Kraków 12.03.2011r.
15 Samodzielna Eskadra Lotnictwa Rozpoznawczego MW
1955r. – 1988r. 


Godło 15 SELR zaprojektowane przez por. pil. Piotra Łagosza w 1983r.

15 Samodzielna Eskadra Lotnictwa Rozpoznawczego była Polska jednostką lotniczą wykonującą zadania na rzecz Polskiej Marynarki Wojennej i Polskiego Lotnictwa Wojskowego. Swoje lotnicze tradycje czerpała z bogatych dziejów Polskiego Lotnictwa Morskiego z okresu II Rzeczypospolitej. 
Musimy pamiętać, iż od 1944r., Polska była krajem zależnym od władców na kremlu, którzy nie dopuścili do reaktywowania żadnej Polskiej jednostki lotniczej, pokonanej przez zarazę niemiecką podczas wojny obronnej w 1939r.. Mało tego, nie dopuścili do przebazowania żadnej Polskiej jednostki lotniczej powstałej podczas II wojny światowej na zachodzie. Wojny, którą wspólnie rozpoczęła zaraza niemiecka i sowieci ( moskale ). 
Drugą istotna sprawą, o której powinien pamiętać czytelnik, był fakt, że dyktator Józef Stalin był wyłącznie wodzem lądowym. Słabo rozumiał lotnictwo, a w ogóle nie znał morza. Nie dziwmy się więc, iż przez cały okres istnienia ZSRS ( związek socjalistycznych republik sowieckich, co pisano CCCP, a w Polskim tłumaczeniu – cep cepa cepem pogania ), ich lotnictwo morskie i marynarka wojenna były słabe. 
Dlatego Polskie Lotnictwo Morskie odrodziło się bardzo późno i wiecznie nie pasowało do systemu ustalonego na kremlu. 
W 1948r. zorganizowano pierwszą eskadrę lotniczą Marynarki Wojennej. Sformowano ją na Lotnisku Wicko Morskie, które było odległe od głównych centrów gospodarczych na Polskim wybrzeżu. 
W 1949r. na bazie tej eskadry sformowano 30 Pułk Lotniczy MW. Stało się to na podstawie Rozkazu Ministra Obrony Narodowej Nr 0235/ Org z dnia 22.11.1949r.. 30 Pułk Lotniczy Marynarki Wojennej zorganizowano jako JW. 5576 według etatu Nr 35/118.. Miejscem stacjonowania stało się Lotnisko Słupsk, które sowieci po pięciu latach raczyli zwrócić Polsce. Pułk rozpoczął działalność w dniu 25.03.1950r., a miał na stanie wyłącznie samoloty z napędem tłokowym, pochodzące z produkcji wojennej. Wśród nich należy wymienić Ił-2 M3, Jak-9, Pe-2 FT, Tu-2, Po-2. Samoloty bombowo-rozpoznawcze stacjonowały głównie na Lotnisku Słupsk, a myśliwskie na Lotnisku Wicko Morskie. Pułk zajmował się przede wszystkim szkoleniem młodych pilotów i lotników Marynarki Wojennej, dopiero przygotowując się do zadań bojowych. W 1950r. 30 PL MW otrzymał sztandar ufundowany przez społeczeństwo Miasta Katowice. 
W dniu 3.05.1951r., a więc po roku bytności w Słupsku, 30 PL MW zostaje przeniesiony na Lotnisko Babie Doły. Nieznacznej poprawie uległ sprzęt, jakim dysponował Pułk, lecz liczba typów wzrosła, co nie sprzyjało płynnej eksploatacji i remontom. Pułk posiada na uzbrojeniu: Ił-2, Ił-10, Jak-9, Jak-11, Tu-2, Pe-2, An-2, Po-2.
W 1952r. 30 Pułk Lotniczy Marynarki Wojennej został przebazowany na Lotnisko Gdańsk Wrzeszcz. Lotnisko Gdańsk Wrzeszcz nie istnieje już od wielu lat, a ostatnie po nim ślady znikły w 2005r.. W tym czasie Pułk jest jedyną Polską jednostką lotniczą Marynarki Wojennej. Działa tylko na wschodniej części Polskiego wybrzeża, gdyż zachodnią część „bronią” jednostki sowieckie. W skład Pułku wchodzą 3 eskadry: myśliwska, szturmowa i rozpoznawcza. ( Według innych źródeł; dwie myśliwsko-szturmowe i jedna dalekiego rozpoznania ). Eskadra rozpoznawcza eksploatowała samoloty typu Tu-2. Dynamiczny rozwój Polskiego Lotnictwa Wojskowego, spowodowany wojną w Korei, praktycznie ominął Polskie Lotnictwo Morskie. Dopiero druga połowa 50-tych lat przyniosła zmiany. 

