanie samolotu, aby rękaw dokładnie trafił w drzwi samolotu. Dlatego na powierzchni stoiska można spotkać namalowane znaki dokładnego punktu zatrzymania przedniego podwozia dla konkretnych typów samolotów.

Po zatrzymaniu samolotu marshaller porozumiewa się z załogą przez mikrotelefon podłączany do gniazda na burcie samolotu. Takie gniazdo posiadł nawet nasz ostatni Polski szkolno-bojowy samolot PZL I-22 Iryda.

Od momentu wyłączenia silników samolot jest przejmowany przez służby portowe. Najpierw trzeba podłączyć zasilanie z ziemi: napięcie zmienne 115 V 400 Hz, albo dla starszych maszyn 27 V napięcia stałego. Następnie zabrać pasażerów, ich bagaże, ładunek towarowy oraz to, co pasażerowie zostawili. Dostarczyć trzeba paliwo, wodę, ciepłe lub chłodne powietrze do wentylacji, itd. Zabrać to co zostało po poprzednim cateringu i przekazać nowy. Załoga dokonuje dokładnej kontroli systemów i oględzin zewnętrznych samolotu, personel kabinowy robi porządek w kabinie.

Każdy typ samolotu ma ustalony sposób i kolejność obsługi peronowej (płytowej) i ustalone sektory dojścia dla różnych ekip. Generalna zasada jest taka; pasażerowie tylko od lewej burty, natomiast bagaże, tankowanie, catering od prawej burty. Przy obsłudze samolotu pasażerskiego (komercyjnego) potrzeba wielu ludzi i pojazdów, dlatego łatwo o wypadek. Czas jest odgórnie naznaczony.

 

Prześledźmy obsługę samolotu na Lotnisku Balice. 2012r.

Samolotem tym jest Airbus A 320-214 nr seryjny 4234. Pierwszy lot wykonał w dniu 15.02.2010r. we Francji, mając tymczasową rejestrację F-WWBZ. Zbudowany na zamówienie easyJet. Otrzymał rejestracje G-EZIT. Na pokładzie ma jedno-klasą kabinę z 183 miejscami. Napędzają go silniki 2 x CFMI CFM56-5B4/P.

Lotnisko Balice. 23.07.2012r.. Właśnie z Londynu przyleciał samolot należący do przewoźnika nisko-kosztowego easyJet typu Airbus A 320 rejestracji G-EZTI. Samolot zatrzymał się na stanowisku peronowym. Godzina 08;26. Na pokładzie jest 150 pasażerów.

Zostały już ustawione pachołki ostrzegawcze; przy silnikach, przy końcach płatów i na końcu kadłuba. Podjeżdżają pierwsze pojazdy.

Pod przednie i tylne drzwi przy lewej burcie podjeżdżają trapy (schodki) dla pasażerów. Dwa czerwone autobusy są puste zabiorą pasażerów, którzy przylecieli. Do prawej burty samolotu pojeżdżą samochód serwisowy firmy, która prowadzi kompleksowe usługi handlingowe dla przewoźnika easyJet na lotnisku. Pozostałe mniejsze pojazdy przeznaczone są na bagaż pasażerów. Część jest pustych i one zabiorą bagaż z samolotu. Pozostałe są załadowane bagażem pasażerów, którzy już są po odprawie i odlecą do Londynu.

Pod samolot podjeżdża auto dystrybutor z paliwem, który zatankuje samolot ilością paliwa zamówioną przez załogę. Pod samolot podjeżdża także wóz bojowy lotniskowej straży pożarnej, jego załoga będzie asekurowała proces tankowania. Jest to wymóg, gdy na pokładzie samolotu znajdują się pasażerowie.

Tankowanie samolotu.

Pierwsi pasażerowie opuszczają pokład samolotu. Między jednym a drogim trapem rozciągnięta jest czerwona taśma. Wszystko po to, aby pasażerowie bez problemu trafili do wnętrza autobusu. Mało kto wie, że najwięcej opóźnień w rozkładzie lotów jest z winy pasażerów, którzy mają pretensje do wszystkich tylko nie do siebie. Swego czasu, jedna z pasażerek wysiadła na Lotnisku Balice i nie wsiada do autobusu. Obsługa grzecznie ją zaprasza. Ona nic. Proszą ponownie. Pani mówi, że nie wsiądzie. Na pytanie, dlaczego odpowiada; Autobus jedzie do Krakowa (na tablicy z przodu autobusu jest napis Lotnisko Kraków), a ona jedzie do Nowego Sącza.

