Kraków 17.10.2008r.
125b Rozdział 01.06.1955r.
Iliuszyn PL Ił-14
Polska

Samolot transportowy. Następca samolotu Ił-12.


PL Ił-14 S nb 3078 muzeum Czyżyny 2004r.

Konstrukcja
Samolot pasażersko-transportowo-desantowy, stosowany do przewozu osób, transportu ładunku, zrzutu skoczków spadochronowych, transportu rannych, aerofotogrametrii i innych. 
Maszyny użytkowane w Polsce zabierały na pokład 18 – 32 żołnierzy lub 3 200 kg ładunku.
Dwusilnikowy dolnopłat z podwoziem trójpodporowym chowanym w locie. Konstrukcja półskorupowa całkowicie metalowa.
Skrzydła trójdzielne z pokryciem pracującym. Centropłat ma dźwigar typu skrzynkowego i stanowi całość z gondolami silnikowymi. Centropłat wyposażono w klapy typu 
krokodylowego. Części zewnętrzne są łatwo doczepiane i mają konstrukcję trójdźwigarową. Lotki kryte płótnem, na prawej lotce znajduje się trymer. Skrzydła zewnętrzne mają 
niewielki wznos. Klapy szczelinowe, całkowicie metalowe, wychylane są do startu pod kątem 20 stopni i lądowania o 45 stopni. Krawędzie natarcia odladzane ciepłym powietrzem 
przepływającym w wewnętrznych kanałach. W dolnej powierzchni umieszczono chowane reflektory do lądowania, kołowania i startu, o mocy 700 W każdy.
Kadłub konstrukcji półskorupowej mieści w części przedniej kabinę załogi złożonej z; dwóch pilotów, mechanika pokładowego i nawigator-radiotelegrafisty. Mechanik pokładowy 
siedzi pomiędzy pilotami na składanym krzesełku. Nawigator siedzi po prawej stronie za drugim pilotem. Przednie szyby kabiny załogi odladzane są ciepłym powietrzem. W dziobie 
umieszczono także reflektory do lądowania. Za kabiną załogi umieszczono przedział osprzętu z urządzeniami łączności i nawigacji oraz centralną hydraulikę i system gaśnic. Dalej, 
z lewej strony w wersji pasażerskiej umieszczono przedni bagażnik z lukiem po lewej stronie. Po prawej stronie umieszczono małe miejsce dla przygotowania posiłków. Kabina 
pasażerska w pierwotnej wersji dysponowała 18 fotelami w układzie 2+1 w 6 rzędach. Poprzez zmianę wszystkich foteli na podwójne liczba miejsc wzrosła do 24, a likwidując przedni 
bagażnik dostawiono rząd foteli przez to liczna miejsc siedzących wzrosła do 28. Następna zmiana polegająca na zmniejszeniu rozstawu między rzędami doprowadziła do zmieszczenia 
ósmego rzędu, co dało 32 miejsca siedzące. Miejsca siedzące nie miały indywidualnych zagłówków i były raczej kanapami typu kolejowego. W ZSRS stosowano nawet układ miejsc 
siedzących mieszczący nawet 40 osób. Z tyłu przy wejściu za kotarą jest miejsce na okrycia pasażerów. Po prawej stronie toaleta, po lewej tylny mały bagażnik. Za bagażnikiem 
jest przejście do ogona kadłuba mieszczącego aparaturę radiowysokościomierza i wyrzutnie flar sygnalizacyjnych. W wersji transportowej samolotu w środkowej części jest przedział 
ładunkowy ze składanymi pod ścianami metalowymi ławkami. W tylnej części dodatkowy mały przedział ładunkowy dla lekkich ładunków. Przekrój kadłuba jest kołowy, a w najgrubszych 
sekcjach średnica wynosi 2,8 m. Kabiny niehermetyzowane. 
Usterzenie klasyczne, wolnonośne. Stateczniki kryte blachą, stery płótnem. Na wszystkich sterach zamontowano trymery ( klapki wyważające ). Krawędzie natarcia usterzenia 
poziomego odladzane ciepłym powietrzem. 
Podwozie trójpodporowe, jednogoleniowe, z amortyzacją olejowo-powietrzną. Przednie z jednym kołem. Główne zdwojone. Włazy komór podwozia otwarte są tylko podczas wysuwania i 
chowania podwozia. W położeniu podwozie zamknięte-otwarte klapy pozostają zamknięte. Chroni to komory przed dostawaniem się tam zanieczyszczeń i poprawiają aerodynamikę.
Średni pułap operacyjny nie przekracza 4 000 m npm, a wynika z zastosowania niehermetycznej kabiny. Jednak przy zastosowaniu masek tlenowych dla załogi samolot był zdolny 
operować na pułapie 6 500 m. Żywotność płatowca wynosiła 20 000 godzin przy okresach miedzy naprawczych 4 200 godzin. Średnio Polskie samoloty spędzały w powietrzu około 1 200 
godzin / rok. 