15 Samodzielna Eskadra Lotnictwa Rozpoznawczego 1955r.
W 1955r. Eskadra Rozpoznawcza zostaje wydzielona ze składu 30 PL MW i przyjmuje oznaczenie jako 15 Samodzielna Eskadra Rozpoznawcza, JW 4557. Oznaczenie to szybko ulega poprawie na 15 Samodzielną Eskadrę Lotnictwa Rozpoznawczego. Wszystko to działo się to na podstawie Rozkazu z dnia 10.09.1955r.. Zmiany te są spowodowane głównie przyjęciem na wyposażenie samolotów typu Ił-28 i Ił-28 R. Tworzenie nowej 15 Samodzielnej Eskadry Lotnictwa Rozpoznawczego MW ( 15 SELR MW ) trwało ponad jeden rok. Pierwszym jej dowódcą został kapitan marynarki pilot Hilary Zarucki. Pełnił on poprzednio funkcje dowódcy 16 Eskadry Lotnictwa Łącznikowego MW. W tym okresie ( od października 1955r. ) wyznaczony personel latający i techniczny przechodził już szkolenie na nowe samoloty. Odbywało się ono przy 15 Dywizji Lotnictwa Bombowego, na lotnisku w Modlinie. Na głównego instruktora został wyznaczony pomocnik dowódcy 2. Eskadry w 35 PLB – kpt. pil. Edmund Jałocha. W grudniu 1955r., po zakończeniu przeszkolenia teoretycznego, personel Eskadry przystąpił do wykonywania lotów na samolotach szkolno-bojowych UIł-28. Zaszczyt wykonania pierwszego samodzielnego lotu na nowym typie samolotu w dniu 16.12.1955r. przypadł załodze w składzie: kpt. mar. pil. Hilary Zarucki, por. mar. nawig. Tadeusz Pawlaczek i strz./rtg. por. mar. Henryk Kuza. 
Dotychczas użytkowane maszyny Tu-2 stopniowo przekazywano do 19 Lotniczej Eskadry Holowniczej w Słupsku. Jesienią 1955r. przebazowano ostanie dwa samoloty.