Do samolotu podjeżdża srebrny autobus z pasażerami do Londynu. U dołu, z przodu samolotu podjeżdża ciągnik lotniskowy (pchacz, pushback).

Pierwsi pasażerowie zajmują miejsce w samolocie. To są pasażerowie, którzy za dodatkową opłatę mogą sobie wybrać miejsce w samolocie. Pierwszeństwo bez opłaty może przysługiwać rodzicom z małymi dziećmi, inwalidom, osobom w wyraźnie podeszłym wieku. Wszystko zależy od preferencji i terminu lotu danej linii nisko-kosztowej. Takich pasażerów jest około 20-40, na samolot, który może zabrać 183 osoby.

Koło samolotu zatrzymały się kolejne dwa autobusu z kolejnymi pasażerami. Razem 170 osób. Jednocześnie zakończono tankowanie samolotu.

Pasażerowie są na pokładzie. Pojazdy odjeżdżają. Tylne drzwi i drzwi dolnego pokładu już zamknięte. Ostatnie dokumentu przekazane załodze.

Ciągnik lotniskowy (pushback) zaczyna swoją pracę. W lotnictwie pushback jest procedurą, podczas której samolot jest wypchnięty do tyłu, z dala od stanowiska postojowego (terminalu). Procedura Pushback prowadzona jest przez specjalne pojazdy nisko-profilowe lub ciągniki lotniskowe przy pomocy sztywnego holu. Na Lotnisku Balice stosowane są obie metody. Chociaż wiele samolotów jest w stanie poruszać się do tyłu na ziemi za pomocą odwróconego ciągu, określonego, jako powerback, to jednak ten potężny podmuch powietrza może wyrządzić szkody. Mogą obrażeń doznać pracownicy płyty peronowej. Może ulec uszkodzeniu pobliski sprzęt, a nawet sam terminal. Pushback za pomocą ciągnika jest zatem korzystny.

Obsługą pushback zajmuje się dwóch pracowników. Jeden kieruje ciągnikiem, drugi idzie obok bacznie obserwując otoczenie, aby nie doszło do przypadkowej kolizji. Ten pracownik ma stałą łączność przewodową z załogą samolotu, czyli jest to marshaller.

Samolot nie jest wypychany jak popadnie. Ciągnik pushback pcha go po wyznaczonych liniach, do odpowiedniego miejsca. Silniki samolotu już są uruchomione.

Godzina 09;04. Po 38 minutach od zatrzymania na stanowisku płyty peronowej samolot Airbus A 320-214 nr seryjny 4234 rejestracja G-EZIT rozpoczyna kołowanie na RWY Lotniska Balice i z nowymi pasażerami odleci do Londynu.

 

Tak wygląda wojskowy ciągnik dla samolotów F-16 Jastrząb. Lotnisko Łask. 2008r.

 

Terminal

Terminal to współczesna nazwa dworca lotniczego. Największe lotniska posiadają nawet cztery terminale. W terminalach odbywa się odprawa pasażerów. Tam można kupić bilet. Są tam; poczekalnie, punkty informacje, bary, restauracje, sklepy, kaplice, toalety, zaplecza dla służb lotniskowych i wiele innych.

Hol główny terminalu międzynarodowego Lotniska Balice. 2012r.

 

Stanowisko peronowe z rękawem

Stanowisko peronowe to miejsce na płycie peronowej położone tuż przy terminalu, przeznaczone do obsługi samolotu komercyjnego. Stanowisko peronowe może być wyposażone w rękaw. Wówczas pasażerowie z sali odpraw korytarzami trafiają bezpośrednio do wnętrza samolotu.

Samolot Airbus A 320 przy rękawie. Lotnisko Okęcie. 2010r.

 

Stoisko

Stoisko lub stojanka to miejsce parkowania pojedynczego samolotu. Są to elementy lotniska typowe dla lotnictwa wojskowego. Dla samolotów cywilnych takich parkingów się nie stosuje, bo samolot transportowy ma latać i zarabiać. Stoiska na lotniskach wojskowych są zwykle oddalone od siebie, czyli rozśrodkowanie. Wynika to z doświadczeń wojennych i generalnie ma zmniejszyć straty przy napadzie powietrznym przeciwnika. W wyniku kolejnych doświadczeń, stoiska otaczane były wałami ziemnymi z trzech stron. Na stoiskach można wykonywać część czynności przedstartowych. Kolejne doświadczenia wojenne (60-te lata) doprowadziły do opracowania schrono-hangarów.