Kabina ładunkowa Ił-14 Skarżysko Kamienna 2000r.

Napęd Ił-14
Zastosowana dwa silniki tłokowe 14-cylindrowe w układzie podwójnej gwiazdy ASz-82 T o mocy startowej 2 x 1 398,4 kW ( 2 x 1 900 KM ). Nominalna moc 2 x 1 199 kW ( 2 x 1 630 
KM ). Rury wydechowe umieszczono w sposób odrzutowy, co zmniejsza ryzyko pożaru i poprawia aerodynamikę. Rury wydechowe są dwie, a między nimi umieszczono trzecią rurę, która 
jest wylotem systemu chłodzenia silników i kolektorów wydechowych. Bezpośrednio na kolektorach wydechowych umieszczono powietrzne wymienniki ciepła. Powietrze o temperaturze 
około 90 stopni C było kierowane do kanałów odladzających krawędzie natarcia skrzydeł oraz do ogrzewania kabiny. Śmigła 4-łopatowe samoprzestawialne AW-50 o średnicy 3,8 . 
Zbiorniki paliwa o łącznej pojemności 3 520 litrów mieszczą się w zewnętrznych częściach skrzydeł. Zużycie paliwa wynosi około 450 kg / h lotu. Zbiorniki oleju 2 x 142 litrów 
umieszczono w gondolach silnikowych. 
PL Ił-14 S nb 3078 dobrze widoczne rury wydechowe zespołu napędowego. Czyżyny 2008r.

Wyposażenie awioniczne Ił-14
Trzy radiostacje pokładowe zakresu KF i UKF. System ILS/VOR do lotu bez widoczności ziemi. Pilot automatyczny AP-45.
Do dnia dzisiejszego ( 2008r. ) nie jest powszechnie znane wyposażenie Polskiego Ił-14 E rozpoznania elektronicznego.

Dane T-T

 

Ił-14 T na bazie Ił-14 M 32  1955r.

 

Wymiary

 

 

Miano

R

 

31,70

M.

D

 

22,31

M.

H

 

7,80

M.

Pow. nośna

 

100,0

M2

Masa

Własna

12 700

Kg

 

Całkowita

17 500

Kg

 

Ładunku

3 300

Kg

 

Paliwo

3 520

Litry

Prędkość

Max

430 na 2 000 m

Km/h

 

Wznoszenia

5,0

M/s

 

Przelotowa

280 – 350 na 3 000 m

Km/h

 

Lądowania

135

Km/h

Zasięg

Max

1 750 – 2 250

Km

 

Z ładunkiem

600

Km

Pułap

 

7 400

M.

Rozbieg

Dobieg

485 / 443

M.

Silnik

Typ

ASz-82 T

 

 

Ciąg, moc

2 x 1 398,4 kW

 

Załoga

 

4

 

Liczba

sztuk

13 w LOT + 3 wypożyczone,

17 w wojsku.

 

Data tyczy wprowadzenie do eksploatacji w Polsce.


Rysunek Ił-14 
Opracował Karol Placha Hetman