W 1956r. 15 SELR ( Samodzielna Eskadra Lotnictwa Rozpoznawczego ) zostaje przebazowana na Lotnisko Siemirowice. To tutaj, na Lotnisku Siemirowice lądują pierwsze Ił-28, wchodzące na wyposażenie Eskadry. Rok później ( 1957r. ) także 30 PL MW z Lotniska Gdańsk Wrzeszcz zostaje przebazowana na Lotnisko Siemirowice i przeformowana w 30 Pułk Lotnictwa Szturmowego MW ( samoloty Jak-11 i Lim-2 ). Lotnisko Gdańsk Wrzeszcz zostaje zlikwidowane.
W maju 1956r. kadrę Eskadry przeszkolono na rozpoznawczy wariant Ił-28 R i niezwłocznie przebazowano z Modlina na lotnisko w Babich Dołach. Już 30.06.1956r. sześć samolotów Eskadry uczestniczyło w defiladzie nad Gdynią z okazji Dni Morza i Marynarki Wojennej.
Tymczasem zakończyły się przygotowania do sformowania 15 SELR MW. Powstała ona na podstawie zarządzenia Szefa Sztabu Generalnego WP nr 0144/org z 8.08.1956r. Eskadra liczyła 113 wojskowych i jednego kontraktowego pracownika cywilnego. Na miejsce formowania wyznaczono Babie Doły zaś na miejsce bazowania miejscowość Łebunia koło Lęborka, czyli Lotnisko Siemirowice. Było to nowe lotnisko, wybudowane od podstaw na potrzeby Lotnictwa MW. Początkowo trudno było nawet określić nazwę nowej bazy. W pierwszych dokumentach ( jak wyżej ) pojawia się nazwa miejscowości Łebunia, później zdecydowano się na Cewice – pobliską siedzibę władz lokalnych. Faktycznie jednak najbliższą lotniska jest osada Siemirowice, gdzie wzniesiono pierwsze bloki osiedla wojskowego ( oficerskiego, garnizonowego ). Do dziś wojskowi używają zamiennie obu tych nazw, choć najbardziej znana to Siemierowice. 
Lotnisko posiadało betonową DS o długości 2 000 m i szerokości 60 m. Dla samolotów zbudowano 20 indywidualnych miejsc postoju. Ponadto istniał magazyn MPS z bocznicą kolejową oraz magazyn techniczny, akumulatornia i kompresornia. Miejscowy garnizon pozwalał zabezpieczyć bazowanie pułku lotnictwa myśliwskiego z batalionem obsługi lotnisk i dywizjonem ślepego lądowania. 
Rzut powietrzny Eskadry przebazował się do Siemierowic ( Cewic ) w dniu l.10.1956r. Już na nowym miejscu do końca roku zakończono podstawowe szkolenie w zakresie lotów w dzień, w trudnych warunkach atmosferycznych. Natomiast proces formowania jednostki zakończono ostatecznie w połowie 1957r.

Lądowanie samolotu rozpoznawczego Ił-28R nb 68 z 15 SELR MW na siemirowickim lotnisku.