Strefa rozśrodkowania typowa tylko dla lotniska wojskowego. W strefie jest 16 schrono-hangarów typu ciężkiego dla samolotów F-16 Jastrząb. Lotnisko Krzesiny 2011r.

Samoloty F-16 Jastrząb na stoiskach. Lotnisko Łask 2008r.

Samoloty F-16 Jastrząb na stoiskach. Lotnisko Krzesiny 2010r.

 

Hangar

Hangar to najbardziej charakterystyczna budowla na lotnisku, głównie z uwagi na ogromne rozmiary. Hangar zwykle umieszczony jest w pobliżu płyty postojowej, ale nie jest to reguła. Bywają hangary, które z racji prac w nich prowadzonych umieszczone są gdzieś na skraju lotniska w specjalnie chronionych strefach. Wbrew powszechnemu mniemaniu hangar to nie garaż dla samolotów. Samolot jest tak technicznie zaawansowana konstrukcją, że warunki atmosferyczny mu specjalnie nie szkodzą. Obecnie sprawne 50-cio letnie samoloty to żadna sensacja. Hangar służy do naprawy, przeglądów, modernizacji, wymiany zespołów napędowych statków latających i poprawia komfort pracy ludziom. Największe hangary posiadają firmy produkujące giganty przestworzy.

Nowoczesny hangar wojskowy na Lotnisku Balice. 2009r.

Nowoczesne hangary wojskowego Lotniska Nowy Glinnik. 2012r.

 

Schrono-hangary

Schrono-hangary to budowle charakterystyczne tylko dla lotnictwa woskowego. Są to obiekty żelbetonowo ziemne lub metalowe, standardowo przeznaczone dla ukrycia jednego samolotu bojowego. Drzwi do takiego obiektu są żelbetonowe lub metalowe. Z uwagi na ciężar otwierane hydraulicznie lub elektrycznie. Schrono-hangar ma ochronić samolot przed napadem powietrznym, następnie wykorzystać ten samolot do kontruderzenia. Często w schrono-hangarze można wykonywać czynności przedstartowe; zatankowanie, załadowanie środków bojowych, a nawet uruchomienie zespołu napędowego.

Schrono-hangar (typu ciężkiego) dla samolotów F-16 Jastrząb. Lotnisko Łask. 2008r.

Schrono-hangar na posowieckim Lotnisku Brzeg. 2010r.

Schrono-hangar na nieczynnym Lotnisku Piła dla samolotów Su-22. 2008r.

 

Przeszkody na lotnisku.

Wszystkie przeszkody i budynki na lotnisku i w jego rejonie muszą być odpowiednio oznaczone. 
Znaki dzienne powinny być widoczne z odległości 1 000 m z powietrza i 300 m z ziemi. Duże obiekty ( budynki itp.) maluje się w szerokie biało - czerwone lub biało - pomarańczowe pasy ( równoległe do krótszej krawędzi obrysu). Mniejsze obiekty można malować na jeden kolor, kontrastujący z okolicą. Przeszkody płaskie lub niskie punktowe oznacza się czerwonymi chorągiewkami.
Pod napowietrznymi liniami przewodowymi powinny być zawieszone kule nie mniejsze niż 60 cm średnicy. Kule powinny być jednolicie białe i czerwone, wieszane na przemian. Odległości pomiędzy kulami muszą być proporcjonalne do wielkości kul: 30 m - kule 60 cm, 35 m - kule 80 cm, 40 m - kule 130 cm. 
W nocy przeszkody powinny być oświetlone. Jeżeli zwykłe oświetlenie nie jest wystarczające (np. w przypadku budynków i wież) stosuje się czerwone światła przeszkodowe o jasności nie większej niż 10 kandeli. 
Pojazdy powinny mieć pulsujące światła koloru pomarańczowego. O ile to możliwe, powinno się stosować kolor czerwony lub żółtawozielony dla pojazdów ratowniczych i żółty dla pojazdów obsługowych.

Oznakowanie linii wysokiego napięcia czerwonymi kulami w pobliżu Lotniska Czyżyny. 2009r.