Struktura 15 SELR przedstawiała się następująco: dowództwo, sekcja polityczna, sztab, sekcja inżynieryjno-eksploatacyjna i trzy klucze lotnicze. Na wyposażeniu znajdowało się 2 Ił-28, 3 Ił-28 R, 1 UIł-28 oraz łącznikowy Po-2. Eskadra miała wykonywać zadania obejmujące dwa okresy działań. Pierwszy z nich obejmował operacyjne rozpoznanie prowadzone w okresie przygotowania do operacji, natomiast drugie i podstawowe zadanie polegało na ustaleniu ugrupowania sił przeciwnika, charakteru jego działania oraz warunków, które umożliwiłyby efektywne użycie sił i środków Marynarki Wojennej w głębi jego ugrupowania. W ramach taktycznego rozpoznania załogi Eskadry miały z kolei za zadanie prowadzenie rozpoznania określonych obiektów na morzu i w bazach połączone z ich fotografowaniem. Dotyczyło to także fotografowania skuteczności użytych własnych środków ogniowych przeciwko wykrytym obiektom przeciwnika.
Lotnictwo rozpoznawcze wykonywało te zadania przy wykorzystaniu obserwacji wzrokowej, fotografowania oraz za pomocą środków radiolokacyjnych. Wprowadzenie na uzbrojenie samolotów rozpoznawczych Ił-28 R z pokładowym radiolokatorem PSBN ( zasięg działania od 15 do 100 km ) pozwoliło Eskadrze na wykonywanie rozpoznania na akwenie morskim we wszystkich warunkach atmosferycznych niezależnie od pory doby. Możliwości taktyczno-techniczne tych samolotów pozwalały na prowadzenie rozpoznania w promieniu do 950 tan przez trzy godziny ( uwzględniając 20% zapas paliwa ). Samoloty eskadry prowadziły codzienne działania rozpoznawcze po wyznaczonych trasach nad Bałtykiem ( poszukiwania na nakazanym kierunku ). 
Z tego okresu pochodzą interesujące wspomnienia jednego ze strzelców-radiotelegrafistów. – „Pierwszą, poważną przygodę lotniczą przeżyłem jeszcze w tym samym roku, podczas lotu nocnego na bombowym Ił-28 R. Start nastąpił z lotniska w Goleniowie, a zadanie polegało na obserwacji jednostek pływających w okolicy wejścia do cieśnin duńskich. Samolot prowadził por. mar. pil. Stefan Skubel, a nawigatorem był por. mar. Stanisław Olejkowicz. Gdzieś w okolicach cieśnin na ekranie celownika radiolokacyjnego PSBN-M widać było bardzo dużo jasnych punktów, co nawigator zinterpretował jako dużą grupę okrętów. W rzeczywistości były to wyładowania atmosferyczne. Po wejściu w chmurę samolot "stracił wszystkie przyrządy" - w kabinie zrobiło się ciemno, a pilot nic nie widział oprócz małej busoli magnetycznej. Był to efekt przypadkowego wejścia naszego Ił-28 R do centrum chmury burzowej na pułapie około 2 000 m w silny prąd wstępujący”.
15 Eskadra nie miała być jednak wyłącznym gospodarzem siemirowickiego garnizonu. Na to samo lotnisko rozkazem organizacyjnym dowódcy MW nr 014/Org z dnia 13.05.1956r. polecono do 10.08.1956r. przebazować 30 Pułk Lotnictwa MW i 50 Batalion Obsługi Lotnisk. Stworzenie zaplecza bytowego dla kadry i żołnierzy służby zasadniczej wymusiło rozbudowę infrastruktury mieszkaniowej, handlowej i rekreacyjnej. Mimo to służba w tym „zielonym garnizonie" oddalonym od większych ośrodków miejskich nie była lekka. Jeszcze w następnej dekadzie zdarzały się zimy, podczas których baza i osiedle były „odcięte od świata" nawet na blisko dwie doby. Równocześnie trwało intensywne szkolenie załóg. 
Niestety, pierwszy rok funkcjonowania Eskadry przyniósł też pierwszą stratę - w dniu 4.10.1956r. na skutek awarii instalacji tlenowej podczas lotu szkolno-bojowego na wysokości 11 000 m stracił przytomność nawigator załogi ppor. mar. nawig. Franciszek Dudek. Mimo szybkiego powrotu na lotnisko akcja reanimacyjna nie uratowała życia lotnika.

W 1958r. mijały już trzy lata od początku eksploatacji samolotów Ił-28 w lotnictwie morskim. Nad dobrymi wynikami szkolenia lotniczego zaciążyła niestety kolejna tragedia - w dniu 11.01.1958r. podczas lotu na rozpoznanie pogody zderzył się z ziemią samolot SIł-28 nr S-3 ( U-3 ). Na miejscu zginęła cała załoga w składzie: instruktor kmdr. ppor. pil. Hilary Zarucki ( d-ca Eskadry ), ppor. mar. pil. Walenty Urbanowicz, strzelec rtg. st. mar. Jan Czubiński. 
Od dnia 18.03.1958r. stanowisko dowódcy jednostki objął kpt. mar. pil. Leon Jędrzejczyk. Los zgotował mu także tragiczny koniec służby. Dnia 18.03.1959r., równo w rok po objęciu obowiązków dowódcy Eskadry, kpt. mar. pil. Leon Jędrzejczyk, a wraz z nim por. mar. nawig. Aleksander Czyżykowski i strzelec rtg. mar. Adam Bochenek, zginęli śmiercią lotnika, gdy ich Ił-28 R rozleciał się w powietrzu po zbyt energicznym manewrze nad macierzystym lotniskiem. Obowiązki dowódcy jednostki objął jako czasowo p.o. dotychczasowy szef sztabu kpt. mar. dypl. Czesław Głuszcz.

Jednak czasowe problemy nie wstrzymały szkolenia. Do zakresu zadań jednostki doszły: wykrywanie okrętów przeciwnika i naprowadzanie na nie okrętowych grup uderzeniowych, fotografowanie z powietrza, wreszcie holowanie rękawa do strzelań przeciwlotniczych okrętów. W grudniu 1959r. jednostka została włączona do stałego dyżurowania w „Alarmowym Zespole Ratowniczym MW" utrzymując jedną załogę w stałej gotowości do niesienia pomocy okrętom na Bałtyku. 
O poziomie wyszkolenia może świadczyć fakt, że załoga w składzie: ppor. mar. pil. Władysław Baron, ppor. mar. nawig. Zenon Nowotczyński i bosman zaw. Edmund Loroch otrzymała proporzec „Przodującej Załogi Lotnictwa Morskiego".
W 1959r. po raz kolejny zorganizowano z okazji święta komunistycznego wielką defiladę lotniczą. Nie mogło na niej zabraknąć także bombowców typu Ił-28. Do defilady swoje bombowce wystawiły wszystkie jednostki dysponujące tymi samolotami. W dniu 22.07.1959r. zaprezentowano duży romb złożony z 16 samolotów Ił-28 oraz kolumnę pięciu rombów po 4 samoloty. Łącznie w powietrzu pokazano 36 Ił-28.

Ił-28 nb 30 z 33 PLB w Modlinie. 1960r. 
 
W 1966r. nad Warszawą pokazano najbardziej złożoną figurę: orła składającego się z 33 Ił-28. Słynny Orzeł złożony z 33 Ił-28 w locie nad Warszawą. 1966r. 

1960r.-1970r.
Ił-28 w lotnictwie morskim 1960r.-1970r.( 15 SELR, 19 EH )
Wzrastające umiejętności personelu 15 SELR spowodowało przesunięcie ciężaru wykonywanych zadań. Od 1961r. wszystkie loty na współdziałanie w morzu zaczęto traktować jako taktyczno - bojowe, a od maja do końca października 1961r. 70% lotów wykonywano nad morzem. Jakość wykonywanych lotów i rozpoznań ustawicznie wzrastała. Wszystkie załogi zostały dopuszczone do wykonywania lotów w nocy, w trudnych warunkach atmosferycznych. Coraz częściej załogi współdziałały z okrętami na morzu ( w tym także z Marynarką Wojenną NRD ) i lotnictwem myśliwsko-szturmowym. 
We wrześniu 1961r. jedna z załóg eskadry po raz pierwszy brała udział w zawodach Lotnictwa Rozpoznawczego WL i OPL OK, co pozwoliło zdobyć nowe doświadczenie w lotach rozpoznawczych na korzyść wojsk lądowych i innych rodzajów lotnictwa, oraz zwalczania celów naziemnych. 
W 1962r. rozpoczęto szkolenie załóg na samolotach Ił-28 na potrzeby Eskadry Holowniczej. W sierpniu 1962r. obydwie siemirowickie jednostki lotnicze ( działając jednak z lotniska Słupsk – Rędzikowo ) uczestniczyły w dwustronnych ćwiczeniach sojuszniczych flot.
W 1964r. podjęto działania zmierzające do zwiększenia możliwości fotorozpoznania. Przeprowadzono pomyślne próby fotografowania przy pomocy nowoczesnych aparatów szczelinowych, wykonując zdjęcia na małej wysokości i przy dużej prędkości. Do Eskadry przybyli przedstawiciele ówczesnego Inspektoratu Lotnictwa w celu analizy i wymiany doświadczeń z zakresu obróbki i fotografowania na materiałach barwnych, pracujących w podczerwieni i strefowo - spektralnych. Odbyło się również ćwiczenie na współdziałanie z Brygadą Kutrów Torpedowych i lotnictwem myśliwsko - szturmowym w zakresie wykrycia i naprowadzania własnych grup uderzeniowych na wykryte okręty. 
Zdarzały się też prawdziwe loty bojowe, mające na celu wykrycie i rozpoznanie okrętów wywiadu elektronicznego państw NATO, operujących na granicy Polskich wód terytorialnych. W powietrzu napotykano także obce samoloty, szczególnie Atlantic Bundesmarine, co zazwyczaj było okazją do wzajemnego wzbogacenia albumu służbowych fotografii. Wśród ćwiczeń tego okresu zwracają uwagę działania w pozorowanych warunkach użycia broni jądrowej, ze szczególnym naciskiem na procedury dezaktywacji ludzi i sprzętu.
Urozmaiceniem rytmu szkoleń były pokazy i defilady lotnicze. Szczególnie pamiętne były obchody Święta Morza w 1965r., kiedy załoga kmdr. por. pil. E. Jałochy otwierała defiladę powietrzną, prowadząc szyk złożony z jednego Ił-28, któremu towarzyszyły cztery Iskry przybyłe z Radomia. Lotnictwo MW zademonstrowało też „taflę" Ił-28 i kotwicę Lim-ów co było dla społeczeństwa atrakcyjnym pokazem siły i wyszkolenia lotnictwa MW. Niezwykłym widowiskiem była wieczorna iluminacja okrętów stojących na redzie gdyńskiego portu przy pomocy bomb oświetlających zrzuconych przez załogę kpt. mar. pil. E. Tylaka. 