 

Wieża kontroli lotów

Za operacje pojazdów i statków powietrznych w obrębie pola manewrowego i pola wzlotów jest odpowiedzialna kontrola lotniska, czyli wieża. Swoją potoczną nazwę wieża zawdzięcza charakterystycznemu budynkowi, który zwykle zajmuje. Wieża także pośredniczy w przekazywaniu informacji między samolotem na lotnisku a innymi organami kontroli - kontrolą zbliżania i kontrolą obszaru. Pomieszczenie ma zapewnić dobrą widoczność całego lotniska i podejść; ma też pomieścić ludzi, niezbędne środki łączności radiowej i przewodowej, urządzenia kontroli i sterowania światłami podejścia i inne. Jeżeli nie ma wieży to stanowisko dowodzenia zlokalizowane jest zwykle na specjalnym pojeździe. Taka sytuacja występowała na lotniskach zapasowych lub DOL-ach (Drogowy Odcinek Lotniskowy) wykorzystywanych przez lotnictwo wojskowe. Samochód maluje się w biało czarną szachownicę. Z uwagi na swój wygląd samochód taki nazywano krasulą. Na lotniskach aeroklubowych także wykorzystuje się takie pojazdy. W małym lotnictwie cywilnym (Aeroklubowym) stanowisko dowodzenia nazywa się kwadratem.

Nowoczesna wieża kontroli lotów z domkiem pilota na wojskowym Lotnisku Łask. 2008r.

Wieża kontroli lotów wojskowego Lotniska Nowy Glinnik. 2012r.

Wieża kontroli lotów komercyjno-wojskowego Lotniska Balice. Już wkrótce powstanie nowa wieża. 2009r.

Wieża kontroli lotów komercyjnego Lotniska Rębiechowo. 2012r.

Wieża kontroli lotów zamkniętego wojskowego Lotniska Nowe Miasto nad Pilicą. 2012r.

Stanowisko kierowania lotami na podwozu samochodu STAR 266. 2008r.

 

Utrata łączności radiowej lub jej brak

W razie awarii łączności radiowej z samolotami w powietrzu i na ziemi stosuje się rakiety lub silny ręczny reflektor (light gun) z filtrami czerwonym i zielonym. Sygnały rakietami (flarami) z konieczności są dość proste; jako środek łączności awaryjnej znoszą poprzednie instrukcje. Pojedyncza czerwona rakieta dla samolotu w powietrzu oznacza zakaz lądowania, dla samolotu kołującego jest nakazem zatrzymania się. Rakieta zielona oznacza zezwolenie na lądowanie, kołowanie lub start. Natomiast kilka zielonych rakiet jest nakazem lądowania i zwolnienia drogi startowej.

Light gun pozwala kierować sygnał do konkretnego samolotu, można zatem przekazać bardziej rozbudowane sygnały. Ciągłe czerwone jest nakazem przerwania kołowania, a w powietrzu nakazuje danie pierwszeństwa innym statkom powietrznym. Czerwone błyski oznaczają zakaz lądowania ze względu na niebezpieczeństwo na ziemi. Dla samolotu na lotnisku oznaczają możliwość kołowania tylko poza używanymi drogami startowymi i kołowania, rzecz jasna, jeśli są inne. Zielone błyski są zezwoleniem na kołowanie albo rozpoczęcie podejścia, ale nie lądowanie. Na lądowanie lub start zezwala światło ciągłe zielone. Jest jeszcze sygnał biały błyskowy, Oznacza on postępowanie normalne, tzn. dla samolotu w powietrzu zezwala na lądowanie i kołowanie do płyty peronowej. Dla samolotu na ziemi jest poleceniem kołowania do punktu startu. I tu znowu uwaga – Na sam start zezwala dopiero światło zielone.

Lotniskowy pistolet świetlny sygnałowy (light gun). 2011r.

 

Odladzanie samolotów

Na lotnisku są jeszcze inne interesujące miejsca. Jednym z nich jest stanowiska do odladzania samolotów. Wszystkie większe samoloty mają urządzenia (systemy) przeciwoblodzeniowe: ogrzewane krawędzie natarcia i szyby, nadmuchiwane gumowe nakładki do kruszenia lodu, czasem układ do zwilżania łopat śmigieł alkoholem. Zasadniczo są one dość skuteczne. Jednak, aby skruszyć powstały już lód, potrzeba sporo energii i czasu. Oblodzenie w locie zdarza się nie tylko zimą. Jednak zimą, poprzez opady śniegu, śniegu z deszczem, warstwa lodu na skrzydłach samolotu będącego na lotnisku szybko przyrasta. W odladzaniu samolotów chodzi nie tyle o usunięcie nagromadzonego śniegu i lodu, ile o utrudnienie narastania lodu na skrzydłach i usterzeniu. Zatem samoloty spryskuje się roztworem utrudniającym przyleganie lodu. Trochę psuje to widok z okien, ale to szczegół. Bezpieczeństwo przede wszystkim.