Samoloty Ił-28 gotowe do wylotu. Z
Ił-28 na lotnisku w Powidzu.

Nowy samolot w 15 SELR. 1967r.
W 1966r. pojawiła się potrzeba reorganizacji Eskadry. Dotychczasowy sprzęt stopniowo się wykruszał, na zastąpienie Ił-28 nowoczesnymi samolotami nie zanosiło się. W tej sytuacji przyjęto rozwiązanie doraźne -wprowadzenia na jej uzbrojenie z początkiem 1967r. samolotów rozpoznania taktycznego z rodziny SB Lim-2. W konsekwencji jednostka, przemianowana na 15 Eskadrę Lotnictwa Rozpoznawczego MW.
Eskadra rozrosła się ilościowo, ale nie było postępu jakościowego. Powołane do życia trzy klucze lotnicze na samolotach SB Lim-2 Art ( SB Lim-2 A ) Pierwsze „Arty" przybyły do Siemierowic w październiku 1967r.

Samolot SB Lim-2 A nb 8020 na Lotnisku Siemirowice. 1995r.

Lata 70-te.
Tymczasem zbliżał się kres epoki Ił-28. W dniu 29.12.1977r. uroczyście zakończono eksploatację bojową Ił-28 w Polskich Wojskach Lotniczych. Szkolenie na nich zakończono 27.08.1978r..
W dniu 23.12.1978r. zakończono eksploatację Ił-28 w Lotnictwie Marynarki Wojennej, a dokładnie w 15 ELR ( SELR ) w Siemierowicach. Dnia 2.10.1979r. miały miejsce ostatnie w Polsce loty samolotów Ił-28 lotników morskich, a dokładnie 19 EH w Słupsku. Oficjalnie ostatnim lotem był lot wykonany na poligon w Nadarzycach przez załogę w składzie; kpt. pil. W. Woźniak, kpt. nawig. I. Klepacki, strzelec rtg. st. bosman H. Matacz.
Kilka samolotów ze Słupska ( co najmniej 4 ) przeleciało do Nadarzyc, gdzie służyły jako cele naziemne na poligonie. W kolejnych miesiącach pozostałe sprawne Ił-28 rozprowadzono na lotniska w całej Polsce z przeznaczeniem jako cele na poligonach lub jako eksponaty do muzeów i zbiorów wojskowych. Niestety, mimo zapotrzebowania, ten dobry w swoich latach samolot nie doczekał się następcy.
Ił-28 E samolot walki elektronicznej

Ił-28 E samolot walki elektronicznej ( WRe ).

Przygotowania do lotów samolotów Ił-28

Ił-28 na lotnisku.