Na lotniskach możemy spotkać różne pojazdy przeznaczone do odladzania samolotów. Ale każdy z nich posiada wysięgnik z koszem dla pracownika obsługi (lub pełną kabinę) zaopatrzoną w prądownicę oraz zbiornik na roztwór i pompę. W ostatnich latach z uwagi na wysokie normy ochrony środowiska problemem stało się oczyszczanie wód ściekających na płytę. Dlatego to stanowisko jest zawsze wydzielone i wyposażone w system zbiorczy tych ścieków. A port lotniczy musi dysponować odpowiednimi certyfikatami ochrony środowiska.

 

 

 

Odladzanie samolotu przed startem. 2008r.

 

Płyty kompensacyjne

Płyty kompensacyjne służą do kompensacji busoli i kalibracji systemów nawigacyjnych. Chodzi o to, że busola magnetyczna (kompas lotniczy) jest przyrządem niezwykle ważnymi, bardzo czułym i musi być maksymalnie precyzyjny. Dlatego co jakiś czas, przyrząd ten wymaga kalibracji, czyli doregulowania do wzorca. Kompensacja dewiacji kompasu magnetycznego polega na przeciwdziałaniu siłom magnetyzmu statku powietrznego w miejscu zamontowania kompasu przez umieszczenie w pobliżu kompasu magnesów, elektromagnesów, a nawet blaszek żelaza generujących pola magnetyczne o działaniu przeciwnym. Czynność te wykonuje się bez demontażu urządzenia z samolotu. Płyta tego stanowiska jest odpowiednio oznaczona, a samo stanowisko musi być oddalone od innych obiektów mogących mieć wpływ na kalibrację. Kompensację busoli wykonuje się także na statkach i okrętach.

 

Izolowane stanowiska postojowe

Izolowane stanowisko postojowe jest to przeważnie to samo stanowisko, co płyta kompensacji busoli.

Izolowane stanowiska postojowe są umieszczane w maksymalnej odległości od ważnych obiektów na lotnisku, a przede wszystkim od skupisk ludzi. Jednym słowem chodzi o zamachy bombowe, uprowadzenia i ładunki już umieszczone na pokładzie samolotu. Czyli terroryzm. (Terroryzm jest skierowany w człowieka.). Budowa takich stanowisk zwykle jest bardzo prosta. Często niewtajemniczonej osobie do głowy nie przyjdzie, że ten obiekt służy takim celom. Izolowane stanowiska postojowe otoczone jest wałami ziemnymi, o wysokości minimum równej wysokości kadłuba. Wewnątrz są żelbetonowe wzmocnienia.

Jeśli zostałby porwany samolot. Na pokładzie są pasażerowie oraz terroryści, a załodze udałoby się w kołować na to stanowisko, to byłaby połowa sukcesu. Potem tylko pertraktacje.

Tych stanowisk można także użyć w celu unieszkodliwienia ładunku wybuchowego. Tak naprawdę, 95 % walki z zamachami bombowymi wygrywa się podczas odprawy w terminalu. Gdyby jednak bomba lub podejrzenie o bombie umieszczonej na pokładzie się pojawiło, to pod pozorem awarii maszyny ewakuuje się pasażerów, a samolot holuje na izolowane stanowisko. Tu ładunkiem zajmą się saperzy. Odpompowuje się paliwo. Spuszcza oleje. W identyfikacji ładunku saperzy korzystają z mikro robotów, kamer różnych typów i wykrywaczy substancji. Nawiasem mówiąc nie tak jak na filmach z cyklu zabili go i uciekł. Jeśli okazałoby się, że jest to faktycznie ładunek, a nie da się go wynieść, to prowokuje się eksplozję. Nikt nie ucierpi i będzie po kłopocie. A samolot – każdy jest ubezpieczony. Nie preferuje się organizowania akcji przewiezienia ładunku na poligon. To czasochłonne i niebezpieczne dla otoczenia.

Jeśli ładunek da się wynieść, to się wynosi i pozostawia na stanowisku. Samolot się odholowuje, a ładunek detonuje.

Do prowokowania detonacji zwykle używa się pistoletów wodnych. Są bardzo skuteczne. Potrafią rozerwać układy elektryczne. Korzystnie wpływają na zmniejszenie temperatury. Absorbują część energii. Nie wpływają na ewentualne szczątki ładunku, które będzie można zbadać.

 

Opracował Karol Placha Hetman