W 80-tych latach XX wieku 15 SELR posiada na wyposażeniu 10 szt. SB Lim-2 A i 2 szt. SB Lim-2.
Z powodu braku nowego sprzętu, w 1988r., 15 SELR zostaje rozformowana. Eskadrę rozwiązane w dniu 1.07.1988r.. Sprzęt i personel zostaje wcielony do 7 Pułku Lotnictwa Specjalnego. Tak się zaczął kolejny okres Polskiego Lotnictwa Marynarki Wojennej, czyli jego stopniowa likwidacja.

Stacjonowanie;
Lotnisko Gdańsk Wrzeszcz; 10.09.1955r. – 1.10.1956r.
Lotnisko Siemirowice ( Cewice ); 1.10.1956r. – 1.07.1988r. Z tym, że Eskadra wielokrotnie wykonywała zadania z nieodległego Lotniska Słupsk.

Eskadra była nazywana jako 15 Samodzielna Eskadra Lotnictwa Rozpoznawczego, do momentu jej rozformowania. Często dodawano określenie – Marynarki Wojennej. Od 1967r., po wprowadzeniu do uzbrojenia samolotów SB Lim-2 A, często pomijano określenie – Samodzielna. 

Sprzęt;
Ił-28 R ( podstawowy ); 1955r.-1979r.
Ił-28; 1955r.-1979r.
Ił-28 U ( S Ił-28 ); 1955r.-1979r.
UTI MiG-15
SB Lim-2; 1967r.-1988r. ( SB Lim-2 Art, SB Lim-2 A / M )
TS-11 Iskra
Po-2
An-2

Samolot An-2 na Lotnisku Siemirowice.

Godło Eskadry;
W konkursie na odznakę Eskadry, ogłoszonym w 1983r. pierwsze miejsce zajął projekt por. pil. Piotra Łagosza z motywem sowy siedzącej na szachownicy z kotwicą, który został oficjalnie przyjęty. Inspiracją było godło 307 Nocnego Dywizjonu Myśliwskiego Lwowskiego.
Godło 15 Eskadry malowane na samolotach powstało latem 1983r.. Opracował je i wykonał technik klucza eksploatacji samolotów SB Lim-2 A mł. chor. Ryszard Szymla wraz z chor. Grzegorzem Sztermelem. Była nim sowa, której wzór chor. Szymla zaczerpnął z bajki dla dzieci pt. „Sowa złotooka" z tą różnicą, że gałąź, na której siedział ptak zastąpiono kotwicą, by ją powiązać z lotnictwem morskim.
Pierwszym samolotem, który otrzymał nowe godło był TS-11 Iskra nb 1623; namalowano je na przedniej osłonie po obu stronach kadłuba. Na drugi dzień po namalowaniu godła Iskra została wyznaczona do oblotu pogody przed rozpoczęciem lotów. Oblotu miał dokonać dowódca eskadry kmdr por. pil. Zbigniew Smolarek. Sowa została zaakceptowana i zaczęto ją malować na pozostałych samolotach Eskadry. Do tego czasu nie było zezwolenia na malowanie jakichkolwiek godeł na samolotach w powojennym lotnictwie Polskim. Na SB Lim-2 umieszczono ją po obu stronach statecznika pionowego obok szachownicy. Była m.in. na samolotach 3304, 2001, 0709, 3303, 7039. Pierwotnie wszystkie sowy były namalowane jednolitym zestawem kolorów, jednak w późniejszym okresie po dokonywanych pracach okresowych i remontach barwy poszczególnych elementów uległy zmianom. Wynikało to m.in. z trudności w doborze kolorów, a także fantazji starszych mechaników. Stąd poszczególne sowy znacznie się od siebie różniły.

Godło 15 SELR na samolocie TS-11 Iskra nb 1716. Lotnisko Simirowice.

Godło Eskadry namalowane na samolocie SB Lim-2 A nb 2001. 1983r.

Godło Eskadry namalowane na samolocie SB Lim-2 A nb 3304. 1983r.

Opracował Karol Placha Hetman